ГАЗЕТА ГРОДЗЕНСКАЙ ДЫЯЦЭЗІІ
 
Субота, 28 студзеня 2012 года

Паважаныя чытачы!

2-342 Касцёл яднае звычайных людзей, якія сустракаюць надзвычайнага Бога, дзякуючы чаму іх жыццё змяняецца і развіваецца. З’яўляючыся прыкладам адзін для аднаго, мы паказваем дух Хрыстовай праўды.
   Я натрапіў на пэўнае анкетаванне, якое датычыла духоўнай сферы. З яго бачна, што людзі не гавораць, што не вераць у Бога. Аднак, калі ў іх пытаюцца пра іх месца ў Касцёле, яны даюць адмоўны адказ. Аўтары гэтага анкетавання тлумачаць такія вынікі тым, што людзі вельмі аддалены ад таямніцы Касцёла. Анкетаванне было праведзена ў Еўропе.
   На падставе гэтых дасле­даванняў можна, на­прык­лад, стварыць мадэль рэчаіснасці рэлігійнага жыцця ў Еўропе: Хрыстос – так, Касцёл – не. Па-мойму, такая рэчаіснасць сёння ўжо нікога не здзівіць, да таго ж, мы спрабуем штосьці змяніць у сваім жыцці, каб знайсці сваё месца ў Касцёле. Шмат на гэтую тэму гаворыць папа Бенедыкт XVI. Мы неаднойчы чулі пра гэта таксама і ў нашых святынях. Падсумоўваючы 2011 год у Касцёле, Бенедыкт XVI зазначыў: “Коранем крызісу Касцёла ў Еўропе з’яўляецца крызіс веры. Калі мы не знойдзем адказаў, калі вера ізноў не набудзе жыццёвасці, становячыся глыбокім перакананнем і сапраўднай моцай, дзякуючы сустрэчы з Езусам Хрыстом, усе іншыя рэформы застануцца безвыніковымі”.
24-340 Давайце на пачатку новага года паспрабуем асвяжыць сваё хрысціянскае мысленне. Мы маем у сабе вялікі патэнцыял духоўнага жыцця.
   Дарагія Чытачы! Я хачу прывітаць на старонках нашай газеты кожнага з Вас, а Вас звыш 13000, у Новым 2012 Панскім годзе.
   Калі мы становімся перад новай падзеяй ці, напрыклад, Новым годам, мы звычайна робім пэўныя выказванні, якія, безумоўна, абапіраюцца на веды і вопыт, атрыманыя да гэтага часу, на тое, што ўжо было і што вядома. А якімі будуць гэтыя новыя заклікі ў 2012 годзе? І ці новыя яны? Навошта нам змяняцца, калі нам і так добра?
   Несумненна, кожны чалавек павінен увесь час пазнаваць сябе. Дзякуючы Божай ласцы многія з нас здолеюць пераступіць праз усе абмежаванні, звязаныя з досведам граху і зла. Трэба памятаць пра тое, што працэс развіцця чалавека мае вялікі ўплыў на сувязь з Богам, з самім сабой і з іншым чалавекам. Нашы змены з’яўляюцца вялікім тварэннем Айца ў моцы Святога Духа, які фармуе нас, як Божых дзяцей. Магчымасць усё больш поўнага станаўлення “новым чалавекам” св. Павел бачыць у развіцці сувязі з Езусам Хрыстом. Наша любоў да Хрыста павінна быць моцнай, у ёй мы можам пагадзіцца і прыняць усе змены да лепшага, чарговы раз усведамляючы, што Евангелле Хрыста не змяняецца, што змяняемся толькі мы. Часам мы прымаем свае змены, а бывае так, што мы вядзём занадта “зручнае” грамадскае ці рэлігійнае жыццё.
24-340 Няхай гэтыя хвіліны сустрэчы з Нованароджаным прынясуць Вам шмат шчасця і супакою. Няхай Хрыстос бласлаўляе кожнага з Вас!

   Мы чакаем Божага Нараджэння на працягу цэлага года. Задоўга да першай зоркі мы плануем сямейныя сустрэчы, думаем пра падарункі пад ёлку і пра розныя іншыя справы, звязаныя са святамі. Мы ад усяго сэрца прагнем, каб гэтыя святы былі “дасканалымі” і скончыліся шчасліва. Урэшце ў касцёле мы чуем словы Евангелля: “Слова стала целам і пасялілася паміж намі” (Ян 1, 14). Назіраючы за сённяшнім чалавекам, хочацца спытацца ў сябе і ў іншых: ці гэтае Слова жыве паміж намі цяпер? Як Яго знайсці?
   Давайце паспрабуем у гэтым святочным шуме, сярод мноства абавязкаў задумацца над гэтым пошукам. Замест таго, каб засяродзіцца на яслях, у якіх на свет прыходзіць Божае Дзіцятка, мы засяроджваемся на розных другарадных, менш важных для нас і нашых блізкіх рэчах. Святочныя візіты часцей за ўсё сканцэнтраваны толькі вакол стала, а многія людзі, змучаныя святамі, заракаюцца, што больш ніколі не будуць прыкладаць столькі намаганняў. Аднак, праходзіць час, і зноў надыходзіць перыяд падрыхтоўкі і чакання.
23-339_by Мадэль жыцця веруючага чалавека павінна карэкціравацца Касцёлам. Тады чалавек будзе ўсведамляць, што ён не з’яўляецца самадастатковым і не можа самастойна акрэсліваць, што добра, а што дрэнна.

   Не так даўно я быў сведкам адной падзеі, якая з аднаго боку мяне вельмі развесяліла, а з іншага – прымусіла задумацца.
   Адзін святар сустрэў свайго парафіяніна, які прывітаў свайго душпастыра словам: “Здравствуйте”. Святар затрымаўся і прыгадаў маладому чалавеку, што вучыў яго на катэхезе, як трэба вітацца па-каталіцку. А хлопец адказаў не задумваючыся: “Але мы ж не ў касцёле”.
   Я лічу, што сваімі паво­дзінамі гэты малады чалавек прыгадаў тое, што цяпер адбываецца ў большай частцы Еўропы. Людзі спрабуюць замкнуць Бога толькі ў касцёле. Асабістае жыццё чалавека становіцца толькі ягонай уласнасцю, а не Божай ці блізкіх або знаёмых. Назіраючы за жыццём такіх людзей, закрадваецца спакуса далучыць іх да групы тых асоб, якія жывуць так, быццам іх месца тут, на зямлі, быццам яны ніколі адсюль не адыдуць. Для большасці з нас знакі самога Бога малазначныя, а часта ўвогуле непрыкметныя. Мы занадта занятыя штодзённымі праблемамі і проста сабой. Мы стараемся рабіць усё, каб наша жыццё было бесклапотным.
22-338_by Не падлягае сумненню, што чалавеку для жыцця патрэбна прастора, шум лесу і спеў птушак. Але для таго, каб набрацца сіл на далейшы шлях, чалавеку перш за ўсё неабходны Адвэнт.
   Давайце паспрабуем зламаць акасцянелы фармалізм і ўсе культурныя залежнасці, якія “падпіхваюць” чалавека да жыцця без Адвэнту. Рознага тыпу жыццёвыя маніфестацыі, якія паказваюць сённяшняму свету, што жыццё можа набыць сэнс без чакання Бога, становяцца абсурдам. Не падлягае сумненню, што чалавеку для жыцця патрэбна прастора, шум лесу і спеў птушак. Але для таго, каб набрацца сіл на далейшы шлях, чалавеку перш за ўсё неабходны Адвэнт. Добра падрыхтаваны да сустрэчы з Хрыстом хрысціянін становіцца падобным да анёла, які праслаўляе свайго Стварыцеля.
   Адвэнт павінен пачынацца ў сэрцы. Сэрца, якое становіцца вольным для Езуса, прыносіць плён спаткання з Богам. Перыяд змянення людскога сэрца не можа доўжыцца толькі чатыры тыдні. Веруючы чалавек здольны чакаць прыходу свайго Стварыцеля на працягу ўсяго свайго жыццёвага пілігрымавання. Адвэнт дапамагае кожнаму з нас не губ-ляць рэлігійнага вымярэння свайго жыцця і выконваемай працы. Адвэнт узбагачае нашу штодзённасць.
Кс. Павел Салабуда
артыкулы рубрыкі
"Слова рэдактара"
>>

Просім прысылаць пытанні па адрасу:
230025 г. Гродна, вул К. Маркса, 4.
e-mail: slowozycia@mail.grodno.by

Чакаем Вашай падтрымкі

Учора. Сёння. Заўтра. - Актуальная інфармацыя

Дарагія Чытачы! Усе мы перажываем нялёгкі час. Фінансавыя праблемы закранулі таксама і нас. Таму мы звяртаемся да Вас з просьбай аб падтрымцы ў фінансаванні газеты “Слова Жыцця”. Дзякуючы Вам і нашым ахвяравальнікам нашу газету могуць чытаць тысячы людзей. За Вас і за ўсіх людзей добрай волі кожны панядзелак адпраўляецца св. Імша.
   Дарагія Чытачы! Просім Вас аб падтрымцы і дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў і здымкаў. Як адна сям’я газеты “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.
   Няхай кожнага з Вас Бог бласлаўляе і адорвае неабходнымі ласкамі.
 

Перамененыя праз перамогу Езуса Хрыста

Актуальна - Сучаснасць

“Вось кажу вам таямніцу: не усе мы памром, але ўсе будзем пераменены, адразу, імгненна, на гук апошняй трубы. Бо затрубіць, і паўстануць памерлыя незнішчальнымі, і мы будзем пераменены. Бо трэба, каб тое, што знішчальнае, прыадзелася ў незнішчальнасць, і смяротнае прыадзелася ў несмяротнасць. А калі ўжо гэтае знішчальнае прыадзенецца ў незнішчальнасць, і смяротнае гэтае прыадзенецца ў несмяротнасць, тады збудуцца напісаныя словы: «Паглынулася смерць перамогаю. Смерць, дзе твая перамога? Смерць, дзе тваё джала?». Джала смерці – грэх, а сіла граху – закон. Богу ж падзяка за тое, што даў нам перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста. Дзеля таго, браты мае ўлюбёныя, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, ведаючы, што праца ваша не будзе дарэмнай перад Госпадам”.
(1 Кар 15, 51-58) (экуменічны пераклад)

Чытаць цалкам: Перамененыя праз перамогу Езуса Хрыста

 

Касцёл Маці Божай Ружанцовай у Пясках

Гісторыя - Святыні


Касцёл Маці Божай Ружанцовай  у ПяскахДэканат Масты
Вёска Пяскі вядома з XVII ст. як уладанне Сапегаў, пры якіх у 1682 г. (або ў 1782 г.) і быў пабудаваны касцёл. Апошні драўляны касцёл быў пабудаваны тут у 1857 г. (або ў 1877 г.) графам Вацлавам Красіцкім і асвечаны пад тытулам Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
    У 1900 – 1914 гг. над мястэчкам узняўся новы, ужо мураваны касцёл, пабудаваны з бутавага каменю ў неагатычным стылі паводле праекта інжынера Даніева. Будаўніцтва вялося на сродкі парафіян. Цяпер святыня набыла новы тытул – Маці Божай Ружанцовай. Пры гэтым пад касцёл аддалі новую пляцоўку, метраў на 80 паўднёвей старой, бліжэй да цэнтра мястэчка. На старой пляцоўцы дагэтуль знаходзіцца пустка, абсаджаная дрэвамі.
    Перад Другой сусветнай вайной колькасць парафіян у пяскоўскай парафіі дасягала 1500 чалавек.

Чытаць цалкам: Касцёл Маці Божай Ружанцовай у Пясках

 

З катэхізіса (4)

Літургія - Тое, што трывае

  818.
   Тых, хто сёння нараджаецца ў супольнасцях, якія ўзніклі ў выніку расколу, і “напаўняецца верай у Хрыста, нельга абвінавачваць у граху адлучэння. А каталіцкі Касцёл акружае іх братэрскай павагай і любоўю... Апраўданыя верай праз хрост, яны належаць да Цела Хрыста, таму іх упрыгожвае належнае ім хрысціянскае імя, а сыны каталіцкага Касцёла па праву лічаць іх братамі ў Пану”


 

Перамененыя праз перамогу Езуса Хрыста

Роздум - Роздум

Кс. Уладзімір Гуляй, выкладчык ВДС  у ГроднеУжо ў 45-ы раз увесь хрысціянскі свет будзе маліцца за адзінства хрысціян. Малітвы будуць адбывацца на працягу ўсяго тыдня. Яны распачаліся 18 студзеня і скончацца 25 студзеня на свята Навяртання св. апостала Паўла. Айцы ІІ Ватыканскага Сабору ў спецыяльным дакуменце пра экуменізм настойвалі на супольнай малітве, згадваючы тое, што “гэты святы план паяднання ўсіх хрысціян у еднасці аднаго і адзінага Касцёла Хрыста сягае па-за людскія сілы і здольнасці” (Unitatis redintegratio, 24).
   У межах Тыдня па ўсім свеце адбываецца шэраг канферэнцый, сустрэч і набажэнстваў, арганізаваных Экуменічнай Радай, Канферэнцыяй Біскупаў і іншымі органамі Касцёлаў розных краін.
   Падчас гэтых сямі дзён хрысціяне ў кожнай святыні, таксама і ў нашай дыяцэзіі, моляцца аб адзінстве. А галоўнае набажэнства будзе адпраўлена ў гродзенскай катэдры 24 студзеня ў 18.30. Усе прысутныя прымуць удзел у набажэнстве Божага слова, а таксама ў набажэнстве святла. Дэвізам Тыдня малітвы за адзінства хрысціян з’яўляюцца словы: “Перамененыя праз перамогу Езуса Хрыста”, узятыя з І Ліста св. Паўла да Карынцян (1 Кар 15, 51-58).
   Гэта будзе ўжо другая ўрачыстая малітоўная сустрэча ў нашай катэдры. Першая такая сустрэча пад дэвізам “І вы – сведкі гэтага” (Лк 24, 48) адбылася ў 2010 годзе. У літургіі Божага слова, якую ўзначальваў кс. бп Аляксандр Кашкевіч, прынялі ўдзел таксама прадстаўнікі праваслаўнай, лютэранскай і грэка-каталіцкай Цэркваў. Шчыра запрашаем усіх вернікаў на малітву, а ў сваіх штодзённых малітвах памятаем пра адзінства хрысціян.

Чытаць цалкам: Перамененыя праз перамогу Езуса Хрыста

 

20 год Гродзенскай дыяцэзіі (23)

Гісторыя - Гісторыя дыяцэзіі

2005 год
   7 мая  -  У Смаргоні адбылася дэканальная сустрэча міністрантаў. У ёй удзельнічала каля 60-ці хлопцаў.
   24 мая  -  У межах падрыхтоўкі да каранацыі абраза Маці Божай Кангрэгацкай у Гродне адбылася навуковая сесія. Урачыстую св. Імшу ў катэдральнай базіліцы адправіў кс. кард. Станіслаў Нагі з Кракава.
   25 мая  -  Кс. кард. Станіслаў Нагі асвяціў вуглавы камень пад будаўніцтва касцёла Божай Міласэрнасці ў Гродне.

Чытаць цалкам: 20 год Гродзенскай дыяцэзіі (23)

 

Слова для Жыцця (24)

Актуальна - Слова для Жыцця

Папа Бэнэдыкт XVIПапа Бэнэдыкт XVI

    Хрысціянская вера ўжо сама па сабе прадугледжвае абвяшчэнне і сведчанне, таму што яна палягае на прыняцці Добрай Навіны, што Езус з Назарэта памёр і ўваскрос, што Ён – Бог. А акрамя гэтага таксама пакліканне да непасрэднага пераймання Езуса, адракаючыся ад заснавання ўласнай сям’і, каб прысвяціць сябе вялікай сям’і Касцёла, часта прыходзіць праз сведчанне і прапанову “старэйшага брата”, звычайна святара. Нельга пры гэтым забываць аб асноўнай ролі бацькоў, якія сваёй сапраўднай і радаснай верай і сужэнскай любоўю паказваюць дзецям, што гэта прыгожа і магчыма пабудаваць усё сваё жыццё на любові Бога.
   
    Фрагмент нядзельнага разважання 15.01.2012

Чытаць цалкам: Слова для Жыцця (24)

 

Связанный пуповиной ребенок чувствует боль во время аборта!

Роздум - Роздум

Девушка, которая сегодня выходит замуж, мило улыбается фотографу. А ровно два года назад она… убила своего ребенка. Легко решилась на аборт. Малыш оказался «за бортом». Навсегда. Ведь плавать он не умел, и защитников у него не было. Была только мама, под сердцем которой он находился. И эта самая мама лишила его жизни. А сейчас улыбается. У нее могут быть оправдания? Нет.
Мама, а почему я не могу жить с вами?
   Аборт – это убийство маленького человека, который не способен защититься сам. Жертвой жестокости женщины становится ребенок. «Он сейчас ни к чему... Сейчас нет денег на содержание ребенка... Трое детей в семье мы не потянем... Я сейчас не готова к материнству...». Здесь нет ни одной здравой мысли. Как женщина может быть не готова стать мамой, если она ею уже стала? Если женщина беременна, то они с малышом уже составляют одно целое. Как можно отрывать от себя частичку себя? А если женщина говорит, что не готова, значит, она не готовилась. А ведь девушка готовится к роли мамы... с 12 лет! Она представляет своего ребенка, то, как держит его на руках. С этого момента начинается подготовка девочки к материнству.

Чытаць цалкам: Связанный пуповиной ребенок чувствует боль во время аборта!

 

Гамеапатыя: лячэнне ці падман? (1)

Роздум - Роздум

НЕТРАДЫЦЫЙНАЯ МЕДЫЦЫНА
   На што гатовы пайсці чалавек, каб вылячыцца ад цяжкай хваробы? Часам ён гатовы аддаць усё, каб толькі вярнуць здароўе. Не знайшоўшы дапамогі ў навуковай медыцыне, людзі пачынаюць шукаць ратунку дзе заўгодна. Яны гатовы пайсці да варажбітак, шаптух, акультыстаў, чараўнікоў.
   А калі пацыента пужае экстравагантны выгляд ведзьмара, то на дапамогу прыходзяць “спецыялісты” ў белых халатах – астролагі, экстрасэнсы, медыкі-эксперыментатары. Яны пераконваюць кліента, што іх сродкі – гэта толькі дабро і гарант аздараўлення. Аднак пра эфект лячэння яны не заўсёды расказваюць усю праўду. Мала хто з іх прызнаецца, што мае дачыненне з нейкімі патаемнымі і часта некантралюемымі сіламі. А некаторыя “лекары” проста не жадаюць прызнавацца, што звычайным чынам праводзяць на пацыенце эксперыменты або даюць хвораму мікстуру, абапіраючыся толькі на ўласную веру (!) у нейкія неспазнаныя энергіі, няўлоўныя для навукі. Існуе шмат метадаў лячэння, якія адрозніваюцца ці нават проста супярэчаць звычайнай (навуковай) медыцыне.

Чытаць цалкам: Гамеапатыя: лячэнне ці падман? (1)

 

З каталіцкага друку (24)

Актуальна - Друк


“На службе Святому Айцу”

    Аляксандр Запаточны 1/2012
  
    У артыкуле аўтар распавядае пра папскую гвардыю, якая называецца Швейцарскай гвардыяй. Гэта адзін з відаў узброеных сіл Ватыкана, які можна лічыць найстарэйшай у свеце арміяй, што захавалася да нашых дзён. Афіцыйная дата стварэння Швейцарскай гвардыі – 22 студзеня 1506 года. Прысягу гвардзейцы прыносяць штогод 6 мая ў памяць пра драматычныя падзеі 1527 года, калі, баронячы Святога Айца Клімента VII у час спусташэння Рыма імперскімі войскамі, загінула 147 швейцарцаў.
   Салдаты гвардыі паходзяць са звычайных сямей, часта з малых мястэчак Швейцарыі. Некаторыя ў Ватыкане праводзяць толькі 2 гады, а пасля вяртаюцца дахаты, дзе працуюць у паліцыі, будуюць вайсковую ці палітычную кар’еру, пачынаюць свой бізнес ці ствараюць сем’і. Сярод папскіх гвардзейцаў сустракаюцца таксама і святарскія пакліканні.
   Гвардыя, дэвізам якой з’яўляюцца словы папы Яна ХХІІІ “Паслушэнства і супакой”, складаецца са 110 салдат. У гэтыя войскі могуць уваходзіць выключна грамадзяне Швейцарыі. На момант прысягі яны павінны быць нежанатымі, мець добрую рэпутацыю, адбыць вайсковую службу ў арміі сваёй краіны, мець узрост ад 19 да 30 гадоў і быць вышэй 174-ох см.

Чытаць цалкам: З каталіцкага друку (24)

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

Актуальны нумар

język polski

Ад шчырага сэрца

  

Сардэчныя словы віншаванняў і пажаданняў з нагоды розных урачыстасцей, а таксама словы спачування і малітвы ў выпадку адыхода ў Дом Пана...