Słowo redaktora

Kobiety zawsze były przy Jezusie, stały przy Nim murem. One były Mu wierne, oddane, wpatrzone w Jego uczynki i wsłuchane w każde słowo...
   Za każdym razem kiedy czytamy Ewangelie, to z pewnością możemy zauważyć, że kobiety prezentują się w nich znacznie lepiej niż mężczyźni. Oto uczniowie kłócą się między sobą, kto z nich zajmie przy Jezusie pierwsze miejsce. Jednak kiedy przychodzi czas próby – tchórzliwie uciekają. Męce i śmierci Jezusa towarzyszą już tylko kobiety, z wyjątkiem umiłowanego ucznia – Jana. Kobiety wiernie stoją pod krzyżem, trwają do samego końca. †

Już szybko rozpoczniemy Wielki Post, czas łaski i zbawienia. Zostaniemy razem z Jezusem wyprowadzeni na pustynię i poddani pokusie.
   Post Chrystusa nawią- zuje do czterdziestoletniej wędrówki Izraela z niewoli egipskiej do Ziemi Obiecanej i jest pierwowzorem Wielkiego Po- stu Kościoła przygotowującego się do Wielkanocy. Będziemy zastanawiać się nad tym, jak porzucić nieuporządkowane przywiązania i na nowo zwrócić się do Boga.
    Od samego początku do zalecanych przez Kościół praktyk pokutnych należy post, modlitwa i jałmużna.†

Są wielorakie cierpienia: związane ze śmiercią bliskiej osoby, z chorobą własną lub kogoś bliskiego, z dramatem rozpadu małżeństwa, z samotnością...
   Gdy człowiek przeżywa cierpienie, stawia wówczas pytania: dlaczego mnie to spotkało? Dlaczego dotknęło to moją rodzinę? Dlaczego Bóg dopuścił to cierpienie? Dlaczego? Pytań jest wiele, a odpowiedzi coraz mniej, albo brak.
    Cierpienie zmusza nas do refleksji, do zadawania sobie ważnych pytań, których często nie stawialiśmy. I dlatego jest ono nie raz nam potrzebne, żebyśmy nie posnęli w samozadowoleniu, w egoizmie.†

Życie konsekrowane to życie poświęcone Panu na wyłączną własność, w najgłębszej intymności dla Boga i Jego Miłości.
   Zakonnicy, zakonnice, osoby żyjące w instytutach świeckich to prości ludzie, wzięci z naszych rodzin i wspólnot parafialnych. Z miłością odpowiedzieli oni zgodą na głos Boga, podejmując odważny wybór: zrezygnować w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego z radości i trudów życia rodzinnego, z daru małżeństwa, nieraz też z zawodu i z szeroko rozumianej samorealizacji, z wszelkiego posiadania na rzecz życia według rad ewangelicznych. †

W imię Boże rozpoczęliśmy nowy rok Pański. Jako ludzie wiary wkroczyliśmy w nieznaną jeszcze rzeczywistość z nadzieją i ufnością, mając święte przekonanie, że Wszechmocny zawsze się o nas troszczy i ani na chwilę nie opuszcza.
   Rok 2020 w Kościele na Białorusi jest poświęcony św. Janowi Pawłowi II. W ten sposób pragniemy uczcić przypadający jubileusz 100-lecia urodzin tego wielkiego papieża, który w 1991 roku powołał do istnienia diecezję grodzieńską i mianował jej pierwszego biskupa. Za hasło obrano słowa wypowiedziane przez Ojca Świętego w pierwszym dniu pontyfikatu: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”.
   W tym danym przez Boga czasie w sposób szczególny będziemy chcieli inspirować się myślą i życiem świętego papieża. †

Stwórca szczególnie miłuje człowieka. Po grzechu pierworodnym nie pozostawia go samego, lecz daruje mu zbawienie, decydując się na cudowny krok. Bóg przyjmuje ludzką naturę. Słowo staje się Ciałem (por. J 1, 14).
    Boże Narodzenie wyraża niezgłębioną prawdę o Wszechmocnym, który uczynioną przez siebie rzeczywistość w sposób niezwykły uporządkował, a człowieka, stworzonego na swój obraz, wywyższył, obdarowując samoświadomością, wolnością i zdolnością podejmowania decyzji. Jest ono misterium miłości i wiary, które budzi poczucie bezpieczeństwa, odwagę i nadzieję. Chrystus przychodzi, byśmy nie byli samotni, byśmy się nie lękali... Zaświadcza, że został posłany jako Emmanuel, czyli Bóg z nami. †

Każdego roku w trakcie Adwentu przeżywamy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, stając wobec niepojętej miłości Boga do człowieka.
    W tym świątecznym dniu jesteśmy zaproszeni, aby wielbić Stwórcę za zapowiedzianą przed wiekami Niewiastę, której potomstwo zmiażdżyło głowę szatana – za Maryję. Mamy szczęście żyć, gdyż Bóg w Jej Synu Jezusie Chrystusie przywrócił nam godność Jego dzieci. Uniżył siebie, przyjął „postać sługi” (Flp 2, 7), stał się jednym z nas, naszym bratem, aby obdarzyć udziałem w swoim życiu, w swojej wielkości i chwale.
    Matka Zbawiciela, Świętego nad świętymi, Zwycięzcy zła i grzechu została nadzielona łaską na miarę jedynego powołania.†

O tym, że ludzie w naszych czasach są strasznie niecierpliwi, zdaje się, nie trzeba nikogo przekonywać. Wystarczy zobaczyć, co dzieje się w kolejkach w supermarketach, przy wsiadaniu do autobusu czy wysiadaniu z pociągu, zwrócić uwagę, kiedy na ulicach i w wystawach sklepowych pojawiają się dekoracje świąteczne. Współczesny człowiek spieszy się żyć, chce mieć wszystko od razu, natychmiast...
   Okres przedświąteczny zazwyczaj spędza się aktywnie. Im bliżej, tym goręcej. Zakupy, sprzątanie, gotowanie, spowiedź itd. Czasami w tym zabieganiu można zapomnieć, po co się to wszystko robi. Adwent ma nas nauczyć radosnego, a zarazem cierpliwego oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa. †