ГРОДНА
Нядзеля,
01 верасня 2024 года |
Праз міласэрнасць прыпадобніцца да Хрыста
![](/images/stories/n434/rok-mil_logo.jpg)
Учынак для душы бліжняга.
Настаўляць грэшнікаў
Людзі прыходзяць у гэты свет са схільнасцю да граху. Таму часта жыццё падобна на пастаянную барацьбу з грахоўнымі думкамі, жаданнямі, пачуццямі і, у далейшым, словамі і ўчынкамі. У малітве “Ойча наш” прамаўляем наступныя словы: “і даруй нам грахі нашы”, у якіх гучыць просьба прабачэння да Бога за здзейсненыя грахі. Гэта пацвярджае думку аб тым, што кожны чалавек мае патрэбу ў збаўленні. Паводле слоў апостала Паўла, усе мы грэшнікі: “Няма ніводнага справядлівага, няма разумнага, няма таго, хто шукаў бы Бога. Усе заблукалі, усе разам сталі нягоднымі; няма таго, хто рабіў бы дабро, няма ніводнага” (Рым 3, 10–12). †
Зграшыць – значыць заблукаць, трапіць на няправільны шлях. У біблейскай тэрміналогіі няправільны – гэта шлях, далёкі ад Бога, ад Яго запаведзяў. З’яўляючыся братамі ў веры, нельга заставацца раўнадушнымі да таго, што з-за граху бліжні сыходзіць з правільнай дарогі. Хрысціяне не могуць думаць выключна пра сваё збаўленне, бо тым самым парушаюць галоўную запаведзь любові да Бога і чалавека.
У гісторыі Касцёла настаўленнем у духу любові вылучаліся апосталы, прарокі і святыя. Але гэтая задача таксама стаіць і перад намі, супрацоўнікамі Езуса Міласэрнага. Хрысціяне павінны быць тымі “анёламі на зямлі”, гатовымі засцерагчы бліжняга, папярэдзіць або штосьці яму падказаць, адкрыць на нешта вочы або запрасіць паглядзець на жыццё з другой перспектывы.
Даслоўны пераклад з грэчаскай мовы слова “настаўленне” гучыць так: “заклікаць кагосьці задумацца”. Інакш кажучы, чалавек павінен прапаведаваць, бо настаўленне з’яўляецца адным са спосабаў абвяшчэння Евангелля. Яго таксама можна расцэньваць як павучанне, параду, якія вынікаюць з клопату і любові да бліжняга.
Настаўленне належыць здзяйсняць далікатным і лагодным спосабам, які вынікае з Божай любові. Калі сорам або страх замінаюць у здзяйсненні ўчынку міласэрнасці, неабходна звярнуцца з малітвай да Духа Святога. Да яго ж звяртаемся, выпрошваючы дар мудрасці. Нельга настаўляць, пакуль мы не ведаем праўды, бо нельга грунтавацца на здагадках. Нават тады, калі мы ўжо ведаем праўду, мы не павінны настаўляць, пакуль не злучым яе з любоўю. Толькі любоў трапляе ў сэрца, а праўда, не спалучаная з любоўю, не паходзіць з сапраўднай любові. Больш дабра прынясе адно лагоднае слова, што плыве з любові, чым тысяча слоў без любові.
Непажадана перасцерагаць адразу пасля правіны, таму што тады над чалавекам яшчэ валадараць эмоцыі. З-за гэтага нельга дастукацца ані да яго розуму, ані да сэрца. Не трэба пачынаць з чытання натацый, гэта, вядома, адштурхоўвае. Варта звярнуць увагу на добрыя якасці чалавека, мажліва, за штосьці яго пахваліць. І толькі пасля выказацца адносна таго, на што бліжняму неабходна звярнуць сваю ўвагу.
Настаўляць трэба спакойна, без раздражнёнасці. Непажадана рабіць гэта пры людзях: папярэджанне можа выклікаць яшчэ большае зло. Лепш пагаварыць з чалавекам сам-насам. І не забываць галоўнае: настаўленне павінна здзяйсняцца не з пазіцыі кагосьці лепшага альбо больш разумнага, а з пазіцыі асобы, якая таксама знаходзіцца на шляху развіцця. Памятайце, “калі хто з вас збочыў са шляху праўды, а нехта вярнуў яго, няхай ведае: хто вярнуў грэшніка з аблуднага шляху яго, збавіць душу ягоную ад смерці і закрые мноства грахоў” (Як 5, 19–20).
У гісторыі Касцёла настаўленнем у духу любові вылучаліся апосталы, прарокі і святыя. Але гэтая задача таксама стаіць і перад намі, супрацоўнікамі Езуса Міласэрнага. Хрысціяне павінны быць тымі “анёламі на зямлі”, гатовымі засцерагчы бліжняга, папярэдзіць або штосьці яму падказаць, адкрыць на нешта вочы або запрасіць паглядзець на жыццё з другой перспектывы.
![](/images/stories/n442/kobieta_cuzołożna.jpg)
Настаўленне належыць здзяйсняць далікатным і лагодным спосабам, які вынікае з Божай любові. Калі сорам або страх замінаюць у здзяйсненні ўчынку міласэрнасці, неабходна звярнуцца з малітвай да Духа Святога. Да яго ж звяртаемся, выпрошваючы дар мудрасці. Нельга настаўляць, пакуль мы не ведаем праўды, бо нельга грунтавацца на здагадках. Нават тады, калі мы ўжо ведаем праўду, мы не павінны настаўляць, пакуль не злучым яе з любоўю. Толькі любоў трапляе ў сэрца, а праўда, не спалучаная з любоўю, не паходзіць з сапраўднай любові. Больш дабра прынясе адно лагоднае слова, што плыве з любові, чым тысяча слоў без любові.
Непажадана перасцерагаць адразу пасля правіны, таму што тады над чалавекам яшчэ валадараць эмоцыі. З-за гэтага нельга дастукацца ані да яго розуму, ані да сэрца. Не трэба пачынаць з чытання натацый, гэта, вядома, адштурхоўвае. Варта звярнуць увагу на добрыя якасці чалавека, мажліва, за штосьці яго пахваліць. І толькі пасля выказацца адносна таго, на што бліжняму неабходна звярнуць сваю ўвагу.
Настаўляць трэба спакойна, без раздражнёнасці. Непажадана рабіць гэта пры людзях: папярэджанне можа выклікаць яшчэ большае зло. Лепш пагаварыць з чалавекам сам-насам. І не забываць галоўнае: настаўленне павінна здзяйсняцца не з пазіцыі кагосьці лепшага альбо больш разумнага, а з пазіцыі асобы, якая таксама знаходзіцца на шляху развіцця. Памятайце, “калі хто з вас збочыў са шляху праўды, а нехта вярнуў яго, няхай ведае: хто вярнуў грэшніка з аблуднага шляху яго, збавіць душу ягоную ад смерці і закрые мноства грахоў” (Як 5, 19–20).
|
|
Наступная > |
---|
Літургічны каляндар
![]() | |
Адзначаем
імяніны: | |
Да канца года засталося дзён: 122 |
Чакаем Вашай падтрымкі
![skarbonka](/images/stories/skarbonka.png)
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.