Rozważania

Na Białorusi trwa zbieranie podpisów za przyjęciem prawa zabraniającego propagandę wśród nieletnich stosunków jednopłciowych. Ze strony katolików jest to wyraz troski, by bronić tradycyjnych rodzinnych wartości przed zagrożeniem, które niosą ze sobą współczesne tendencje.
    Co jest przyczyną powstawania tej inicjatywy w naszym kraju?
    W jaki sposób jest wyrażana LGBT-propaganda na Białorusi i jak może wpłynąć na rodzinę?
    Rozważa o tym Alina Sańko, członkini katolickiej grupy modlitewnej „W obronie życia” oraz koordynator wspomnianej inicjatywy na Grodzieńszczyźnie.

Ostatnio temat ścierania granic gender coraz częściej jest poruszany przez media. Pod maskami równości w pytaniu o LGBT osoby przeciskają się do polityki państwowej. Jak wiemy, tak właśnie się działo w krajach, gdzie dziś legalizowano związki jednopłciowe z prawem adopcji dzieci; gdzie rośnie popularność wychowywania bezpłciowego, zgodnie z którym rodzice proponują dziecku samodzielnie zadecydować, z kim się utożsamia: z chłopcem czy dziewczynką; gdzie bez zgody rodziców syn czy córka może zmienić swoją płeć.†

Różaniec jest często nazywany bronią pozwalającą zwyciężać demony i przeciwstawiać się grzechom. Postrzega się go też jako szansę na zbawienie, gdyż bardzo skutecznie pomaga wybłagać dla duszy życie wieczne. W historii wielu świętych i błogosławionych odgrywał bardzo ważną rolę, mimo że jest to modlitwa niezwykle trudna.

Ochrona przed złem
    „Dajcie mi armię ludzi odmawiających różaniec, a zwyciężę świat” – powiedział kiedyś bł. Pius VII, podkreślając potęgę tej modlitwy. Moc Różańca nie jest abstrakcyjna, lecz całkowicie realna. Tak na przykład Franciszek – jeden ze świadków objawień Matki Bożej w Fatimie (Portugalia), został zbawiony właśnie za sprawą tej modlitwy. Maryja, zapytana przez chłopca, czy pójdzie on do Nieba, odparła: „Musisz odmówić wiele Różańców”. Pastuszek był posłuszny Królowej świata i regularnie się modlił. Różaniec może rozwiązać każdy problem. Jak mówiła sługa Boża s. Łucja, drugi świadek objawień w Fatimie: „Nie ma trudności, która nie zostałaby wyjaśniona przez tę modlitwę”. †

Pierwszą szkołą świętości jest chrześcijańska rodzina. Stanowi ona najważniejsze miejsce kształtowania charakteru i świadomości człowieka. Jako pierwsza uczy właściwego odniesienia do wiary – więzy jedności i miłości łączące jej członków inspirują do poszukiwania i otwierania się na Boga.
    Wielu córek i synów zostało ogłoszonych świętymi właśnie dzięki trzymaniu się wartości przekazanych przez wiernych Stwórcy rodziców. Poprzez wyniesienie ich na ołtarze Kościół ukazuje wyznawcom Chrystusa przykład do naśladowania, a także przypomina, że za wstawiennictwem świętych i błogosławionych można otrzymać pomoc i łaskę od Wszechmogącego.
    Niech przytoczone 10 historii staną się kolejnym dowodem na to, że rodzina to pierwsza szkoła świętości.

Święci Joachim i Anna
   – rodzice Najświętszej Maryi Panny
    Tradycja chrześcijańska opisuje rodziców Maryi jako małżeństwo dyskretne, ciche. Joachim i Anna byli bogobojni, utrzymywali bliską relację z Wszechmogącym. Swój majątek dzielili na trzy części: jedną przeznaczali na utrzymanie świątyni, drugą ofiarowywali ludziom potrzebującym oraz pielgrzymom, trzecią zaś zachowywali dla siebie.
    Wychowywali Maryję w łasce, którą była obdarzona przez Boga. Ponieważ babcia i dziadek Chrystusa uczestniczyli w tajemnicy Wcielenia, dziś wszyscy dziadkowie są powierzani ich opiece. †

Mimo sukcesów w dziedzinie naukowej Edyta Stein postanowiła wstąpić do klasztoru, by swoje życie poświęcić Bogu, którego odnalazła po długich latach poszukiwań i niewiary...

Tęsknota do prawdy
    Edyta Stein, później s. Teresa od Krzyża, urodziła się w 1891 roku we Wrocławiu (dziś Polska). Była 11. dzieckiem głęboko wierzących Żydów. W wieku dwóch lat straciła ojca. Od tego czasu troska o dużą rodzinę w całości przeszła na matkę, kobietę mądrą i mocno przywiązaną do tradycji swojego narodu.
    Będąc nastolatką, Edyta – osoba niezależna, o błyskotliwej inteligencji – porzuciła wiarę, w której została wychowana, gdyż nie dawała jej pewności Bożej opieki. Ta decyzja skłoniła dziewczynę do jeszcze bardziej gorliwego poszukiwania prawdy. Studiowała filozofię, fenomenologię, psychologię. Pracowała nad własnymi dziełami pod nadzorem najwybitniejszych umysłów humanistycznych tamtych czasów. Robiła karierę naukową, co dla kobiety wtedy było zjawiskiem dość rzadkim. †

Według danych etnografów na Białorusi znajduje się około 200 cudownych źródeł. Woda z nich jest uważana za uzdrawiającą nie tylko dla ciała, lecz także dla ducha. Sądzi się, że może leczyć najróżniejsze choroby. Jedno ze źródeł – źródło św. Jakuba – leży we wsi Trokiele na Ostrowiecczyźnie.

L okalni mieszkańcy czerpali kojącą wodę ze źródła św. Jakuba od dawna. Samo miejsce też ma długą historię. „W 1820 roku przy źródle, znanym ze swej cudotwórczej wody, została pobudowana kaplica – opowiada Kazimierz Woronowicz, przewodniczący komitetu kościelnego parafii Dojlidki. – Co roku 25 lipca we wspomnienie świętego organizowano tam festy. Ta tradycja istniała do 1939 roku, a potem przyszły czasy ateistyczne. Najpierw zniszczono kaplicę, potem podczas melioracji zasypano miejsce, skąd biła kojąca woda. A propos, mechanizator, który na rozkaz władz zburzył źródlaną studnię, niedługo potem popełnił samobójstwo...”. . †

Pragnąc podkreślić znaczenie św. Marii Magdaleny dla Kościoła, Ojciec Święty Franciszek w 2016 roku postanowił, że jej coroczne wspomnienie obowiązkowe 22 lipca będzie posiadało w Kalendarzu Rzymskim stopień święta.

Św. Maria Magdalena jest postacią biblijną.
    Z kart Nowego Testamentu wiemy, że należała do grona najbliższych uczniów Jezusa, dzięki czemu była naocznym świadkiem większości wydarzeń związanych z paschalnym dziełem Zbawiciela. Obok Matki Bożej wiernie stała pod krzyżem, na którym zawisł Jezus Chrystus (por. Mt 27, 55-56; Mk 15, 40-41; J 19; 25-27). Jako pierwsza spotkała Mesjasza Zmartwychwstałego, by później oznajmić Dobrą Nowinę apostołom (por. Mt 28, 1-11; Mk 16, 1-8; Łk 24, 1-11; J 20, 1-18). Prawdopodobnie znajdowała się też wśród kobiet zgromadzonych z apostołami oczekującymi na obietnicę wylania Ducha Świętego (por. Dz 1, 14). †