Уважлівы позірк на Бога, на Хрыста павінен быць характэрны кожнаму хрысціяніну. Тое, як мы жывём, залежыць ад таго, куды мы глядзім.

   Аднойчы ў пэўнай невя­лікай парафіі падчас св. Імшы я пачуў, як дзядуля робіць заўвагу свайму ўнуку, каб не азіраўся па баках, а глядзеў на алтар. Неаднаразова на розных рэкалекцыях я звяртаю ўвагу вернікаў на тое, што мы сёння вельмі заматаныя, што ў нас так шмат спраў, праблем і цяжкасцей, і мы часцей накіроўваем свой змучаны позірк уніз, а не перад сабой. Наша галава так загружана рознымі справамі, што мы пачынаем глядзець усюды навокал, але толькі не на Бога. Фізічная стомленасць і клопаты штодзённага жыцця даюць аб сабе знаць, і ў выніку, нам нават цяжка ўзнесці позірк. Безумоўна, гэта звязана з нашым песімістычным поглядам у будучыню, цяжкімі ўмовамі жыцця і адсутнасцю альтэрнатывы. Больш таго, я заўважыў, што большасць вернікаў у касцёле замест таго, каб глядзець на алтар, на Хрыста, глядзіць уніз, на падлогу касцёла. Напэўна, гэта не нейкая духоўная стомленасць і не вялікае праяўленне пакорнай паставы перад Богам, бо на Бога мы заўсёды глядзім з пакорнасцю. Гэта эфект нашага штодзённага пазірання ўніз, пра якое я ўзгадваў вышэй. Я нават асмеліўся б зрабіць выснову, што такое глядзенне ў падлогу вельмі сумнае і поўнае тугі. А ў той жа час, пазіранне на алтар дае шмат радасці і энтузіязму, перш за ўсё, да жыцця, ахвоты змянення яго да лепшага, бо гэта позірк чалавека, які глыбока верыць у Хрыста. †

Нельга аддзяліць хрысціяніна ад Маці Божай. Не ўдасца зразумець сваё жыццё, учынкі і веру без Яе прысутнасці ў нашым жыцці. Найлепшая дарога да Езуса вядзе праз Марыю.

   Над тэмай чарговага разва­жання не трэ­ба было доўга задумвацца. Май – марыйны месяц, месяц Той, якую мы вельмі любім. Любоў нашай зямлі да Маці Божай настолькі вялікая, што дастаткова ўвайсці ў кватэру сярэдняга католіка, каб убачыць там як мінімум некалькі абразоў Маці Божай. Разам з крыжамі, якія моцна ўкаранёны ў гісторыю нашай веры, мы заўважаем існаванне ў нашай Беларусі розных каплічак прысвечаных менавіта Марыі. Гэта не нейкая пабожная акцыя на паказ, а вызнанне жывой веры ў Марыю па-свойму.
    Давайце паспрабуем сказаць некалькі слоў аб Марыі, маючы надзею, што гэта будзе наш чарговы сыноўскі погляд на Маці. Марыя і Яе жыццё можа быць нам блізкае. Яна з’яўляецца пасрэдніцай паміж Богам і чалавекам, і менавіта гэта ўказвае на вялізны культ Яе асобы. Маці, поўная хвалы і пашаны, а пры гэтым, вельмі падобная да кожнага чалавека, які перажывае свае праблемы і цярпенні. Марыйнае крэда павінна быць моцна ўпісана таксама ў жыццё Яе дзяцей, г.зн. кожнага з нас. †

Можа, большасць з нас не вывучала тэалогію, але ў сваім жыцці мы можам адчуць вялікую моц малітвы, Божую моц у адносінах да нас, і не выводзіць на адзін узровень магію, амулеты і малітву.

   Падчас сакраментальнага наведвання пэўнай старэйшай асобы, а пайшоў я паспавядаць і ўдзяліць сакрамант намашчэння хворых адной бабулі, зрэшты, вельмі пабожнай асобе, я пачуў вельмі дзіўнае сцвярджэнне, якое зусім мяне не здзівіла, хаця павінна было. Яна запыталася ў мяне, ці ведаю я ксяндзоў, якія працуюць у катэдры. Я адказаў, што, канешне ж, іх ведаю, і нават пералічыў усіх па імёнах. На што жанчына паведаміла мне, што чула пра нейкага ксяндза, які працуе ў катэдры і які, як яна сама сказала, “аздараўляе і лечыць”. Я спытаўся, якім чынам, і ў чым заключаецца гэтае аздараўленне. Яна патлумачыла, што ён нешта гаворыць, робіць і кладзе рукі на галаву. Я сказаў ёй, што ксёндз, кладучы рукі на галаву, моліцца за гэтую асобу, за яе жыццё і просіць Бога аб бласлаўленні на далейшыя гады, а таксама заахвочвае, каб гэтая асоба малілася разам з ім. На гэта я пачуў найважнейшыя словы гэтай жанчыны: “Як? Толькі моліцца? Толькі малітва і нічога больш?” †

Уваскрасенне адкрывае для нас незвычайную перспектыву жыцця, якая не звязана толькі з зямлёй ці з тым, што на ёй робіцца.

   Гледзячы за ак­но, нас ужо зусім не здзіўляе снег на Вялікдзень. У зімовай атмасферы мы перажываем ужо не толькі Божае Нараджэнне, але і свята Уваскрасення Пана. Безумоўна, для многіх з нас, акрамя таго самага ці іншага надвор’я, гэта іншыя перажыванні. На сустрэчу з Уваскрослым мы спяшаліся ў нядзелю раніцай, каб звон нашага сэрца мог у гэты дзень пачуць кожны. Уваскрасенне адкрывае для нас незвычайную перспектыву жыцця, якая не звязана толькі з зямлёй ці з тым, што на ёй робіцца. У сваім Велікодным пасланні папа Францішак узгадвае нам аб гэтым: “Вось, чым з’яўляецца Уваскрасенне Пана: гэта выхад, пераход чалавека з няволі граху і зла да вольнасці любові і дабра. Таму што Бог з’яўляецца жыццём, адзіным жыццём, а Яго хвалой з’яўляецца жывы чалавек”. †

Папа ведае свой Касцёл, ведае свет, у якім мы жывём, напэўна, ведае, як выратаваць тое, што мы страчваем, і як знайсці той скарб, імя якому – вера.

   Большасць з нас на працягу двух апошніх тыдняў чакала навін з Ватыкана. Мы хацелі як мага хутчэй пачуць гэтыя важныя і патрэбныя словы, якія нясуць усяму свету добрую навіну аб тым, што Паўсюдны каталіцкі Касцёл мае Папу. Новы Папа, якога мы так моцна чакалі, упершыню з’явіўся на балконе базілікі святога Пятра ў Рыме 13 красавіка ў 21.06 па беларускім часе. Ён прыбыў з далёкай краіны, Лацінскай Амерыкі, дзе жыве 483 мільёны католікаў – гэта амаль на 200 мільёнаў больш, чым у Еўропе. Назіраючы па тэлебачанні за гэтымі асаблівымі хвілінамі новай дарогі Касцёла, я адразу зразумеў і адчуў, што гэта вельмі просты, спакойны і пакорны чалавек, а галоўнае, вельмі мілы і адкрыты. І гэта не былі толькі мае думкі. Знаёмыя, інтэрнаўты, журналісты – усе ў адзін голас гаварылі аб гэтым. Такога Папу дзякуючы дзеянню Святога Духа мае Касцёл. Нам ужо вядомы рэцэпт пераадолення крызісу веры, асабліва ў Еўропе. З далёкай і цёплай Аргенціны прыходзіць просты Францішак, каб несці вельмі жывую і моцную веру туды, дзе яе шукаюць, людзям, якія згубілі яе альбо пачалі сумнявацца, кожнаму, хто патрабуе яе ўзмацнення, бедным і ўбогім духам. †