Rozważania

Wielki Post
   jest czasem przemiany
   i nawrócenia
    Wszystkie nabożeństwa Wielkiego Postu skłaniają nas do rewizji życia i stanięcia w prawdzie przed Bogiem. Dobra spowiedź wielkanocna, jako owoc przemyślenia i modlitwy otwiera nasze dusze na łaskę Ducha Świętego, płynącą z tajemnicy Zmartwychwstania Jezusa i na radość wielkanocną.
    Spowiedź z grzechów przed kapłanem, jako zbawienne oskarżenie siebie jest istotnym elementem sakramentu pokuty i pojednania. Spowiedź jest swego rodzaju wyznaniem – uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka. Dobra spowiedź przynosi duszy upragniony pokój serca, płynący ze świadomości pojednania z Bogiem i otrzymania upragnionego przebaczenia. Taki pokój napełnił serce Maryi Magdaleny, gdy usłyszała słowa Jezusa: „Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała” (Łk 7, 47). †

Czas Wielkiego Postu dla każdego chrześcijanina jest wyjątkowy i szczególny. Po pierwsze, powinien pomóc nam przygotować nasze serca i dusze do przeżycia jednej z najważniejszych prawd wiary o Zmartwychwstaniu naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Po drugie, jest to czas, gdy trzeba jeszcze bardziej skupić uwagę na swojej relacji z Bogiem i bliźnim.

Jednym z głównych orędzi Wielkiego Postu jest przypomnienie, że jest to wyjątkowy czas na praktykowanie modlitwy, postu i jałmużny.
    Podczas tej refleksji chciałbym zwrócić większą uwagę na jałmużnę i dostrzec ją w kontekście konkretnych działań miłosierdzia wobec naszego bliźniego. †

Modlitwa jest tą tajemniczą siłą, wokół której wszystko w naszym życiu się buduje..

Prawdopodobnie każdy chrześcijanin, przed rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, zastanawia się, jak owocnie przeżyć ten bezcenny czas. Jedni starają się zrealizować wielkopostne postanowienia związane z ograniczaniem się w jedzeniu, albo praktykują ścisły post w piątki; inni składają ofiary na utrzymanie parafialnej świątyni lub organizacji charytatywnej, pomagając przy tym konkretnym ludziom w potrzebie. Jednak, wydaje mi się, że dla współczesnego człowieka, któremu bardzo trudno jest zatrzymać się w szybkim rytmie swojej codzienności, najważniejsza w tym okresie może być chwila spędzona sam na sam z Bogiem w kościele lub podczas osobistej modlitwy. †

Czas Wielkiego Postu kojarzy nam się z postanowieniami, wyrzeczeniem się, wysiłkiem. Nieraz tak bardzo absorbują nas nasze postanowienia, że zapominamy o kilku ważnych kwestiach, które nadają im sens. Wtedy zamiast nawrócenia ćwiczymy swoją wolę lub dbamy o figurę i zdrowie, udowadniamy sobie i innym, że potrafimy nie pić alkoholu, nie jeść słodyczy, nie palić, i mnóstwo innych rzeczy, które robimy, by pokazać na co nas stać. Jednak w Wielkim Poście wcale nie o to chodzi…. Chodzi o miłość, nawrócenie, naszą małość i słabość oraz walkę z egoizmem. Zaskakujące? Już wyjaśniam co mam na myśli. †

„Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” .
    Mt 4, 4 .

Miłość... czym ona jest i jak ją okazujemy? W ludzkim wymiarze wszystko wydaje się być oczywiste. Ukochana osoba zwykle zajmuje najważniejsze miejsce w naszym sercu. Jeżeli kogoś kochamy, to cała nasza dusza, myśli, pragnienia i marzenia są skierowane ku tej osobie. Chcemy z nią spędzać jak najwięcej czasu, być blisko i czerpać przyjemność z rozmowy. Cieszymy się, gdy podzielamy wspólne zdanie i „nadajemy na tych samych falach”. Staramy się unikać tego, co by sprawiło przykrość ukochanej osobie, lub ją zraniło, a raczej czynimy to, co jest miłe. Czy mamy z miłości jakieś korzyści? Czy możemy wymusić na kimś wzajemne uczucie? Dojrzała miłość jest dobrowolnym poświęceniem się i ofiarowaniem drugiej osobie tego, co najlepsze, z czystego serca, nie oczekując niczego w zamian. Pragnienie kochać i być kochanym jest najwyższą nagrodą. †

Rozpoczął się okres Wielkiego Postu – czas pokuty, oczyszczenia i nawrócenia. Bardzo go potrzebujemy, aby dobrze przygotować się do celebracji Tajemnicy Paschalnej – męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Wielki Post jest konieczny, aby te wydarzenia doświadczane w liturgii Świętego Triduum Paschalnego pomogły nam uzyskać łaski, które Bóg pragnie dać każdemu, aby obchody Wielkanocy były nie tylko zewnętrzne, ale towarzyszyła nam prawdziwa chrześcijańska radość, większa wiara, ciągła nadzieja i czystsza miłość do Boga i bliźniego. To nie jest łatwe zadanie. Chrześcijaństwo nie jest łatwą drogą. Nie wystarczy po prostu należeć do Kościoła i pozwolić, by życie toczłyło się własną drogą. †

Objawienie w Lourdes
    11 lutego 1858 roku, tydzień przed Środą Popielcową, 14-letniej ubogiej chłopskiej dziewczynce-analfabetce, Bernadetcie Soubirous, ukazała się Piękna Pani w Grocie Massabielskiej na peryferiach Lourdes we Francji.
    W małej wnęce groty, 3 metry ponad ziemią wypłynął złocisty obłok i pojawiła się światłość, z której wyłoniła się postać młodej kobiety. Bernadetta opisała Ją tak: „Miała białą suknię przewiązaną niebieską wstęga, biały welon na głowie i złocistą różę na każdej stopie. Na ramieniu trzymała różaniec. Była bardzo piękna, najpiękniejsza ze wszystkich kobiet, jakie do tej pory poznałam. Była bardzo młoda. Nie była starsza ode mnie”. †

„Miejcie wiarę w Boga! Zaprawdę, powiadam wam: Kto powie tej górze: «Podnieś się i rzuć się w morze», a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie. Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie”.

Czy masz wiarę setnika?
    Z Ewangelii widzimy, że wiara jest absolutnie niezbędnym i niezastąpionym czynnikiem gwarantującym wysłuchanie modlitwy.
    W historii cudów Jezusa wielokrotnie obserwujemy, że każdy przykład owocnego działania Bożego dokonał się za przyczyną niezachwianej wiary proszącego. Takim sposobem został uzdrowiony umierający sługa pogańskiego setnika. Na prośbę setnika Jezus jedynie rzekł słowo rozkazu na odległości, objawiając, że Bóg nie jest ograniczony miejscem, a rzeczywistość stała mu się posłuszna, i sługa wnet wyzdrowiał (por. Łk 7, 1-10).
    W podobny sposób doznała uzdrowienia kobieta, która przez dwanaście lat cierpiała na krwotok. W tym wypadku Jezus nie uczynił nic szczególnego. To ufność kobiety w otrzymanie uzdrowienia poprzez dotyk do Syna Bożego spowodowała, że z Jezusa wyszła moc. Wtedy rzekł do niej: „Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości” (Mk 5, 34). †

W przypowieści o cudzoziemcu na drodze nie ma tego, kto chciałby pomóc, lecz okoliczności mu na to nie pozwoliły...

Nowa encyklika papieża Franciszka „Fratelli tutti” („Wszyscy bracia”), wydana w październiku tego roku, ma wiele aspektów przydatnych i cennych do refleksji w naszych czasach. Ostatecznie jednak sugeruje zastanowić się nad przyszłością społeczeństwa. Jaka przyszłość może być natchnieniem dla naszych wysiłków i wyrzeczeń? Po co wszyscy coś robimy, walczymy, poświęcamy się? †

   
  
    Gdy lęk przed tym wszystkim, co zdarzyć się może, twe myśli i serce ogarnie,
    Przypomną się wtedy ci słowa Jezusa, co wyrzekł do swoich wybranych:
    „A ludzie strwożeni mdleć będą ze strachu, czekając na rozwój wydarzeń” –
    Ty Bogu się oddaj i trwaj przy Chrystusie, bo wszyscy my tu pielgrzymami! †