Kącik dziecięcy

Witaj, Mały Czytelniku! Każdy człowiek, bez względu na to, kim jest, kiedyś opuści ten świat i pójdzie stanąć przed Panem Bogiem. Nie zabierze ze sobą niczego, co nagromadził tu na ziemi.
    Zostawi nawet ciało, które zostanie złożone do grobu. Jedyne, co zabierze – swoją duszę. Od tego, jaka ona będzie, zależy, dokąd trafi:
    do Nieba, czyśćca albo piekła.

Cały okres Wielkiego Postu, który wkrótce rozpocznie się w Kościele, przypomina nam o tym i zachęca, by nieustannie troszczyć się o swoją duszę. Czy jest dobra, czysta i piękna? Albo może brzydka i bardzo brudna? Brudna i brzydka robi się wtedy, gdy człowiek źle się zachowuje: nie kocha innych, myśli tylko o sobie, żeby mu było dobrze i wygodnie. Ale kiedy pomagamy innym, dzielimy się z potrzebującymi, kiedy jesteśmy wdzięczni za to, co mamy, kiedy słuchamy rodziców i nauczycieli, żyjemy tak, jak nas tego uczył Pan Jezus, dusza lśni i promienieje.
   Mały Czytelniku, a czy chciałbyś stanąć przed Bogiem w taki sposób, w jaki On sobie życzy? Proponuję twojej uwadzę ciekawą historię, z której możesz dowiedzieć się, jak zachować swoją duszę w czystości, aby stała się taką, jaka była tuż po chrzcie. †

Witaj, Mały Czytelniku! Czy lubisz otrzymywać listy lub wiadomości? Dzisiaj chcę opowiedzieć ci o liście, który dla mnie i dla każdej osoby napisał najdroższy na świecie Ojciec – Pan Bóg. Ten cudowny list nazywa się Pismo Święte, lub też Biblia.

Biblia jest świętą księgą, ponieważ jej autorem jest sam Bóg. Wybrał jeszcze innych autorów-ludzi, którzy pod natchnieniem Ducha Świętego zapisali słowa Wszechmogącego. W Biblii Bóg stopniowo objawia się człowiekowi, pokazuje mu swoją wielką miłość i krok po kroku prowadzi do siebie. Z jednej strony Pismo Święte skierowane jest do wszystkich ludzi żyjących na ziemi, z drugiej zaś – do każdego z nas osobiście. Jest to objawienie Boga, które jest głównym źródłem wiary. Każdy, kto czyta lub słucha Słowo Boże, ma żywy kontakt z Panem. †

Witaj Maleńki Czytelniku! 2 lutego w Kościele katolickim jest obchodzone święto Ofiarowania Pańskiego. Ten dzień to również Dzień Życia Konsekrowanego. W 1997 roku ustanowił go św. papież Jan Paweł II w celu szczególnej modlitwy za ludzi, którzy poświęcili siebie służbie Bogu i ludziom.

Siostry i bracia, podobnie do Jezusa w Świątyni Jerozolimskiej, ofiarują siebie Panu, odpowiadając na powołanie do życia konsekrowanego. Na pewno może powstać pytanie: czym więc jest to powołanie? Aby zrozumieć istotę tego pojęcia, proponuję twojej uwadze krótką historię z życia. †

To było dawno temu. W pewnym mieście żyło bogate małżeństwo, które nie miało dzieci. Długo i wytrwale się o to modliło. Aż w końcu Bóg spełnił gorącą prośbę i wkrótce żona urodziła syna, któremu nadano imię Mikołaj.
    Chłopiec rósł dobry i życzliwy. Pewnego razu wybrał się on na piknik. Po drodze spotkał dwoje małych dzieci. Były smutne i głodne. Mikołaj chciał poczęstować je swoimi kanapkami, ale wystraszone dzieciaki uciekły. Wtedy chłopak postanowił podrzucić jedzenie. Zostawił kosz na progu chatki i ukrył się w krzakach. Gdy zobaczył, z jakim zadowoleniem dzieciaki jadły, odczuł ogromną radość. Od tego czasu biedni zaczęli opowiadać o aniele, który przynosi pokarm. Jednak nikt go nie widział. †

Witaj Maleńki Czytelniku! Czy lubisz śpiewać? A czy wiesz, że patronką muzyki kościelnej oraz wszystkich muzyków jest św. Cecylia? Na obrazach nieraz jest przedstawiana jako męczenniczka z mieczem i różą w ręku obok instrumentu klawiszowego lub skrzypiec. Dziś chcę ci przybliżyć postać tej świętej.

Cecylia urodziła się w szlachetnej rzymskiej rodzinie. Już w młodości zrozumiała chrześcijańską mądrość duchową, więc sensem jej życia stała się służba biednym oraz chęć zachowania czystości i cnoty do śmierci. Niewielu wiedziało, że pod pięknym ubraniem nosi włosiennicę. †

Witaj, Maleńki Czytelniku! Zbliża się uroczystość Wszystkich Świętych. Jest to jeden z najradośniejszych dni dla chrześcijan. Wspominamy zmarłych, którzy przebywają z Bogiem w Niebie.

W ciągu roku prawie każdego dnia Kościół wspomina jednego lub kilku świętych znanych z imienia. Jednak ich liczba jest znacznie większa. Wielu ludzi osiągnęło świętość w ciszy i ukryciu.
    1 listopada Kościół czci wszystkich świętych
    – oficjalnie uznanych i tych nieznanych. Uroczystość przypomina też prawdę o powszechnym wezwaniu do świętości, gdyż każdy z wiernych został do niej powołany. Bóg pragnie, byśmy wszyscy stali się święci. O pomoc w tym warto prosić niebiańskich orędowników.
    Dziś pragnę opowiedzieć historię pewnej kobiety zaprzyjaźnionej ze świętymi. †