Rozważania

Kobieta, która dowiedziała się, że spodziewa się dziecka, jest pełna radości i wzruszenia. Mogą ją niepokoić pytania: „Czy zostanę dobrą mamą?”, „Co powinnam ofiarować swemu niemowlęciu, by wychować je na szlachetnego człowieka?”. Odczuwać swego rodzaju zakłopotanie z tego powodu jest zupełnie normalne – przecież to taka odpowiedzialność!

Zatroszczyć się o odporność duchową
    Będąc w stanie nadmiernego zatroskania przyszłe matki mogą pochłaniać lektury o wychowaniu, szykować dla dziecka śliczne ubranko. Niektóre uczęszczają na specjalne kursy, radzą się koleżanek „z doświadczeniem”. Wszystko to, wiadomo, jest potrzebne. Jednak najważniejsze, co może uczynić kobieta już na etapie przygotowania do spotkania z niemowlęciem – ofiarować siebie i jego Bogu. †

Ostatnio dużo się mówi o odpoczynku.
    Wielu czuje zmęczenie i z rozmiłowaniem myśli, gdzie się wybierze na wczasy.
    Latem ten temat jest szczególnie aktualny, gdyż rozpoczyna się sezon długo oczekiwanych urlopów i wakacji. Spójrzmy więc, co na to Biblia.

Izraelici z dawien dawna naśladują rytm tworzenia przez Boga świata, opis którego został dokładnie podany na kartach Starego Testamentu (por. Rdz 1, 1-2, 4a). Pan trudził się w ciągu sześciu dni: najpierw dzielił niebo i ziemię, wodę i ląd, by później wypełnić to wszystko żywym stworzeniem, w ten sposób przygotowując świat dla człowieka, który miał w nim zamieszkać. „A gdy ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął” (Rdz 2, 2). Naród wybrany również pracował sześć dni w tygodniu, w siódmym natomiast świętował szabat - dzień wolny od jakiegokolwiek wysiłku.
    W starożytności nawet poganie ofiarowywali niewolnikom i zwierzętom możliwość dłuższego snu i odpoczynku, by nabierali się sił do dalszej wytężonej pracy. Izraelici, obchodząc ostatni dzień tygodnia w szczególny sposób, dawali przez to wyraz przekonaniu, że człowiek powinien mieć określony czas na uświadamianie sobie, kim naprawdę jest oraz jaki sens mają jego życie i podejmowane wysiłki. †

Jeśli świątynia jest miejscem modlitwy, to pielgrzymka jest drogą modlitwy. W jej trakcie wędrujący ożywiają swoją wiarę.

W pielgrzymce kroczą po to, by przeprosić za swoje grzechy, wymodlić u Boga potrzebne łaski (zdrowie, dar rodzicielstwa itd.)
    lub podziękować za otrzymane (pomyślne zakończenie roku szkolnego, zdanie egzaminów, sesji, wyzwolenie z nałogu i in.).Ludzie wyruszają do miejsc świętych również z chęci uświęcenia siebie tzw. drogą nawrócenia, najważniejszą składową której jest stan pokuty. Każda pielgrzymka to również „złapanie oddechu” i odpoczynek od codziennej monotonii, możliwość świadczenia chrześcijańskiego braterstwa. Do tego wszystkiego jest aktem oddania czci Bogu. †

Witalij i Ina Biełoocy z parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Grodnie przez kilka lat czekali na dziecko. Bóg okazał małżonkom łaskę i hojnie obdarzył potomstwem. Dziś są rodzicami 10-letniego Augustyna, 8-letniego Dominika, 6-letniego Jana i 1-rocznej Marii.
    Mąż i żona od małego wychowują dzieci w wierze. Są stanowczo pewni, że w rodzinie koniecznie musi być miejsce dla Boga. Na łamach „Słowa Życia” małżon- kowie opowiadają o swojej codzienności oraz rozważają o tym, co pomaga im w byciu jednym. †

1 czerwca w grodzieńskiej parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny odbył się IX Diecezjalny Dzień Dziecka.
    W wydarzeniu wzięło udział ponad 2,5 tys. chłopców i dziewcząt z różnych zakątków diecezji grodzieńskiej, a także z archidiecezji mińsko-mohylewskiej.

Dzieciom towarzyszyli kapłani, siostry zakonne, rodzice i opiekunowie. Ponad 100 wolontariuszy i animatorów starało się urozmaicić święto, aby wszyscy jego uczestnicy zdobyli niezapomniane wrażenia. Między innymi swoje zdolności demonstrowali iluzjoniści, artyści teatru lalek. Na terytorium przy kościele działały trampoliny i zjeżdżalnie dmuchane, salon fryzjerski, laboratorium fizyko-chemiczne, warsztat artystyczny. Dzieci miały możliwość zagrać na różnych instrumentach muzycznych, a także posiedzieć na prawdziwym motocyklu. Najodważniejsi mogli się znaleźć pod sztucznym deszczem, który podczas wodnego show organizowali przedstawiciele straży pożarnej. †

Kapłani są dla ludzi jak latarnie morskie pozwalające odnaleźć się zagubionym okrętom – duszom. Uczą, jak żyć, aby rozwijać żagle wiary i rozkwitać wobec Boskiego Oblicza. Dzisiaj dziękujemy księżom posługującym w diecezji grodzieńskiej za lata ofiarnej pracy i skłaniamy ich do spojrzenia wstecz, by przyjrzeć się odbytej drodze kapłańskiej.

    Ks. Aleksander Siemiński
    Pięć lat kapłaństwa to główny powód do wdzięczności na tym etapie mego życia. Jednak tej daty nigdy by nie było bez spotkania z Chrystusem Zmartwychwstałym 20 lat temu – w Jego żywym i skutecznym Słowie oraz w sakramentach, w sposób szczególny sakramentach pokuty i Eucharystii.
    Jest takie powiedzenie: „Jak trwoga, to do Boga”. I w moim życiu nastąpił taki moment. Pamiętam, była to Wielka Sobota. Spowiedź. Rozgrzeszenie... Zaiste, to był dzień mego przejścia ze śmierci grzechu do życia z Chrystusem. Wszystko powoli zaczęło się zmieniać ku lepszemu, czułem radość z obecności Pana. Już wiedziałem jak dobry jest Bóg i jak wspaniale jest z Nim, jak źle jest bez Niego, więc wracać do dawnego stylu życia oczywiście nie chciałem. †

Wszyscy znamy historię dziewczyny obranej przez Pana do urzeczywistnienia wielkiego zwycięstwa Sprawiedliwości i Życia. Mogła nie przyjąć propozycji, gdyż jak każdy człowiek stworzony przez Boga miała wolną wolę. Jednak jak się zachowuje Maryja? Pokornie się zgadza, choć jeszcze nie do końca uświadamia sobie, co tak naprawdę na Nią czeka. Dla niezamężnej kobiety noszenie pod sercem dziecka w każdym czasie nie jest w porządku, wywołuje osąd w społeczeństwie. Jednak odważna dziewczyna pozwoliła Bogu kierować swoim życiem, nie zważając na to, co mogli pomyśleć ludzie. Po prostu kochała – w czystości i cnocie, ufała Bogu zupełnie i bezwarunkowo. Od pierwszego spojrzenia na Cud w swoim ręku i do ostatniego na krzyżu została pokorną.
    Los Maryi nie wyróżniał się prostotą, był pełen wielkiego sensu. Matka Boża musiała sporo doświadczyć, dużo stracić. Jednak w swoim życiu nie pozostawiała miejsca na rozpacz, wszelkie trudności i troski zawsze ofiarowywała Panu. †

Moja kochana!

Już niedługo nadejdzie dzień, gdy po raz pierwszy przyjmiesz w Komunii św. Jezusa Chrystusa. Wiem, że czekasz na to. Uwierz, On również czeka...
    Chcę cię zapewnić, że ten dzień na zawsze zmieni twoje życie. Już nigdy nie pozostaniesz sama – duszę będzie grzała Boża obecność. Twoje zadanie natomiast polega na podtrzymywaniu tego ognia. Znajduj czas dla Pana Jezusa – On dla ciebie ma czas zawsze.
    W zabieganiu codzienności staraj się odszukać przynajmniej kilka chwil, by trwać sam na sam z Chrystusem. Rozmawiaj z Nim – swoimi słowami! Dziel się sukcesami, zmartwieniami, wątpliwościami, smutkami. Jezus powinien zostać ci najlepszym Przyjacielem. Z czasem zrozumiesz, że jest to Przyjaciel, który nigdy nie zdradzi – Przyjaciel na zawsze. Im mocniejsze relacje z Nim zbudujesz, tym pewniejszy fundament będziesz odczuwała przez całe życie.†

Po raz kolejny przeżywamy poranek wielkanocny, doświadczając prawdy o Zmartwychwstaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa. Prawdy, która wypełnia radością serca chrześcijan. Jednak warto sobie uświadomić, że wymiar tej uroczystości jest o wiele większy i ważniejszy, gdyż istoty pustego grobu należy szukać nie tylko w kontekście życia wiernych, lecz także całej ludzkości oraz aktualnych wyzwań, które przed nią stoją.

Dzień zwycięstwa
    W świecie, w którym żyjemy, ciągle słyszymy o różnych niesprawiedliwościach i trudnościach, doznawanych przez ludzi w różnych krajach na różnych kontynentach. Wśród nas również dostrzegamy wielu borykających się z wszelkiego rodzaju kłopotami, które ich zniechęcają do podążania naprzód, pozbawiają nadziei, że może być inaczej – lepiej. Niektórzy nawet tracą chęć do życia, przestają wierzyć w sprawiedliwość i prawdę, w możliwość zwycięstwa dobra nad złem. †

Tegoroczny okres Wielkiego Postu, w którym każdy mógł stanąć w prawdzie, uznać swoje błędy i się poprawić, powoli zbliża się ku końcowi. Pokonany w tym czasie odcinek drogi pomaga zbliżyć się do najbardziej nieprzeniknionego Wydarzenia w historii ludzkości, tej Tajemnicy, która przewyższa wszelkie zrozumienie, a której poznanie własnymi siłami nie jest możliwe – Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Dlatego też bardzo ważne jest pod koniec wielkopostnego szlaku zatrzymać się mimo szybkiego rytmu codzienności, aby rozważać nad tym, jak minął ten błogosławiony czas nawrócenia, jakie przemiany wniósł w życie, czy wpłynął na głębię własnych relacji z Bogiem i bliźnim. †