Słowo redaktora

Zdaje się, że miesiąc maj jest najbardziej ulubionym czasem dla wielu ludzi. W kościołach upiększa się ołtarze, przybiera się też kwiatami przydrożne kapliczki i krzyże. W maju wszystko budzi się do życia. Wszystko staje się nowe i piękne. Można w tym czasie usłyszeć jak rośnie trawa i zobaczyć o poranku jak kąpie się w kroplach rosy. Dodatkowo towarzyszy temu różnorodność ptasich śpiewów.
   Nic więc dziwnego, że taki właśnie miesiąc człowiek w swojej pobożności już dawno temu postanowił ofiarować Matce Boga – Maryi. „I oto nareszcie wrócił miesiąc pięknej Mamusi…” – tak pisał pewnego razu na początku maja święty Ojciec Pio z Pietrelciny. †

Jezus – Najwyższy Pasterz, porównuje nas do owiec, które podążają za głosem pasterza. On, jako Dobry Pasterz, dba o owce powierzone Jego pieczy przez Ojca. Przede wszystkim daje życie wieczne, troszczy się o bezpieczeństwo. Zawsze jest blisko i zna nas lepiej, niż ktokolwiek inny. Tę niesamowitą opiekę otrzymujemy w bezinteresownym darze.
   Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że ten dar możemy odrzucić. Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, to stanie się możliwe z chwilą, gdy przestaniemy słuchać głosu Pasterza. Nie słysząc głosu, nie zauważymy Jego obecności i zejdziemy z drogi prowadzącej do domu Ojca. Dlatego Bóg daje nam pasterzy w osobie kapłanów, ale nie tylko… †

Każdy człowiek, który przychodzi na świat, przez całe swoje życie poszukuje ciepła i miłości. Szuka ludzi, którzy by go przyjęli i pokochali, u których znajdzie ostoję i bezpieczeństwo. Otwieramy się przed nimi, pokazujemy im nasze wnętrze, zapraszamy do niego, jak do domu otwartego dla przyjaciół.
   Jako ludzie wierzący, potrzebujemy też bliskości Pana Boga. Tej bliskości w sposób szczególny możemy doświadczyć podczas Świąt Zmartwychwstania Pańskiego, które przeżywamy każdego roku. Ponieważ w tych dniach w sposób szczególny doświadczamy ciepła Jego dobrych, poranionych dłoni. A wszystko to po to, byśmy nie skostnieli w sobie i dla siebie nawzajem. †

Można przejść obok krzyża obojętnie. Zwłaszcza jeśli nie dostrzega się na krzyżu Jezusa. Czynią to miliony ludzi na świecie. Jeśli jednak widzi się cierpiącego Chrystusa, krzyż przestaje być obojętnym symbolem, lecz staje się lustrem, w którym człowiek zaczyna widzieć różne obrazy.
   Przede wszystkim widzi w lustrze własne odbicie. Od niego samego zależy, na ile szczegółowo się temu odbiciu przygląda. Może po prostu rzucić okiem i nie wyciągając żadnych wniosków, spokojnie pójść dalej. Może też patrzeć uważnie, widzieć to, co dobre, i to, co złe. †

Czas Wielkiego Postu wiąże się również z różnymi postanowieniami. Ktoś na 40 dni potrafi zrezygnować z picia kawy, albo jedzenia słodyczy. Niektórzy podejmują dodatkową modlitwę, udział w codziennej Eucharystii, albo spełniają dodatkowo jeden dobry uczynek. Są też i tacy, którzy potrafią zrezygnować z oglądania telewizji i swoich ulubionych seriali. Znajdą się też i tacy, którzy całkowicie potrafią zrezygnować z internetu, w którym jest masa niepotrzebnej informacji.
   A więc można powiedzieć, że w czasie Wielkiego Postu poszukujemy ciszy, aby pogrążyć się przynajmniej na chwilę w rozważaniach nad męką i śmiercią Jezusa. †

W Środę Popielcową zaczął się kolejny Wielki Post naszego życia. Wielu z nas oczekuje na ten czas, w którym możemy przytulić swoje smutki do smutków cierpiącego Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Króla. Czas, w którym możemy głębiej zrozumieć to, czego nie zawsze do końca potrafimy zrozumieć: życie, cierpienie, utrata najbliższej osoby... Czas, w którym możemy podziękować, że mamy tak dobrego Przyjaciela, który sam wolał zginąć, abyśmy my mogli żyć.
    U progu tego świętego czasu, który daje nam Pan, trzeba się nieco zatrzymać i dokonać refleksji nad sobą i swoim życiem. Trzeba spojrzeć na nowo na krzyż, który jest nie tylko ciężarem, ale przede wszystkim znakiem wielkiej miłości Jezusa do człowieka. †

Pan Bóg, tworząc człowieka na swój obraz i podobieństwo, stworzył go z miłości i dla miłości. Jest to najważniejsza cecha, która odróżnia nas od pozostałych stworzeń. Miłości trzeba się uczyć. Miłości uczy się dziecko od matki i ojca, którzy je karmią, pielęgnują, tulą. W ten sposób mały człowiek doznaje miłości, uczy się jej na całe życie.
   Później dziecko czyni pierwsze własne kroki w kierunku miłości. Wyraża swe przywiązanie, obejmując matkę za szyję i tuląc się w ojcowskie ramiona. Jeszcze później chłopcy zauważają dziewczęta, dziewczęta chłopców. †

Liturgiczne wspomnienie św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła jest dniem patronalnym i świętem wszystkich katolickich dziennikarzy. Dlatego pozwólcie z tej okazji wyrazić słowa wdzięczności za wszystkie dobre słowa, pozdrowienia i życzenia skierowane również pod naszym adresem.
   Jako redaktor naczelny naszej diecezjalnej gazety w patronalne święto po raz kolejny sobie uświadamiam, że dziś na mediach w ogromnej mierze spoczywa odpowiedzialność za misję ewangelizacyjną. Chcemy to zadanie spełniać jak najlepiej i najdoskonalej, staramy się w naszą codzienną pracę wkładać czas i serce. †