ГАЗЕТА ГРОДЗЕНСКАЙ ДЫЯЦЭЗІІ
 
Пятніца, 27 мая 2016 года
“Святы Дух робіць нас
сапраўднымі хрысціянамі”
/ Папа Францішак /

Паважаныя чытачы!

Месяц май па традыцыі багаты на розныя рэлігійныя падзеі. У першую чаргу, гэта ўрачыстасці Першай святой Камуніі і канфірмацыі ў нашых сем’ях і парафіях, маёвыя набажэнствы, Эўхарыстычны кангрэс і працэсія Божага Цела. У сферы веры і жыцця з Богам у гэтыя дні мы мацней злучаемся з Хрыстом. Рэлігійныя падзеі ўкараняюць нас у Божым сыноўстве, паглыбляюць нашу веру і ўдасканальваюць сувязь з Касцёлам. Вера – надзвычай багатая рэчаіснасць, таму яна падлягае такім жа законам, як і кожнае жыццё. Мы кажам аб насенні веры, якое атрымліваем у сакраманце святога хросту, аб яго прарастанні, развіцці... Веру можна страціць, яе можна занядбаць... Вельмі хутка і вельмі лёгка. Дастаткова трохі забыцца пра малітву, пра кантакт з Богам. Даста-ткова толькі дазволіць, каб у нашым сэрцы пасялілася слабасць і жаданне стаць Богам. Можа, мы нават будзем прыходзіць у касцёл, можа, заспяваем якую-небудзь песню або, стоячы са знаёмымі перад святыняй, скажам, што і так чуем, і што з таго, калі не ўдзельнічаем у Імшы. Праз гэта мы не даём Богу дакрануцца да сябе, перамяніць, не дазваляем засеяць у нас зерне веры.
У кожным з нас змены адбываюцца паступова і патрабуюць часу. Падобным чынам таксама з нашай верай і жыццём паводле яе. Вера выспявае паступова. Мы ўвесь час павінны пазнаваць яе, працаваць над сабой, карміць духоўнае жыццё сакрамантамі і малітвай.
У нашай краіне вельмі моцны культ Найсвяцейшай Панны Марыі, якая вядзе нас да Хрыста. Пацвярджэннем гэтага з’яўляецца месяц май і звязанае з ім маёвае набажэнства. У гэтым месяцы святыні нібы зноў ажываюць. Вернікі збіраюцца каля крыжоў, у дамах і святынях. Супольная малітва аб’ядноўвае людзей рознага ўзросту: старэйшых асоб і сярэдняе пакаленне, сем’і, моладзь і дзяцей. На працягу ўсяго месяца кожны спявае літанію да Божай Маці на мелодыю свайго жыцця.
    Можна сцвердзіць, што мы з’яўляемся марыйным народам, а Беларусь становіцца марыйнай краінай, якая змяняе аблічча свету. Пілігрымуючы па нашай зямлі, можна сустрэць мноства святынь, прысвечаных Маці Божай. Нашыя дамы запоўнены абразамі і фігуркамі Панны Марыі. Усё гэта сведчанне таго, што мы ахвяраваны Божай Маці, Яе заступніцтву. Марыя валадарыць у Беларусі. Гэта менавіта Яна вядзе нас да свайго Сына.
Мне вельмі спадабаліся словы папы Францішка, прамоўленыя ў час яго чарговых разважанняў: “Шчаслівая тая, якая паверыла!”. Марыя шчаслівая, таму што позірк Яе сэрца заўсёды быў скіраваны на Бога, на Божага Сына, якога Яна насіла ва ўлонні і сузірала на крыжы. У адарацыі Найсвяцейшага Сакраманту Марыя кажа нам: “Паглядзі на майго Сына Езуса, скіруй свае вочы на Яго, слухай Яго, размаўляй з Ім. Ён глядзіць на цябе з любоўю. Не бойся!
Розныя сустрэчы прыносяць нам мноства розных эмоцый. Часам здараюцца сустрэчы, на якія нам больш ніколі не захочацца пайсці, а бываюць такія, якія мы з задавальненнем яшчэ неаднойчы паўтарылі б. Сярод разнастайных сустрэч менавіта сустрэча з Богам становіцца для многіх хрысціян самай важнай. Адкрываючы свае сэрцы, мы сустракаемся з Езусам, а гэта заўсёды штосьці выключнае. У гэтыя велікодныя дні мы часта чуем у касцёлах, як уваскрослы Хрыстос аб’яўляецца сваім вучням, жанчынам, прыходзячы да іх у розных сітуацыях. Ён уваходзіць і ў жыццё кожнага з нас, не пакідае нас адных. Хрыстос чакае не толькі ў святыні, Ён уваходзіць у нашу штодзённасць, справы, клопаты і абавязкі. Мы павінны ўсвядоміць, што Уваскрослы выходзіць за дзверы касцёлаў і капліц, прысутнічае не толькі ў табернакулюме, але перш за ўсё там, дзе прысутнічае сам чалавек.
Разважаючы над велікодным пасланнем, мы становімся сведкамі цуду ўваскрасення нашага жыцця, цуду прысутнасці Езуса ў нас саміх. Варта адказаць самім сабе на асноўнае пытанне: якім чынам Пан прысутнічае ў маім жыцці? Не шукайма адказу ў разумных кнігах ці ў кагосьці іншага. Давайце проста паглянем на сваё жыццё – і мы заўважым Яго прысутнасць! Тады нашае сэрца пераўтворыцца ў асаблівы Божы дом. Менавіта Бог дапамагае нам у складаных жыццёвых сітуацыях, кажа, што добра, а што дрэнна, менавіта дзякуючы Яму, мы не губляемся.
Пантыфікат папы Францішка разглядаецца, у першую чаргу, праз прызму міласэрнасці. У сваім навучанні і паслузе Святы Айцец прагне зрабіць усё, каб змяніць гэты свет, каб ён спазнаў Божую міласэрнасць. Абвяшчаючы Год міласэрнасці, Папа хацеў, каб не было вайны і тэрарызму, каб бедныя людзі мелі магчымасць весці годнае жыццё, каб праз міласэрнасць чалавек пазнаў добрага Бога, які кожнага бласлаўляе ў яго жыцці.Адзін з нямецкіх кардыналаў на распачацце Года міласэрнасці сказаў: “Мы павінны казаць пра Бога па-новаму. Пра Бога, які прымае, слухае, бачыць пакуты чалавека, спадарожнічае нам. Я лічу, што такі Бог мае ў сабе штосьці новае, што прыцягвае сучаснага чалавека. Гэта скандал, што многія людзі з па-за Касцёла ўспрымаюць яго як неміласэрны. Касцёл павінен змяніць гэта. Ён павінен стаць, як кажа Папа, Касцёлам з адчыненымі дзвярамі і вокнамі, Касцёлам, які выходзіць на перыферыю, а не з’яўляецца замкнутай крэпасцю”.
Моц міласэрнасці пераменіць шырокую панараму трагедыі сучаснага свету, пераменіць сэрца кожнага чалавека. Касцёл становіцца асаблівым месцам абвяшчэння праўды Божай міласэрнасці. Варта ў чарговы раз прыгадаць запавет Хрыста Міласэрнага, перададзены праз святую сястру Фаустыну: “Я даю табе тры спосабы здзяйснення міласэрнасці адносна бліжняга: першы – учынак, другі – слова, трэці – малітва; у трох гэтых ступенях заключаецца паўната міласэрнасці, якая з’яўляецца неабвержным доказам любові да Мяне” (Дз. 742).
У папярэднім нумары мы змясцілі вельмі красамоўныя словы папы Францішка: “Будзьма міласэрнымі да іншых і самі спазнаем міласэрнасць Бога”. У Год міласэрнасці мы нястомна над гэтым разважаем, стараючыся паглыбіць таямніцу міласэрнасці і падзяліцца гэтым дарам з іншымі.
Час, у якім мы жывём, становіцца ўсё больш і больш цяжкім ва ўсіх адносінах, таму варта спачатку паразважаць над пытаннем, што сёння значыць быць міласэрным? Адказ нам дапамагае знайсці Святы Айцец Ян Павел ІІ, які сцвярджае ў энцыкліцы “Dives in misericordia” : “Хрыстос навучыў нас, што чалавек не толькі зазнае міласэрнасць самога Бога, але і пакліканы сам чыніць міласэрнасць іншым” (DM 14). У сучасным свеце аднаго толькі слова недастаткова, таму што мы самі разумеем, што можна казаць адно, а рабіць зусім іншае, бо сказаць лёгка, а зрабіць штосьці – цяжэй. Сёння неабходны, перш за ўсё, учынкі, неабходна сведчанне дзеяннем. Таму, адчуваючы любоў Бога-Чалавека, перажываючы вялікі Трыдыум выратавання душы, мы можам дзяліцца з іншымі любоўю, можам адважыцца на прабачэнне і паспяшацца з дапамогай да тых, каму неабходна наша падтрымка. Чалавек не здольны зрабіць гэта самастойна, таму што сёння ўсё цяжэй дзяліцца міласэрнасцю бясплатна, не чакаючы ўзнагароды. Усё цяжэй сабрацца і нарэшце прабачыць тым, хто нас пакрыўдзіў. Нялёгка спяшацца камусьці на дапамогу, калі мы самі хацелі б, каб нам хтосьці дапамог.
Кс. Павел Салабуда
артыкулы рубрыкі
"Слова рэдактара"
>>

Просім прысылаць пытанні па адрасу:
230025 г. Гродна, вул К. Маркса, 4.
e-mail: slowozycia@mail.grodno.by

“Прымі знак дару Духа Святога”

Літургія - Хрысціянскія традыцыі

Канфірмацыя з’яўляецца надзвычай важным сакрамантам, паколькі належыць да сакрамантаў хрысціянскага пасвячэння

Кожны год напрыканцы мая ў парафіях Гродзенскай дыяцэзіі сотні маладых хлопцаў і дзяўчат прыступаюць да сакраманту канфірмацыі. Праз яго “ахрышчаныя атрымліваюць асаблівую моц Духа Святога і такім чынам яшчэ больш абавязаны як сапраўдныя сведкі Хрыста пашыраць веру словам і ўчынкам, а таксама абараняць яе” (ККК 1285).
З даўніх часоў чалавек выкарыстоўваў спадарожны вецер і ветразі, каб хутчэй даплываць на сваёй лодцы да месца прызначэння. Нягледзячы на тое, што лодка можа рухацца з дапамогай вёслаў, толькі недасведчаны марак пры спадарожным ветры не падніме ветразі.
    У нашым духоўным падарожжы да порту збаўлення Езус параўновае з ветрам натхненне Святога Духа. Ён кажа Нікадзіму: “Вецер вее там, дзе хоча, і голас яго чуеш, але не ведаеш, адкуль прыходзіць і куды ідзе. Так ёсць з кожным, хто нарадзіўся з Духа” (Ян 3, 8).

Чытаць цалкам: “Прымі знак дару Духа Святога”

 

“Пакліканыя быць прыладамі Божай міласэрнасці”

Актуальна - З жыцця Касцёла

Удзельнікаў сустрэчы чакала насычаная праграма

Пад такім дэвізам 7–9 мая ў парафіі Маці Божай Тройчы Цудоўнай у Мастах прайшлі ХХІІІ Дыяцэзіяльныя дні моладзі Гродзенскай дыяцэзіі. У гэтым годзе ў мерапрыемстве прынялі ўдзел каля 1300 маладых людзей.
Трохдзённую сустрэчу адкрыла супольная вячэрняя адарацыя Найсвяцейшага Сакраманту, пасля якой маладыя вернікі прынялі ўдзел у св. Імшы. “Езус сабраў вас тут, каб вы маглі ўзмацніцца ў веры і адчуць сябе адной сям’ёй. Хрыстос прагне, каб вы даверылі Яму сваю маладосць і праз гэта мелі цудоўную ідэю для сваёй будучыні, для свайго жыцця”, – заўважыў падчас гаміліі арганізатар ДДМ кс. Антоній Грэмза.
   Напрыканцы першага дня маладыя людзі праслухалі канферэнцыю, прысвечаную Юбілейнаму году, і прынялі ўдзел у канцэрце праслаўлення гурта “Open”. На тэму міласэрнасці з моладдзю разважаў прэфект гродзенскай ВДС кс. Андрэй Лішко. Ён адзначыў, што галоўным адрозненнем хрысціянскай рэлігіі з’яўляецца тое, што Бог першым робіць крок насустрач чалавеку. Святар падкрэсліў, што аснова хрысціянства – гэта “Божая міласэрнасць, бесперапынны выхад Бога да чалавека”. Заклікаў ніколі не саромецца і не баяцца прыходзіць да Бога са сваімі праблемамі і турботамі. Няважна, наколькі дробязнымі ці значнымі яны могуць падавацца на першы погляд.

Чытаць цалкам: “Пакліканыя быць прыладамі Божай міласэрнасці”

 

Першамайскі-Няцеч

Гісторыя - Парафіі і святыні

Дэканат Ліда
Паселішча Першамайскі паўстала каля вёскі Няцеч зусім нядаўна – у 1959 годзе як рабочы пасёлак пры торфапрадпрыемстве. Мясцовая парафія заснавана 20 верасня 2001 года, а касцёл пачаў будавацца ў красавіку 2002 года. Праз два гады 4 сакавіка ён быў асвечаны пад тытулам св. Казіміра. Праект святыні быў распрацаваны ў арцыбіскупскім праектна-будаўнічым бюро ў Баранавічах (Пінская дыяцэзія), а рэалізаваны намаганнямі парафіян з дапамогай нямецкага каталіцкага фонду “Рэнавабіс”.

Чытаць цалкам: Першамайскі-Няцеч

 

Малітва на кожны дзень (9)

Роздум - Езу, Ты гэтым займіся!

Малітва падзякі за 25 гадоў Гродзенскай дыяцэзіі
    Усемагутны і міласэрны Божа ў Тройцы Адзіны! Мы праслаўляем Цябе і дзякуем Табе за ўсе ласкі і даброты, якімі Ты надзяляў Божы люд Гродзенскай дыяцэзіі на працягу 25 гадоў!
    Просячы прабачэння за нашыя грахі і занядбанне, молім Цябе праз заступніцтва Марыі, Маці Міласэрнасці і Апякункі нашай, каб Ты і ў далейшым накіроўваў нас у сваім ласкавым Провідзе, адорваючы наш дыяцэзіяльны Касцёл супакоем і адзінствам, а таксама святымі пакліканнямі.
    Блаславі нашага Пастыра ў еднасці з усімі святарамі дыяцэзіі. Захоўвай у святасці нашыя сем’і, узмацняй веру і любоў да Цябе ў душах дзяцей і моладзі.
    Дазволь нам трываць з Табой у супольнасці з Паўсюдным Касцёлам, каб мы маглі жыць для Тваёй славы і няспынна Табе служыць! Праз Хрыста, Пана нашага. Амэн.
 

Нядзеля – дзень для душы

Роздум - На шляху да святасці

За мітуснёй сучаснага свету чалавек часта не заўважае, што адны клопаты змяняюць другія, на месца адных запатрабаванняў прыходзяць іншыя... Жыццё становіцца падобным на гонку, што нагадвае бег па замкнёным коле. Нядзельны жа дзень прапануе на момант спыніцца і паглядзець у нябёсы.
Ці можна ў нядзелю працаваць?
    Бог працаваў шэсць дзён, а на сёмы адпачыў. Праз гэта Творца паказаў чалавецтву, што сёмы дзень – дзень спакою. “Памятай дзень святы святкаваць”, – гаворыцца ў трэцяй запаведзі Дэкалога. Касцёл нагадвае пра тое, што ў нядзелю і святы чалавек павінен пазбягаць усялякай працы, якая прыносіць яму матэрыяльную выгаду, і, наогул, служэння сабе самому.
    У хрысціян не прынята пакідаць на нядзелю якія б там ні было хатнія справы (уборку, мыццё бялізны і г. д.). У некаторых хрысціянскіх краінах устрымліваюцца нават ад гатавання ежы, рыхтуючы яе напярэдадні. Сапраўдны вернік ніколі не мае працы, якая не можа пачакаць да заўтра. Менавіта таму старэйшыя людзі часта гавораць, што ў нядзелю нават нітку ў вушка іголкі нельга ўсадзіць. А ўсё таму, што хрысціянін верыць, што ўсе забароны і абмежаванні Бог стварыў для яго ж шчасця.

Чытаць цалкам: Нядзеля – дзень для душы

 

Учынак для душы бліжняга. Суцяшаць засмучаных

Роздум - Практыкаванні ў міласэрнасці

Тугу, сардэчны боль, заняпад сіл і цікавасці да жыцця звычайна адчувае засмучаны чалавек. Такі стан можа быць звязаны са стратай каго-небудзь або чаго-небудзь. І ўвесь свет тады падаецца нямілым. Рукі апускаюцца, увага рассейваецца.
    Але знешне не заўсёды можна заўважыць, якія пакуты раздзіраюць чалавека знутры. Часта людзі спрабуюць схаваць свой смутак або ўвогуле адмаўляюцца ад яго. Ім здаецца, што паказваць боль няправільна, непатрэбна. І тады чалавек застаецца сам-насам з няшчасцем. З-за гэтага іншыя людзі, якія знаходзяцца вакол, адчуваюць няёмкасць і разгубленасць, калі сустракаюцца з чужым горам. Якія словы сказаць? Чым суцешыць чалавека?
    Перш за ўсё, неабходна адкрыць сваё сэрца і ўпусціць у яго цярпенне бліжняга. Гэта няпроста, бо часам чалавеку даводзіцца сутыкацца з уласным эгаізмам, недахопам часу або жадання.
    Суцешыць засмучанага – значыць, выказаць сваю заклапочанасць словам, учынкам або малітвай. Неабходна ацаніць сітуацыю і па магчымасці справіцца з бядой чалавека. Нам заўсёды даступны словы: “я з табой”, “ты мне неабыякавы”, “усё будзе добра”, “можаш на мяне разлічваць”. Гэта не вырашае праблемы, але дазваляе па-іншаму паглядзець на сітуацыю. Чалавека можна раніць і сваёй нячуласцю, таму важна, каб суцяшэнне гучала шчыра. Сіла суцяшэння заключаецца не ў саміх словах, а ў блізкасці, неабыякавасці.

Чытаць цалкам: Учынак для душы бліжняга. Суцяшаць засмучаных

 

Слова для Жыцця (116)

Актуальна - Слова для Жыцця

papa-francesco7Папа Францішак
    Мы не адныя: Езус знаходзіцца побач з намі, сярод нас, у нас! Яго новая прысутнасць у гісторыі рэалізуецца праз дар Святога Духа, дзякуючы якому можна наладзіць жывую сувязь з Ім – Укрыжаваным і Уваскрослым. Дух, які разліваецца ў нас праз сакраманты хросту і канфірмацыі, дзейнічае ў нашым жыцці. Ён кіруе намі ў спосабе мыслення і дзеяння, каб мы адрознівалі добрае ад дрэннага. Дапамагае практыкаваць любоў Езуса, Яго аддаванне сябе іншым, асабліва тым, хто найбольш гэтага патрабуе.
    Знакам прысутнасці Святога Духа з’яўляецца супакой, які Езус дае сваім вучням: “Супакой Мой даю вам” (27). Ён вынікае з перамогі над грахом, эгаізмам, які не дазваляе нам любіць адзін аднаго, як браты. Гэта дар Бога і знак Яго прысутнасці. Кожны вучань, закліканы сёння накіроўвацца за Езусам, несучы крыж, атрымлівае ў сэрцы супакой уваскрослага Хрыста разам з гарантыяй Яго перамогі, чакаючы Яго канчатковага прыходу.
        
“Regina Caeli” са Святым Айцом, 01.05.2016   
 

Чытаць цалкам: Слова для Жыцця (116)

 

Шчырая споведзь

Роздум - Рэкалекцыі са «СЛОВАМ»

Працягваем нашы разважанні аб сакраманце пакаяння і паяднання на старонках “Слова Жыцця”. У папярэдніх нумарах мы грунтоўна прааналізавалі ўстанаўленне гэтага сакраманту самім Хрыстом і абмеркавалі ўжо тры з пяці ўмоў, абавязковых для добрай і плённай споведзі: рахунак сумлення, жаль за грахі і моцнае пастанаўленне выправіцца. Толькі пасля дакладнага выканання гэтых умоў мы маем права прыступіць да вызнавання сваіх грахоў перад святаром, да так званай шчырай споведзі.
Неабходнасць індывідуальнага вызнавання грахоў перад святаром вынікае з волі Хрыста, які ў дзень свайго ўваскрасення звярнуўся да Апосталаў і іх паслядоўнікаў: “«Спакой вам! Як паслаў Мяне Айцец, так і Я пасылаю вас». І, сказаўшы гэта, дыхнуў і сказаў: «Прыміце Духа Святога. Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаныя; на кім пакінеце, на тым застануцца»” (Ян 20, 21–23). З вышэйшага тэксту ясна вынікае, што, згодна з воляй Хрыста, адпушчэнне ці затрыманне грахоў залежыць ад вердыкту Касцёла, якому Ён даў спецыяльныя паўнамоцтвы ўдзялення гэтага сакраманту. Слуга Божы Святы Айцец Ян Павел ІІ у апостальскай адгартацыі “Reconciliatio et paenitentia” тлумачыць, што “абвінавачванне сябе ва ўласных грахах неабходна, перш за ўсё, для таго, каб спаведнік мог ацаніць цяжар грахоў і жаль пэнітэнта, а таксама як урач высветліць стан хворага, каб лячыць яго і аздаравіць” (№ 31). Абвінавачванне сябе ў грахах перад Богам у прысутнасці святара з’яўляецца адначасова просьбай грэшніка аб Божай міласэрнасці ў час удзялення сакраманту. Пэнітэнт, вызнаючы перад спаведнікам свае грахі, у атмасферы вялікага даверу і гарантаванай таямніцы ў сакраманце пакаяння паказвае, што яго непакоіць і што баліць, адкрывае сябе на дзеянне гаючай сілы Езуса Хрыста.

Чытаць цалкам: Шчырая споведзь

 

Юбілей 25-годдзя Гродзенскай Дыяцэзіі

Учора. Сёння. Заўтра. - Актуальная інфармацыя

Гродна, 24 – 26 мая 2016 года
ПРАГРАМА ЭЎХАРЫСТЫЧНАГА КАНГРЭСУ
   
    24.05 – аўторак
    15.30 - прывітанне ўдзельнікаў і канферэнцыя I (зала Яна Паўла II, Вышэйшая духоўная семінарыя)
    19.00 - святая Імша (катэдральны касцёл cв. Францішка Ксаверыя)
    20.15 - эўхарыстычная адарацыя (катэдральны касцёл cв. Францішка Ксаверыя)

Чытаць цалкам: Юбілей 25-годдзя Гродзенскай Дыяцэзіі

 

Варта ведаць (73)

Актуальна - Варта ведаць

  Папа Францішак атрымаў міжнародны Ордэн усмешкі. Гэта адзіная ўзнагарода, якую прызначаюць па просьбе дзяцей. Прашэнне для Папы ў Капітул Ордэна ўсмешкі падалі польскія хлопчыкі і дзяўчынкі. Яны падкрэслілі, што Святы Айцец адкрыты на дзяцей, на яго дапамогу заўсёды можна разлічваць. Папа Францішак атрымаў пасведчанне пад нумарам 1000. Па традыцыі ўзнагароджаны прыняў чырвоную ружу і з усмешкай, не моршчачыся, выпіў шклянку свежага лімоннага соку.

Чытаць цалкам: Варта ведаць (73)

 

Што такое міласэрнасць?

Роздум - Хрысціянская думка

Як рэалізаваць яе асаблівым чынам у юбілейны літургічны год?
    Сваімі думкамі на гэты конт дзеляцца “пакліканыя быць прыладамі Божай міласэрнасці” – удзельнікі Дыяцэзільяных дзён моладзі 2016.
Ілля, парафія св. Францішка Ксаверыя ў ГроднеМіласэрнасць – гэта адзін з пунткаў Божай любові, той сапраўднай любові, якую павінен мець кожны ў адносінах да бліжняга. Калі не маеш у сабе Божага Духа, то і не можаш быць па-сапраўднаму міласэрным.
    Учынкі міласэрнасці – гэта не проста добрыя ўчынкі ў дачыненні да бліжняга. Усё залежыць ад таго, як іх здзяйсняць: з-за любові, спачування або па прымусе. Найлепшы і самы праўдзівы матыў – любоў!
    Бываюць моманты, калі пасля доўгага знаходжання ў кантакце з Богам я адчуваю, што напаўняюся Яго любоўю. Тады я разумею, што павінен быць міласэрным у дачыненні да бліжняга, і сапраўды пачынаю адчуваць у сабе моц, якая можа дапамагчы хаця б у найменшай меры спыніць цярпенні людзей.

Чытаць цалкам: Што такое міласэрнасць?

 

З каталіцкага друку (117)

Актуальна - Друк

Студня для
Паўднёвага Судана

   “Мешка I” – так будзе называцца студня, якую пабудуюць з нагоды 1050-й гадавіны хросту Польшчы ў Паўднёвым Судане, самай беднай на ваду краіне ў свеце.
Акцыю “Наталяем смагу Судана” праводзіць парафія Найсвяцейшага Сэрца Езуса і св. Фларыяна ў Познані разам з Польскай гуманітарнай арганізацыяй. У ініцыятыве прымаюць удзел амаль 5000 чалавек, сярод якіх вучні, парафіі, скаўты, пажарныя, а таксама палякі з ЗША і Вялікабрытаніі.
    Адзін з ініцыятараў акцыі звяртае ўвагу на тое, што для нас відавочна, што з крана цячэ вада, гэта наша штодзённасць. Аднак многія жыхары Зямлі ўсё яшчэ не маюць доступу да чыстай вады. Жыхары Паўднёвага Судана павінны пераадолець у сярэднім каля 4 км, каб дабрацца да крыніцы чыстай вады. А 45% грамадства п’юць атрутую ваду.

Чытаць цалкам: З каталіцкага друку (117)

 

Старонка 1 з 163:

Актуальны нумар

НАЙСВЯЦЕЙШАГА СЭРЦА ПАНА ЕЗУСА
03.06.2016 7 дзён засталося

Наш каляндар

kalendar 2016 by1s
Каляндар “Слова Жыцця”
на 2016 год

Літургічны каляндар

 
green
Чытанне на сёння:
Імяніны:
Колькасць дзён да канца года:  219

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.