ГРОДНА
Субота,
04 лютага
2023 года
 

Вера старэйшага чалавека

На шляху да святасці

Кожны чалавек па-рознаму перажывае сваю веру на розных этапах свайго жыцця. Усё жыццё чалавека складаецца з пэўных этапаў, і вера на гэтых жыццёвых этапах мае свае асаблівасці.
Напэўна, усе мы сустракаліся з такімі сцверджаннямі, як, напрыклад: “Я яшчэ занадта маладая, каб верыць” або “Я занадта заняты працай, каб хадзіць у касцёл”.
    Калі паглядзець, хто ўдзельнічае ў св. Імшы ў звычайны дзень, можна заўважыць, што большасць – гэта старэйшыя людзі. Як гэта растлумачыць? Ці сапраўды людзі ў старэйшым узросце пачынаюць больш цікавіцца верай? Што ім дае вера, і як яны яе перажываюць?
    Магчыма, вера ўзмац-няецца сярод старэйшых, бо ім не абыякавая эсхаталагічная праблема: што чакае людзей пасля смерці. Старэйшы чалавек перажывае сваю веру, сваю рэлігію з перспектывы блізкай сустрэчы з Богам. Не на чужым вопыце, але на самім сабе старэйшы чалавек адчувае мінучасць жыцця. Ён пачынае больш засяроджвацца над сваім жыццём, над яго сэнсам і мэтай, над значэннем перажытых гадоў. Усё, што здарылася ў жыцці, ён кладзе на вагі і спрабуе адказаць на пытанні: “Што было добрага ў жыцці, а што дрэннага?”, “Які плён майго жыцця?”, “Ці варта ўсё гэта перанесеных цяжкасцей?”
Падчас гэтых разважанняў, як аб шчаслівых і радасных, так і аб сумных і трагічных хвілінах, чалавек спрабуе нанова знайсці сэнс усяго гэтага. І вернік знаходзіць адказ на ўсе гэтыя пытанні аб сэнсе і мэце жыцця, аб цяжкасцях і паражэннях, і, нарэшце, аб паміранні і смерці. Старэйшы чалавек шукае трывалую апору ў сваім жыцці, якая была б надзейнай, таму што тыя каштоўнасці, якія лічацца ў жыцці, вельмі крохкія і няпэўныя. А такой апорай і падтрымкай з’яўляецца Бог. Чалавек чэрпае сілы з веры і надзеі, ускладзенай на Бога.
    Р. Цібар, які займаўся даследаваннямі іерархіі каштоўнасцей у старэйшых людзей, сцвердзіў, што найбольш прыемныя і мілыя ўспаміны з жыцця звязаны з сям’ёй і рэлігійнай практыкай. А гэта значыць, што вера з’яўляецца для гэтых людзей істотнай крыніцай задавальнення.
    Але ў гэты перыяд існуе небяспека, што ўсё рэлігійнае жыццё можа абапірацца выключна на традыцыю. Часам можна пачуць: “Я веруючая асоба. Я нарадзілася ў каталіцкай веры і ў гэтай жа веры хачу памерці, бо так мяне выхавалі бацькі і такая традыцыя, а я не хачу яе парушаць”, “Я веруючы чалавек! У маёй кватэры вісіць крыж, і я кожную нядзелю ўдзельнічаю ў святой Імшы”. Класіка! Нічога не адняць, нічога не дадаць! І такім чынам можна верыць да канца жыцця, так на самой справе ніколі і не адчуўшы таго, што нясе з сабой сапраўдная вера. Можна верыць у Бога і адначасова не ведаць Яго, кормячыся такой традыцыйнасцю, якая вядзе да марнавання веры. Гэта сведчыць аб незвычайнай павярхоўнасці і абсалютным неразуменні таго, што адбываецца падчас св. Імшы. А тое, кім з’яўляецца Бог – гэта істотны элемент веры. Практыка веры несапраўдная, калі яна абапіраецца толькі на традыцыю. Такая практыка можа не вытрымаць выпрабаванняў часу і стаць недастатковым аргументам для перадачы жывой веры наступным пакаленням. Вера наступных пакаленняў залежыць ад таго, наколькі моцная вера старэйшых людзей, як яны яе практыкуюць, які прыклад даюць паслядоўнікам. Прыказка гаворыць: “Слова вучыць, прыклад прыцягвае”. Калі няма такога прыкладу, цяжка знайсці адказ на пытанне, дзе павага да старэйшых.
    Вера – гэта багацце, якое нідзе і ні ў каго не купіш. Багацце, якое можна атрымаць праз асабісты вопыт, асабістае жыццё. Давайце цаніць гэты скарб, бо аднойчы згубіўшы, мы ўжо можам не знайсці яго зноў.

Актуальны нумар

 

Каляндар 2022

Каляндар
«Слова Жыцця»
на 2022 год

Літургічны каляндар

green
Адзначаем імяніны:
Сёння ўспамінаем памерлых святароў:
Да канца года засталося дзён:  331

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.