ГРОДНА
Аўторак,
25 чэрвеня
2024 года
 

Семінарыйная газета

Хлеб жыцця, Цела Хрыста – лякарства несмяротнасці

Семінарыйная газета

“Дазвольце і аднаму, і другому расці да жніва. А ў час жніва скажу жняцам: “Збярыце раней кукаль і звяжыце ў пучкі, каб спаліць яго, а пшаніцу збярыце ў маё гумно” (Мц 13, 30).
Лета – гэта месяцы зорных начэй і спякотных дзён, але перш за ўсё – “пазалочанага збожжа, пасярэбранага жыта”. Менавіта жніво, час плёну працы земляробаў, якая працягвалася вясной і летам. Час на забеспячэнне нас штодзённым хлебам.
Дарагія міністранты, карыстаючыся нагодай нашай чарговай сустрэчы, я хацеў бы паразмаўляць з Вамі менавіта пра хлеб – пра гэтую такую простую і адначасова неабходную ў нашым жыцці рэч, адначасова параўноўваючы яго са службай міністранта.
 

На шляху да мэты

Семінарыйная газета

Традыцыйна ўжо на працягу некалькіх гадоў першая нядзеля Вялікага посту з’яўляецца для нас, клерыкаў ВДС у Гродне, вельмі асаблівым і выключным днём. Кожны з нас, асабліва трэці, чацвёрты і пяты курсы, чакае гэтага дня з вялікай нецярплівасцю і дрыжаннем у сэрцы, бо ў гэты дзень мы атрымліваем кандыдатуру, акалітат і лектарат.
Семінарыйную фар­ма­цыю можна па­раўнаць з дарогай, а паслугі з’яўляюцца абвязковымі крокамі на ёй для дасягнення мэты, якой ёсць святарства. Першая нядзеля Вялікага посту ў гэтым годзе не стала выключэннем. 13 сакавіка, пасля перажытых велікапосных рэкалекцый, якія былі выдатным часам падрыхтоўкі для прыняцця паслуг, з самай раніцы, падчас урачыстай Ютрані тры браты з пятага курса былі ўключаны ў лік кандыдатаў на пасвячэнне дыяканату і святарства і прыняты ксяндзом біскупам Антоніем Дзям’янкам. А дванаццатай мы адправіліся ў катэдральны касцёл, дзе падчас святой Імшы дзевяці клерыкам з чацвёртага курса была ўдзелена паслуга акалітату, а васьмі клерыкам з трэцяга курса – паслуга лектарату.
    Магчыма, нехта спытае: а што гэта за паслугі і якая ў іх функцыя? Таму менавіта цяпер, Дарагія Чытачы, я хачу іх Вам прыблізіць і растлумачыць, чым яны з’яўляюцца і якое маюць значэнне.
   

Рэкалекцыі з айцом Рышардам з Эльблёнга

Семінарыйная газета

З 9 па 12 сакавіка семінарыйная супольнасць прымала ўдзел у велікапосных рэкалекцыях, якія правёў айцец Рышард Пуўторак, духоўны айцец Вышэйшай духоўнай семінарыі з Эльблёнга ў Польшчы. Даведаўшыся, што яго бацькі паходзяць з нашых мясцін, я папрасіў яго аб інтэрв’ю.
– Як часта Вы прыязджаеце у Беларусь? Як ставіцеся да тых мясцін, з якіх паходзяць Вашы бацькі?
    Да гэтых мясцін я заўсёды адношуся з вялікай прыхільнасцю, якая ў мяне захавалася яшчэ з дзяцінства. Апавяданні аб тых часах выклікалі ў мяне вялікі смутак. Першы раз я быў у Беларусі ў 70-я гады, калі быў яшчэ дзіцём. Пачынаючы з 1987 года, калі мяне пасвяцілі ў ксяндзы, я прыязджаў сюды часцей: штогод або раз у некалькі год, амаль заўсёды да родных з Шылавіч.
   

Абараняць жыццё - гэта заданне кожнага чалавека

Семінарыйная газета

Жыццё чалавека пачынаецца з моманту зачацця. Гэта Бог дае існаванне, душу, а бацькі, паводле Божага ўстанаўлення, супрацоўнічаюць з ІМ у акце нараджэння чалавека. Толькі Бог з’яўляецца абсалютным Гаспадаром жыцця і смерці чалавека, а таму нікому нельга вырашаць аб жыцці і смерці сваёй ці іншай асобы, асабліва нявіннай і безабароннай, якой з’яўляецца дзіця. Святое пісанне, Божае слова, накіраванае да кожнага чалавека, выразна гаворыць: “Не будзеш забіваць” (Зых 20, 13). Забойства чалавека - гэта абраза Бога, бо кожны чалавек носіць у сабе падабенства да Яго (пар. Быц 1, 26 – 27), у тым ліку і гэты найменшы з братоў.
    У сваіх планах Бог “выбраў нас у Ім (Хрысце) перад стварэннем свету…” (Эф 1, 4). У Яго адвечных намерах наша існаванне выходзіць нават па-за момант стварэння свету, ужо тады Ён меў для кожнага чалавека індывідуальны план развіцця, а перарыванне цяжарнасці з’яўляецца беспаваротным нішчэннем гэтага плана.
    На працягу сваёй гісторыі Касцёл заўжды выступаў супраць забойства ненароджаных дзяцей, пацвярджаючы ў сваім навучанні, што чалавечае жыццё з’яўляецца “святым і непарушным” (Ян Павел II, “Evangelium vitae”) на кожным этапе яго развіцця, ад зачацця да натуральнай смерці, а “перарыванне цяжарнасці заўжды з’яўляецца сур’ёзным маральным бязладдзем” (Ян Павел II, “Evangelium vitae”). Людская істота павінна быць ушанавана - як асоба - з першай хвіліны свайго існавання. (…) Гэтае навучанне не зменена і застаецца нязменным”. (Кангрэгацыя навукі веры, “Donum vitae”).
   

Місіянерскае кола

Семінарыйная газета

Дарагія Чытачы!
Радасна чакаючы дня беатыфікацыі слугі Божага Яна Паўла II (1 мая г.г.), нагадаем сёння, што Ян Павел II быў вельмі чуйны да праблемаў і патрэб місій сярод народаў. Прысвячаючы місіянерскай праблематыцы ўсю энцыкліку “Redemptoris mission” (“Місія Адкуплення”) “аб пастаяннай актуальнасці місіянерскага паслання”, ужо гэтым фактам ён падкрэслівае важнасць і неабходнасць паслугі абвяшчэння Евангелля тым, хто яго не чуў.
Як жа мы можам удзельнічаць у місіянерстве? Цераз наша духоўнае супрацоўніцтва: маліцца за місіі, ахвяруючы за місіянераў свае пакуты, ствараючы ў сем’ях добрыя ўмовы для абуджэння місіянерскіх пакліканняў у моладзі. Папа заахвочвае маладых адважна адказаць на голас місіянерскага паклікання: “Пане, вось я, гатовы! Пашлі мяне!” (пар. Іс 6, 8). Ім павінны прыйсці на дапамогу ажыўленыя місіянерскім духам таварыствы і маладзёжныя групы ў іх родных парафіях. Таксама Папскія місіянерскія пачынанні – Пачынанне па распаўсюджанні веры, Пачынанне св. Пятра Апостала, Місіянерскае дзяцінства і Місіянерская ўнія – абуджаюць у Божым Людзе пачуццё адказнасці за ўсеагульную місію Касцёла. Пасля гэтага роздуму Ян Павел II разважае пра місіянерскую духоўнасць, якая вынікае з асабістай святасці кожнага верніка. Святы Айцец піша поўныя надзеі словы: “Я бачу світанне новай місіянерскай эпохі, якая стане прамяністым і шчодрым на плады перыядам, калі ўсе хрысціяне (…) адкажуць з велікадушнасцю і святасцю на заклікі і выклікі нашых часоў”.
   

Служыць Богу

Семінарыйная газета

Куточак міністранта
Размова з кс. пралатам Юзафам Трубовічам

- У якіх умовах і ў якім годзе Вы сталі міністрантам?
    Я жыў тады на тэрыторыі Польшчы, бо Польшча сягала мяжой на ўсход па Друю - гэта былі 18 год польскай свабоды. Тады я хадзіў у касцёл і ў 1936 г. стаў міністрантам. Касцёл знаходзіўся ў парафіі Плюсы Браслаўскага павета. Я хадзіў у школу, а потым з іншымі равеснікамі пачаў служыць падчас св. Імшы. Не было нас шмат, але крыху было. Я быў міністрантам толькі 3 гады, потым пачалася вайна 1941 г. Забралі ксяндза, і касцёл быў зачынены.

    - Чым адрознівалася служба міністранта ў мінулым ад цяперашняй, апрача таго, што яна была паводле літургіі Трыдэнцкага Сабора?
    Усё было па-лацінску, трэба было навучыцца і потым па-лацінску адказваць святару падчас св. Імшы. На пачатку ксёндз з міністрантамі папераменна адгаворвалі псальм, потым – даўжэйшы Confiteor (акт пакаяння), Introibo ad altare Dei (уступная малітва падчас св. Імшы ля алтара), Oremus (молімся падчас калекты). Тады літургія была даўжэйшая і было шмат адказаў, якім трэба было навучыцца.
   

Божае Нараджэнне - 2010

Семінарыйная газета

Бог нараджаецца, моц нерухомее…
Неабходна моцнай веры, каб паверыць і прыняць Божы план.
    Патрэбна вялікай пакоры, каб у гэтым Дзіцяці распазнаць Таго, перад Якім слабеюць моцы. Трэба гарачай любові, каб прыняць Бога сэрцам...
    Няхай у Свята Божага Нараджэння і ў Новым 2011 годзе Бог узмоцніць Вашую веру, угрунтуе пакору, распаліць любоў да Бога і чалавека.
    Гэтага з усяго сэрца жадаe супольнасць Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне.
   

Старонка 3 з 8:

Актуальны нумар

 

Каляндар 2022

Каляндар
«Слова Жыцця»
на 2022 год

Літургічны каляндар

white
Адзначаем імяніны:
Сёння ўспамінаем памерлых святароў:
Да канца года засталося дзён:  190

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.