Kącik dziecięcy

Тrwa Adwent – radosny czas oczekiwania na przyjście Pana. Jedną z najpiękniejszych tradycji tego okresu jest zapalanie czterech świec w wieńcu z gałązek drzewa iglastego. Zazwyczaj trzy świece są koloru czerwonego lub fioletowego, a jedna z nich, czwarta, jest różowa. Co one oznaczają i dlaczego jest ich właśnie tyle? W pierwszą niedzielę Adwentu uroczyście zapala się pierwsza świeca, która nazywa się świecą proroctw. Symbolizuje ona biblijne przepowiednie, które poprzedziły pojawienie się Zbawiciela – Jezusa Chrystusa. Druga świeca zapala się w drugą niedzielę Adwentu. Jest to świeca Betlejem, nazwana tak na pamiątkę podróży Maryi i Józefa do starożytnego miasta i urodzenia tam Jezusa. Trzecia świeca – świeca pasterzy – świeci w wieńcu od trzeciej niedzieli Adwentu. Jest ona poświęcona pasterzom, którzy przy pomocy aniołów jako pierwsi przybyli oddać pokłon Dzieciątku. Czwarta nazywa się świecą aniołów. Zapala się w niedzielę przed Bożym Narodzeniem. Symbolizuje Boską istotę Zbawiciela. †

Większość ludzi w wieku dorosłym tworzą rodziny. Znajdują bliską osobę, żyją z nią w miłości i zrozumieniu, przekazują życie i wychowują dzieci, cieszą się z ich sukcesów, dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem...
    W ciągu wielu tysięcy lat ludzie się rodzą, później rosną, starzeją się i umierają. Dzięki pojawieniu się na świat dzieci, pokolenie ludzi odnawia się. Za potomkami jest przyszłość ludzkości! Gdyby dzieci się nie rodziły, rodzaj ludzki przestałby istnieć.
    Wśród licznych narodów i ludów, które żyją na naszej planecie, są tak nieliczne, że im w najbliższym czasie grozi zniknięcie (zwłaszcza jeśli z pokolenia na pokolenie rodzi się coraz mniej dzieci). Dlatego bardzo ważne jest, aby byli potomkowie. Dzieci nie tylko przynoszą radość swoim rodzicom i dziadkom, ale i dają pewność przyszłości narodu i całej ludzkości.†

Umierają nie tylko ludzie. Świat jest ułożony tak, że wszystko kiedyś zniknie: zwierzęta, rośliny, takie ciała niebieskie jak gwiazdy. W końcu swojej drogi przestają istnieć – wybuchają lub gasną.
    Chrześcijanie wierzą, że ludzi po śmierci czeka życie wieczne. Wtedy, kiedy czynią dobro i żyją uczciwie, dusza po ziemskiej podróży trafia do nieba, gdzie nie ma ani smutku, ani cierpienia. Takie życie nazywane jest szczęściem wiecznym.
    A teraz, wyobraź sobie na chwilę, że niespodziewanie ktoś obdarzył Cię nieśmiertelnością. I wtedy będziesz miał 100, 200, 500, a nawet więcej lat. Czy nie będziesz chciał dorastać, rozwijać się? W przeciwnym razie można na zawsze pozostać siedmioletnim lub dziesięcioletnim dzieckiem, uczyć się w tej samej klasie, według tego samego programu. Na pewno wcale tego nie chciałbyś. Dlatego Bóg urządził wszystko w najbardziej mądry sposób. †

Witaj, Mały Przyjacielu! Na pewno nieraz słyszałeś, że czyjaś dusza raduje się lub płacze, boli lub śpiewa... Są to małe dzwonki, do których należy przysłuchiwać się. Sygnalizują o tym, że wewnątrz człowieka coś się dzieje, a mianowicie – rodzą się uczucia.

Uczucia są niezwykłym darem Bożym. Jeżeli Ci się uda z nimi zaprzyjaźnić, będzie o wiele łatwiej i weselej żyć. Nie trzeba dzielić uczucia na dobre i złe. Wszystko to, co odczuwamy, podpowiada nam, jak mamy postępować w tej lub innej sytuacji, pomaga lepiej zrozumieć siebie i innych. Zobacz, jak to się dzieje. †

Witaj, Mały Przyjacielu! Prawdopodobnie zdarzały Ci się sytuacje, kiedy nie mogłeś pokornie przyjąć swój los. Z ust padały zarzuty, bo wydawało się, że Bóg posyła próby niesłusznie i niesprawiedliwie. Ale w rzeczywistości Wszechmocny nigdy się nie myli i najlepiej wie, czego potrzebujemy. Dzisiaj proponujemy Ci zastanowić się nad tym, jak czasem trudno zrozumieć wolę Bożą.

Gwałtowny sztorm, który rozszalał się w otwartym oceanie, puścił na dno statek. Żywioł nie oszczędził nikogo, z wyjątkiem jednego człowieka. Ocalały doszedł do siebie o świcie wyrzucony falą na brzeg.
    Człowiek wyszedł na ląd w nadziei na znalezienie ludzi, ale szybko wrócił do miejsca, z którego rozpoczął drogę. Okazało się, że znalazł się na małej wyspie, która się “zgubiła” w rozległym oceanie. Ludzi tu nie było. Człowiek został sam.
    Wtedy zmajstrował sobie szałas z gałęzi i odłamków statku. Każdego dnia modlił się do Boga, aby On posłał mu zbawienie. Ale mijały dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem, a człowiek nadal przebywał w samotności.
    Pewnego razu spędziwszy cały dzień w poszukiwaniu pożywienia człowiek wrócił do swojej nędznej chatki i zobaczył na jej miejscu popioły. Stała się ona dymiącym węglem. †

Witaj, Mały Przyjacielu! Czasami może Ci się w życiu wydawać, że rodzice zbytnio Cię pouczają: nauczek są setki, a Tyś jeden. Jak z tym sobie poradzić? Czasami brakuje sił i chęci, aby pokonać przynajmniej połowę z nich. Ale rodziców trzeba się słuchać, bo mają rację.
   
    Dzisiaj proponujemy Ci zastanowić się nad tym, że wszelkiego rodzaju nauczki nie znikają bez śladu.

Przyszedł pewnego dnia syn do rodziców i mówi:
    – Tatusiu, mamusiu, ile razy słuchałem waszych uwag, lecz nie mogę się poprawić. Co za pożytek z uczenia się od was, jeśli się znowu mylę?
    Ojciec spojrzał na syna i odpowiedział:
    – Mój drogi, weź dwa garnki – jeden z miodem, a drugi pusty.
    Chłopiec tak zrobił.
    – A teraz – powiedział ojciec – przelej kilka razy miód z jednego garnka do drugiego.
    Syn posłusznie wykonał prośbę.
    – Teraz popatrz do pustego garnka. Czujesz, jak pachnie miodem?
    Chłopak spojrzał i mówi:
    – Ojcze, pachnie bardzo przyjemnie. Między innymi, trochę gęstego miodu zostało na dnie...
    – W taki oto sposób także nasze pouczania osiadają na twojej duszy – powiedziała mama. – Jeśli zapamiętasz w życiu choćby część z tego, czego cię uczymy, Bóg w swej dobroci wypełni brak i zbawi twoją duszę. Bo i ziemska gospodyni nie rzuca pieprz do garnka, który pachnie miodem. Tak i Bóg nie zostawi cię, jeśli zatrzymasz w duszy przynajmniej początek pobożności.†