ГРОДНА
Нядзеля,
01 верасня 2024 года |
Хлопчык і кацяня
![](/images/stories/n496/boy-with-cat.jpg)
Дзіма вярнуўся дамоў з вуліцы, паабедаў і ўспомніў, што мама прасіла яго схадзіць у магазін.
Каля магазіна знаходзілася летняя прыбудова. І вось недзе адтуль ужо каторы дзень было чуваць голаснае мяўканне ката. Людзі спыняліся і заглядалі пад прыбудову. Дзіма таксама падышоў паглядзець, адкуль даносяцца жаласлівыя гукі. Каля прыбудовы стаялі некалькі жанчын і грузчык. †
– Гэты кот, відаць, зашыўся пад падлогу і не можа вылезці, – гаварыў мужчына.
– Дык вызавем ратавальнікаў! – умяшаўся Дзіма.
Ён папрасіў дазволу ў прадаўцоў патэлефанаваць на нумар службы выратавання. Паабяцалі хутка прыехаць. Тым часам Дзіма купіў усё неабходнае і хуценька занёс пакеты дамоў. Жыў ён насупраць магазіна. А калі вярнуўся назад, то ўбачыў, што пад’ехала невялікая машына, а ў ёй – двое мужчын. Яны ўвайшлі ў прыбудову і пачалі прыслухоўвацца.
З-пад падлогі даносіўся ўжо не гучны, а хрыплы піск. Ратавальнікі прыпаднялі дошкі і дасталі адтуль маленькае кацяня. Яно прыціснулася да зямлі, а пасля ўскочыла і рынулася наўцёкі. Але адна з жанчын паспела ўхапіць яго за карк.
– І куды цяпер гэтага няшчаснага? – спытаў адзін з ратавальнікаў. – Ён ізноў залезе ў шчыліну і сканае там у цемры ад голаду і страху.
– Давайце мне, – раптам прапанаваў Дзіма. – У мяне ёсць два каты...
– А гэта кошачка, – з усмешкай заўважыла жанчына.
– Нічога, няхай будзе. Каму-небудзь падару, – упэўнена сказаў хлопчык.
– Мала ахвотных на такія падарункі! – вымавіў нехта з натоўпу. – І чаму толькі людзі бяруць, а пасля выкідваюць іх, каб памерлі з голаду ці пад коламі машыны?
– А таму што па-сапраўднаму не вераць у Бога! – заўважыў Дзіма.
Хлопчык моцна прыціснуў да грудзей кацяня, якое спярша старалася вырвацца, але хутка суцішылася, і панёс дамоў.
– І навошта табе яшчэ адзін кот? – спытаў сусед, які ішоў насустрач.
– На тое, каб уратаваць яму жыццё. Гэта не папера, што скамячыў, а пасля выкінуў у сметнік, а жывая істота, якая адчувае боль, голад, адзіноту. А абыякавасць да ўсяго жывога – гэта грэх і недобрасумленнасць.
– Дык вызавем ратавальнікаў! – умяшаўся Дзіма.
Ён папрасіў дазволу ў прадаўцоў патэлефанаваць на нумар службы выратавання. Паабяцалі хутка прыехаць. Тым часам Дзіма купіў усё неабходнае і хуценька занёс пакеты дамоў. Жыў ён насупраць магазіна. А калі вярнуўся назад, то ўбачыў, што пад’ехала невялікая машына, а ў ёй – двое мужчын. Яны ўвайшлі ў прыбудову і пачалі прыслухоўвацца.
З-пад падлогі даносіўся ўжо не гучны, а хрыплы піск. Ратавальнікі прыпаднялі дошкі і дасталі адтуль маленькае кацяня. Яно прыціснулася да зямлі, а пасля ўскочыла і рынулася наўцёкі. Але адна з жанчын паспела ўхапіць яго за карк.
– І куды цяпер гэтага няшчаснага? – спытаў адзін з ратавальнікаў. – Ён ізноў залезе ў шчыліну і сканае там у цемры ад голаду і страху.
– Давайце мне, – раптам прапанаваў Дзіма. – У мяне ёсць два каты...
– А гэта кошачка, – з усмешкай заўважыла жанчына.
– Нічога, няхай будзе. Каму-небудзь падару, – упэўнена сказаў хлопчык.
– Мала ахвотных на такія падарункі! – вымавіў нехта з натоўпу. – І чаму толькі людзі бяруць, а пасля выкідваюць іх, каб памерлі з голаду ці пад коламі машыны?
– А таму што па-сапраўднаму не вераць у Бога! – заўважыў Дзіма.
Хлопчык моцна прыціснуў да грудзей кацяня, якое спярша старалася вырвацца, але хутка суцішылася, і панёс дамоў.
– І навошта табе яшчэ адзін кот? – спытаў сусед, які ішоў насустрач.
– На тое, каб уратаваць яму жыццё. Гэта не папера, што скамячыў, а пасля выкінуў у сметнік, а жывая істота, якая адчувае боль, голад, адзіноту. А абыякавасць да ўсяго жывога – гэта грэх і недобрасумленнасць.
< Папярэдняя | Наступная > |
---|
Літургічны каляндар
![]() | |
Адзначаем
імяніны: | |
Да канца года засталося дзён: 122 |
Чакаем Вашай падтрымкі
![skarbonka](/images/stories/skarbonka.png)
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.