Słowo redaktora

Czas karnawału szybko się skończy. Już dosłownie za chwilę wejdziemy w przejmującą ciszę Wielkiego Postu, by skierować całego siebie, swój rozum i wolę w kierunku Boga oraz relacji z Nim. Z ambon świątyń ponownie usłyszymy o nawróceniu, czynieniu pokuty, spowiedzi...
   Nawrócenie nie jest jakąś torturą, nie jest jakimś Bożym sposobem na to, aby siłą nam coś odebrać, albo żeby nas za nasze grzechy i słabości ukarać.

Nie jest łatwo młodym ludziom, żyjącym w obecnej dobie, z odwagą i nadzieją patrzeć na swoją przyszłość, marzyć o udanym życiu małżeńskim. Wielu młodych boi się małżeństwa. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest duża ilość rozwodów, rozpadów związków, bardzo często już w pierwszych latach ich istnienia.
    Rzeczą pewną jest to, że do zawarcia sakramentu małżeństwa trzeba dobrze i odpowiednio się przygotować. Nie można podejmować pochopnej decyzji, gdyż ten sakrament łączy mężczyznę i kobietę na całe życie i jego trwałość zależy od każdego z nich. †

Jednym z najważniejszych zadań spoczywających na każdym pokoleniu ludzi jest właściwe i odpowiedzialne wychowanie młodzieży. W obecnym czasie przyspieszonych przemian o charakterze kulturowym zadanie to staje się czymś prawdziwie palącym.
    W tym wielkim zadaniu wychowania młodzieży jest obecny także Kościół, który pragnie towarzyszyć wszystkim ludziom młodym w odkrywaniu godności, powołania i ostatecznego celu ich życia. †

Chrzest święty to sakrament, który możemy porównać do drzwi, przez które zostajemy wprowadzeni do Kościoła. Najprawdopodobniej większość z nas została ochrzczona jako małe dzieci i nie pamiętamy dnia naszego chrztu. Dlatego też wielu ochrzczonych traktuje ten sakrament jako swego rodzaju formalność, do której nie wraca się więcej i nie pamięta się o niej. Święto Chrztu Pańskiego, które przeżywamy zaraz po Bożym Narodzeniu daje nam okazję, abyśmy zastanowili się nad znaczeniem chrztu, który oczyszcza nas ze zmazy grzechu pierworodnego. †

Podczas zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia, zapewne czeka nas wiele różnych spotkań i okazji, by odwiedzić zwłaszcza bliskie nam osoby.
    Pasterze z Betlejem chcą pokazać, że prawdziwie dobre, radosne i budujące są w naszym życiu te spotkania, na które idziemy razem z Jezusem. Tak jak oni to czynili odchodząc z ubogiej stajenki, zabierając Jezusa w swych sercach. †

Wraz z początkiem Adwentu rozpoczynamy nowy rok liturgiczny. Dla każdego człowieka to nowy etap życia, który jest jak czysta karta do zapisania. To kolejna szansa na zaproszenie Boga do naszej codzienności, ponieważ Adwent przeżywamy właśnie tu i teraz, gdzie jesteśmy: w naszych rodzinach, w miejscach pracy czy nauki, korzystając z bogactwa tradycji i zwyczajów.
    Adwentowe oczekiwanie jest tajemnicą, którą warto krok po kroku odkrywać, a nie odgrywać. Autentycznie – tak jak umiemy i jak możemy, nie siląc się ani na perfekcjonizm, ani na obwinianie się przed Bogiem. Jezus Chrystus nie przychodzi do sprawiedliwych, ale przychodzi do grzeszników, słabych i kruchych ludzi, którymi w gruncie rzeczy jesteśmy. †

W październiku we wszystkich diecezjach Kościoła katolickiego na świecie rozpoczął się diecezjalny etap przygotowań do Synodu Biskupów. Wszyscy wspólnie rozeznają znaki Bożego działania i Jego zamiary dzisiaj względem Kościoła.
    Idea Synodu nie polega na tym, że są planowane jakieś zmiany. Natomiast potrzeba w tym czasie wsłuchiwać się w to, co Duch Święty mówi dziś do Kościoła, czyli do nas, do naszych parafii, wspólnot, rodzin i różnych dzieł. †

Kościół musi rozpoznawać znaki czasu i w związku z nimi realizować swoje zadania wyrażające jego wewnętrzną naturę. Do głównych zadań Kościoła należy przepowiadanie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów i posługa miłości.
    Niewątpliwym znakiem czasu jest pontyfikat papieża z Buenos Aires, który przyjmując po raz pierwszy w dziejach papiestwa imię biedaczyny z Asyżu, wskazał priorytet swojego pontyfikatu: preferencyjną miłość do ubogich. Jest to zarazem wskazanie, jaki powinien być priorytet całego Kościoła. †