ГРОДНА
Аўторак,
23 красавіка
2024 года
 

Лісты чытачоў

Шлях, поўны сюрпрызаў і Божай ласкі

Лісты чытачоў

Ксёндз вярэйкаўскай парафіі Валерый Лісоўскі пад натхненнем Святога Духа, як ён сам сказаў, вырашыў зрабіць падарунак для моладзі. Ён прапанаваў у апошнія выхадныя дні лета адправіцца ў святое месца. Куды? “Няхай гэта будзе для вас сюрпрызам”, – усміхнуўся пробашч і падміргнуў.
    Хлопцы і дзяўчаты да апошняга моманту не ведалі накірунку падарожжа. Але пасля св. Імшы раніцай 27 жніўня, калі месцы ў аўтобусе былі заняты, стала вядома, што сёння іх чакае на малітву Маці Божая Тракельская.
    Ружанец за шчаслівае пры­быццё да месца – і ўжо ў дарозе. З вясёлымі песнямі да Марыі ехаць было і лягчэй, і хутчэй.
    У санктуарыі ў Тракелях (што ў Воранаўскім раёне) моладзь сустрэў ксёндз Павел Галіньскі, які расказаў шмат цікавага пра касцёл Наведвання Паннай Марыяй Лізаветы, пра жыхароў мястэчка і пра цудоўны абраз. Запомнілася некалькі цікавых гісторый, якімі маладыя людзі цяпер, як праўдай веры, могуць падзяліцца з іншымі.
 

Падарожжа ў Беліцу

Лісты чытачоў

14 ліпеня 2011 года ў мястэчку Беліца на Гродзеншчыне адбылася вялікая ўрачыстасць: асвячэнне касцёла св. Юрыя. У суботу мы выехалі з Мінска. Пры ўездзе ў вельмі прыгожую мясцовасць мы былі ўзрушаны тым, як жыхары рыхтуюцца да ўрачыстасці. Людзі былі падобныя да мурашніку, у якім кожная мурашка прыкладала ўсе намаганні, каб упрыгожыць сваё мястэчка. Мы таксама дапамаглі жыхарам.
    Пасля прыезду мы прынялі ўдзел у святой Імшы ў капліцы каля могілак, а пасля яе наведалі магілы салдат.
    Беліца ляжыць над Нёманам, на беразе якога мы расставілі свае палаткі. Краявіды, якімі мы захапляліся, былі цудоўныя: рака, кветкі, дрэвы, палі, лугі...
   

Верим ли мы в Бога?

Лісты чытачоў

Каждый из нас понимает, что современную молодежь больше интересуют компьютеры, дискотеки, бары и многое другое. Но почему молодежь не задумывается о Костеле, вере в Бога и молитве? Теперь, к счастью, верующих становится все больше и больше, а также существует много различных групп, где молодежь привлекают к Костелу и Богу. Но часто люди ходят в костел и не задумываются над важными вопросами. Например, зачем я сюда пришел? Что я буду делать для того, чтобы Бог услышал мои просьбы? Действительно ли я верю в Бога? Ведь иногда люди ходят в костел только для того, чтобы мама не ругала или соседка не оклеветала! Придя же туда, мы не молимся, а лишь присутствуем! Каждому человеку надо отличать искреннюю веру и просто посещение религиозных мест. Сейчас пришло время Великого поста, время, когда верующий человек должен ограничить себя в чем-то и как можно чаще ходить в костел, чтобы его душа стала ближе к Богу.
   

Гiсторыя аднаго тэлефоннага званка

Лісты чытачоў

Ён пазваніў мне а палова восьмай на хатні тэлефон. Званіў з таксафона, бо калі я зняла трубку, то пачула прыемны жаночы голас: “Вам звонит Паша, с оплатой на ваш счёт. Будете разговаривать?” Я адразу не ўцяміла, што за Паша. За нейкія секунды стала перабіраць у галаве ўсіх асоб мужчынскага полу з такім імем. Так і не дадумаўшыся, адказала кароткім : “Так”. І стала чакаць.
    - Добры дзень. А Эмілію можна?- пачуўся ў трубцы дзіцячы голас хлопчыка.
    - Я самая,- з цікаўнасцю адказала я.
    - Прывітанне. Пазнала? Не? Паша. Памятаеш?- з надзеяй у голасе запытаў хлопчык.
    І толькі тады я ўспомніла…
    З ім мы ездзілі ў адным аўтобусе да школы, жылі ў суседніх вёсках, часта бачыліся… Паша- вясёлы, чорнавалосы хлопчык гадоў дзевяці, мабыць, больш (наконт узросту дакладна і не ўспомню зараз). Памятаю, ехалі ў аўтобусе, размаўлялі, смяяліся, і я дала яму нумар свайго дамашняга тэлефона. Не ведаю чаму, але проста падабаўся мне гэты малы з такой наіўнай вясёлай ўсмешкай, з шэрымі вачыма, у якіх заўсёды зіхацела беспрычыннае дзіцячае шчасце…
   

Пилигримка надежды в Рим

Лісты чытачоў

Первым городом в Италии, который мы посетили, был г. Падуя, известный как место жизни и деятельности великого францисканца, почитаемого во всем мире – св. Антония. Посещение храма, построенного в венецианском стиле с многочисленными куполами, началось со св. Мессы в часовне св. Максимилиана Кольбе. Мы чувствовали, что святой встречал нас и поблагословиль на дальнейший путь по земле, щедро одаренной святыми. Мы могли черпать из богатства их святости, а вернувшись в свои дома, делиться с другими миром и добром. Мы имели возможность преклониться у гроба св. Антония, оставляя свои интенции и доверили ему плоды нашей пилигримки. Всех нас объединяла молитва, дружеская беседа, искренность и надежда.
    Следующим городом на паломническом пути был г. Орвието, где когда-то во время святой Мессы из освященной Гостии упали капли крови на корпорал. Как же человеку необходимо оживить веру, как милосерден Бог, который, прощая нам человеческую слабость, посылает знаки своей любви, чтобы человек не терял доверия по пути на встречу с Ним.
   

Старонка 15 з 19:

Актуальны нумар

 

Каляндар 2022

Каляндар
«Слова Жыцця»
на 2022 год

Літургічны каляндар

white
Адзначаем імяніны:
Сёння ўспамінаем памерлых святароў:
Да канца года засталося дзён:  253

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.