Дзіцячы куточак

Вы заўважалі, што ў крамах вельмі шумна? І ў адным вядомым супермаркеце таксама заўсёды стаяў звычайны гандлёвы гам. Але калі б усе людзі раптам замоўклі, то аднойчы яны змаглі б пачуць вельмі незвычайную гутарку. Чаму незвычайную? Хоць бы таму, што яе ўдзельнікамі былі тры пакета з поліэтылену, якія самотна ляжалі на прылаўку.
    – Дзіўна, чаму сёння нас толькі трое? – здзіўлена спытаў пакет з намаляванай на ім вялікай чырвонай бутэлькай кетчупу.
    – Мабыць, сёння не наш дзень.
    – Не сумуйце, спадар Хайнц, – пагадзіўся другі пакет з намаляваным на ім флаконам парфумы вядомай французскай фірмы. – Вядома, купяць менавіта нас, таму што нас упрыгожваюць вядомыя брэнды.
    – А як вы думаеце, спадарыня Шанэль, каго з нас купяць у першую чаргу? – пацікавіўся спадар Хайнц.
    – Баюся, што буду нясціплым, але я ўпэўнены, што мяне.
    – Ха-ха-ха, як бы не так! Ваш чырвоны колер цяпер не ў модзе. Паглядзіце на мяне, я болей прывабна размалявана.
    – Што вы такое гаворыце, вядома, першым купяць мяне! – не сумняваўся спадар Хайнц.
    – Я не хацела вас засмучаць, але ў вас дзірка на правым боку! – сказала спадарыня Шанэль.
    – А ў вас... †

– Ведаеш, мы ўвесь час сварымся... Напэўна, пры такіх абставінах мы не можам быць разам, так?
    – А ты любіш вішню?
    – Так.
    – А ты выплёўваеш костачкі, калі яе ясі?
    – Ну, так.
    – Так і ў жыцці: вучыся выплёўваць костачкі і адначасова любіць вішню!
    – Скажы, настаўнік, – спытаў вучань, – чаму добрыя справы часцей робяць бедныя людзі, чым багатыя?
    – Па­дыдзі да акна, – сказаў настаўнік вучню. – Што бачыш?
    – Бачу, як дзеці гуляюць на двары.
    – А цяпер падыдзі да люстэрка. Што зараз бачыш?
    – Бачу сябе.
    – Вось! Акно і люстэрка зроблены з аднолькавага матэрыялу – шкла. Але праз простае шкло ты бачыш жыццё, а калі дадаць трошкі каштоўнага металу, пасерабрыць паверхню шкла – і ты ўжо бачыш толькі самога сябе! †

У джунглях з кожным можа здарыцца якая-небудзь бяда ці няшчасце. Аднаму без дапамогі там цяжка жыць. Гэта разумелі ўсе звяры, але слон думаў інакш. Вядома, ён быў моцны і мог бы дапамагаць слабым і безабаронным, здзяйсняючы добрыя ўчынкі, але ён не рабіў гэтага. Ён ні пра каго не думаў і клапаціўся толькі пра самога сябе. Слон лічыў, што яму, вялікаму і моцнаму, не патрэбна нічыя дапамога.
    Аднойчы да слана падляцела невялічкая птушачка і стала яго ўпрошваць:
    – Дапамажы, калі ласка, слон, прыпадняць дрэва, каб маім птушанятам на волю выбрацца.
    – А што здарылася? – пацікавіўся слон.
    – Моцны вецер уначы паваліў на зямлю дрэва разам з маім гняздом і яго прыціснула галінкамі. Мае птушаняты крычаць, і я баюся, што іх могуць у любы момант знайсці шакалы. †

У адной вёсцы жылі кот і сабака, якія цярпець не маглі адзін аднаго, а чаму, яны і самі не ведалі. Цэлымі днямі бегалі яны па вуліцах у пошуках ежы. Калі кот знаходзіў дзесьці засохлы кавалачак сыру, то шыпеў і выпускаў кіпцюры, не падпускаючы сабаку. А сабака навучыўся лавіць рыбу ў мясцовай сажалцы і брахаў, ледзь згледзеўшы ката, які любіў рыбу, але жудасна баяўся вады.
    І так працягвалася дзень за днём, ноч за ноччу. Гучнае мяўканне і бесперапынны брэх разносіліся па ўсёй вёсцы... †

Даўным-даўно ў казачнай краіне Акварэліі жылі фарбы. Гэтая чароўная краіна была яркай і маляўнічай: велізарныя пурпурныя палацы сваімі востраканцовымі вежамі разразалі залатое неба над бязмежнымі зялёнымі сенажацямі. Вытканы мастаком свет Акварэліі жыў размераным жыццём, кожны дзень прыносячы сваім жыхарам радасць.
    Цюбікі з фарбамі цэлы дзень займаліся толькі тым, што стваралі яркія і прыгожыя будынкі. А раз на год у Акварэліі адбываўся турнір фарбаў, на якім мастак вызначаў лепшы колер.
    Перад пачаткам свята часта можна было ўбачыць жыхароў краіны, якія горача спрачаліся пра добрыя якасці таго ці іншага колеру. Кожны лічыў сябе самым лепшым, самым прыгожым і самым патрэбным. †

Аднойчы завялі спрэчку паміж сабою ўсе дарогі, што існуюць у свеце, пра тое, якая з іх можа лічыцца царыцай. Знайсці згоду паміж сабой яны не маглі і таму вырашылі звярнуцца да Анёла, каб ён рассудзіў іх.
    Першай прамовіла самая шырокая дарога:
    – Ці ж не я самая важная? Нездарма людзі назвалі мяне аўтастрадай. Кожны дзень па мне праязджаюць сотні легкавых і грузавых машын, аўтобусаў з пасажырамі.
    Анёл выслухаў яе і сказаў:
    – Не, ты не можаш быць царыцай усіх дарог, таму што ты занадта ганарлівая.
    І тут усе пачулі голас чыгункі:
    – Паглядзіце на мяне, я сапраўдная царыца! Па мне кожны дзень праязджаюць пасажырскія і таварныя цягнікі, электрычкі! Я ўсім патрэбна! †