Słowo Pasterskie

Drodzy Diecezjanie!

Po dniach ciemności, męce i śmierci na krzyżu oraz złożeniu w grobie Chrystus powstał, jaśniejąc blaskiem chwały. Zmartwychwstał! Żyje!
    Najpierw ukazał się niewiastom, Piotrowi, apostołom.
    A „gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia” (Łk 24, 41), Jezus zapewnił ich, że to On, na ich oczach spożywając posiłek, który Mu podali (por. Łk 24, 42-43).
    Jednak najbardziej poruszające dla apostołów było chyba owo spotkanie wieczorem pierwszego dnia tygodnia tam, gdzie przebywali za zamkniętymi drzwiami z obawy przed Żydami.
    Zbawiciel przyszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich:
    „Pokój wam!” (por. J 20, 19-20). †

Drodzy Czytelnicy „Słowa Życia”!

Wśród przeróżnych spraw dzisiejszego świata Pan Bóg daje nam okazję, byśmy wszyscy na chwilę przystanęli i zatopili się w radosnej zadumie nad sensem stworzenia. Powodem ku temu jest narodzenie Bożego Syna, Jezusa Chrystusa, który – posłany na świat w postaci małego dziecka – dokonał największego dzieła w historii ludzkości.

Wchodząc po raz kolejny w przeżywanie radości Świąt Bożego Narodzenia, chciejmy, autentycznie wpatrując się w Chrystusa, na nowo szukać sensu swojego życia: nie w wielkich sprawach tego świata lub codziennym zabieganiu, lecz w ufnym zanurzeniu się w obecności Boga i Jego pokornym przebywaniu wśród nas w osobie nowonarodzonego Dziecięcia. †

Ks. Michał Aronowicz ofiarnie pracował i w czasie rozkwitu Kościoła na ziemi grodzieńskiej, i podczas II wojny światowej, i w najtrudniejszym okresie prześladowań chrześcijaństwa i wojującego ateizmu. Przez niejedno dziesięciolecie piastował wiarę, chrzcił, ślubował, przygotowywał do spowiedzi i Pierwszej Komunii św. Plebania przy pobernardyńskiej parafii była centrum Kościoła na Grodzieńszczyźnie, a może nawet szerzej – na całej Białorusi. †

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!
Drodzy Diecezjanie!

Chrystus Zmartwychwstał!
   Alleluja!
    To orędzie radości rozbrzmiewa dziś w naszych sercach. Obchodzimy najstarsze, a zarazem najważniejsze święto chrześcijańskie – Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. W Tajemnicy Paschalnej dokonało się dzieło naszego zbawienia: Jezus Chrystus na zawsze pokonał wszelkie moce zła, grzechu i śmierci, a serca swoich wyznawców napełnił niezawodną nadzieją całkowicie nowego życia w wieczności.
    Powstając z martwych, Syn Boży spełnia własną obietnicę: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Zmartwychwstały Chrystus pozostaje z nami, pielgrzymuje z człowiekiem po drogach życia. Jest naszym Panem i Zbawicielem w każdym miejscu i w każdym czasie. Jego obecność w Słowie Ewangelii, w sakramentach świętych, we wspólnocie Kościoła wspiera nas w codziennym umieraniu dla grzechu i życiu dla Boga (por. Rz 6, 11). †

“Udali się z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie”.(Łk 2, 16)

Drodzy Diecezjanie!

Boże Narodzenie znowu zaprasza nas do Betlejem, w którym pasterze znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Wspominając wydarzenia tamtej nocy, starajmy się przeżyć je na nowo. Wzywajmy Ducha Świętego, aby pomógł nam wejść w tajemnicę betlejemskiej nocy, uczestniczyć w niej z miłością, w duchowej bliskości ze Świętą Rodziną.
    Niech naszym udziałem będzie doświadczenie narodzin Jezusa we własnym życiu. Niech Chrystus rodzi się w naszych sercach, by Jego miłość owocowała codziennymi czynami miłości, Jego radość pomagała przezwyciężać wszelki lęk i bojaźń, a Jego dobroć – pochylać się nad potrzebującymi. †

Drodzy Diecezjanie!

Radość Wielkanocna rozjaśnia dziś Kościół na całym świecie. W świątyniach, w domach i w sercach chrześcijan rozbrzmiewa radosne „Alleluja”. Obchodzimy uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego – świętujemy zwycięstwo, które Jezus odniósł nad grzechem i śmiercią. Chrystus zmartwychwstał! On żyje i będzie żył na wieki! Ta prawda ukazuje nam potęgę bezgranicznej miłości Boga do człowieka. Ta sama miłość, która została objawiona na drzewie krzyża, dziś przemawia do nas w znaku pustego grobu.
    Ten znak przypomina, że kiedyś też nasze groby i groby naszych bliskich zmarłych będą puste. Dokona się wtedy ten sam cud, który dziś wspominamy – cud Zmartwychwstania. Św. Paweł pisze: „Jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy” (Rz 6, 8). Czyż może być dla człowieka większa radość niż świadomość, że z każdym dniem swej doczesnej wędrówki zmierza nie ku śmierci i nicości, lecz ku pełni nowego prawdziwego życia, które nie będzie miało końca? †