Лісты чытачоў

23 чэрвеня ў касцёле Божай Міласэрнасці ў Лідзе адбылася ІІ Дыяцэзіяльная сустрэча настаўнікаў, на сённяшні дзень такая важная і неабходная. Мерапрыемства пацвердзіла, што яно запатрабавана, што знайшло водгук у сэрцах тых, хто імкнецца пачуць Божае слова, хто хоча жыць і працаваць па Божых законах. Тое, што настаўнікі і выхавацелі сабраліся другі раз, дае надзею і ўпэўненасць у тым, што такія сустрэчы стануць традыцыйнымі, будуць аб’ядноўваць кожны год усё больш і больш удзельнікаў і што ўсё большая колькасць педагогаў будзе звяртацца да Евангелля як да асноўнай крыніцы выхавання маладога пакалення.

На сустрэчу сабралася каля 200 настаўнікаў, выкладчыкаў і выха­вацеляў, якія прыехалі абмяняцца вопытам і думкамі наконт таго, як выхоўваць дзяцей і весці іх да Хрыста, як перадаваць сваім выхаванцам глыбокую веру. Праграма мерапрыемства была насычанай і цікавай. З прывітальным словам да ўдзельнікаў звярнуўся рэктар Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне кс. Юзаф Станеўскі, які адзначыў, што сапраўдны настаўнік не толькі фарміруе веды, але і выхоўвае сваёй любоўю, шчырасцю, адказнасцю і, перш за ўсё, глыбокай верай, той, якая “зыходзіць з табэрнакулюма”. З вуснаў рэктара ўсім прысутным былі перададзены прывітальныя словы і пажаданні плённай працы ад біскупа дыяцэзіі Аляксандра Кашкевіча. †

З 13 па 20 мая ў парафіі Узвышэння Святога Крыжа ў Макараўцах адбыліся святыя місіі. На працягу ўсяго года мы рыхтаваліся да гэтай падзеі праз малітву (пасля кожнай св. Імшы маліліся спецыяльнай малітвай аб місійных ласках. Гэтую малітву мы вывучылі на памяць).

13 мая прыбылі місі­янеры: а. Андрэй Ядкоўскі і а. Валерый Мазюк, рэдэмптарысты. Місійныя набажэнствы адбываліся ў 10.00 і 20.00, каб даць магчымасць удзелу ў іх усім ахвотным. Нягледзячы на пастаянны недахоп часу (працы ў полі і агародзе) святыня кожны дзень была поўная.
   Святыя місіі – гэта час, калі праз паслугу айцоў місіянераў Бог прыгадвае нам аб сваёй любові, аб тым, што Ён хоча не асудзіць, а збавіць. Гэта час пошуку і пазнання Бога, адкрыцця Яго любові, адчынення сэрца на Яго кліканне і згаджэння з Яго воляй. Гэта час выпраўлення памылак, прабачэння і паяднання. Кожны дзень пачынаўся заклікам да Святога Духа і ўказаннем Хрыста як святла свету. У нядзелю кс. Павел, пробашч нашай парафіі, перадаў місіянерам ключы ад касцёла і стулу – знакі місійнай і святарскай улады. У панядзелак мы разважалі аб граху, а ў аўторак адбылося набажэнства пакаяння і паяднання, падчас якога мы прасілі прабачэння за грахі ў Бога і адзін у аднаго. Святары з нашага дэканата ядналі нас з Богам у сакраманце пакаяння. Людзей сабралася як на Вялікдзень. Гэта сапраўды быў дзень узрушэння і слёз. Усе жадаючыя прыступіць да сакраманту споведзі без таўкатні і штурхання, саступаючы месца старэйшым асобам, выкарысталі гэтую магчымасць. Дамоў мы вярнуліся пасля 23.00. †

Каждое утро я просыпалась с вопросом: “Как там папа? Пошел на работу или нет?” Возвращаясь домой со школы, я спрашивала себя: “Что меня ждет? Зачем возвращаться?” Часто кричала маме: “Зачем ты меня родила? Зачем вышла замуж за него?” Страх, отчаяние и одиночество постоянно сопровождали меня. В моей жизни не было места для любви. Мое сердце переполняла ненависть. В первую очередь к папе, а потом ко всем остальным. Даже себя я ненавидела за то, что папа пьет, а я ничего не могу с этим сделать... В школе я училась хорошо, была тихим, замкнутым в себе ребенком. Но когда приходила домой, все время встревала в разборки с папой. А на сестре и маме вымещала свой гнев. Дома мы никогда не говорили о своих чувствах, поэтому я закрывалась в себе. У меня было мало подруг, так как я боялась, что кто-нибудь узнает, что мой папа пьет. Мне было стыдно пригласить кого-либо в гости, а тем более выйти на улицу вместе с папой. Я жила в постоянном ожидании и страхе: что будет дальше со мной и моей семьей?.. †

Шляхі, якія мы абіраем, прыводзяць нас да нашай мэты, мары. Так, Гродзенскае каталіцкае душпастырства настаўнікаў і выхавацеляў на чале з ксяндзом Антоніем Грэмзам у 10-ю гадавіну свайго існавання абрала шлях на Ватыкан, у самае сэрца Рыма.

Кожная пілігрымка пачынаецца з агульнай св. Імшы для ўсіх пілігрымаў, якую адправіў ксёндз Антоні ў пабрыгіцкім касцёле. З Божым словам і блаславеннем мы вырушылі ў паломніцтва ў святыя для ўсіх католікаў месцы.
Надвор’е нам спрыяла. Наш утульны горад Гродна развітваўся з пілігрымамі ласкавым сонейкам і сакавітай зелянінай дрэў і травы. Такой далёкай здавалася наша мара, але, як кажуць, усе дарогі вядуць у Рым, так і наша пілігрымка, пераадолеўшы доўгія кіламетры дарог, дасягнула сваёй мэты. Цікава было назіраць, як змяняўся ландшафт, расліннасць, малюнкі за акном. І вось ужо зеленавата-шэрыя галінкі аліў, ярка-зялёныя разгалінаваныя вінаградныя лозы і цэлыя палі макаў вітаюць гасцей з Беларусі. †