ГРОДНА
Пятніца,
09 снежня
2022 года
 

Бессардэчны слон

Дзіцячы куточак

У джунглях з кожным можа здарыцца якая-небудзь бяда ці няшчасце. Аднаму без дапамогі там цяжка жыць. Гэта разумелі ўсе звяры, але слон думаў інакш. Вядома, ён быў моцны і мог бы дапамагаць слабым і безабаронным, здзяйсняючы добрыя ўчынкі, але ён не рабіў гэтага. Ён ні пра каго не думаў і клапаціўся толькі пра самога сябе. Слон лічыў, што яму, вялікаму і моцнаму, не патрэбна нічыя дапамога.
    Аднойчы да слана падляцела невялічкая птушачка і стала яго ўпрошваць:
    – Дапамажы, калі ласка, слон, прыпадняць дрэва, каб маім птушанятам на волю выбрацца.
    – А што здарылася? – пацікавіўся слон.
    – Моцны вецер уначы паваліў на зямлю дрэва разам з маім гняздом і яго прыціснула галінкамі. Мае птушаняты крычаць, і я баюся, што іх могуць у любы момант знайсці шакалы.
– Няма часу табе дапамагаць, я іду ваду піць, папрасі каго-небудзь іншага, – адказаў слон і пайшоў да ракі.
    У рацэ слон убачыў выдру, якая заблыталася ў рыбацкай сетцы. Выдра таксама ўбачыла яго і стала прасіць:
    – Слон, дапамажы мне, калі ласка, выбрацца адгэтуль, а то я заблыталася ў сетках, якія расставіў злы чалавек. Ты моцны і можаш любую сетку парваць.
    – Вось яшчэ, – адказаў слон, – я з-за цябе не збіраюся ногі мачыць у рацэ. Сама трапіла ў сетку, сама і выбірайся з яе.
    – Я табе таксама калі-небудзь дапамагу, вызвалі мяне, калі ласка.
    – Ха-ха-ха, гэта ж смешна – маленькая выдра хоча дапамагчы найдужэйшаму і самаму вялікаму ў джунглях! – гучна засмяяўся слон.
    Ён напіўся вады і збіраўся ўжо адыходзіць, як раптам зверху, з дрэва, пачуў:
    – Які ты, слон, бяздушны і бессардэчны, – сказала малпа, якая усё бачыла з пальмы. – У тваім ледзяным сэрцы зусім не засталося цяпла і дабрыні.
    Не спадабаліся слану праўдзівыя словы малпы, і ён стаў са злосцю трэсці пальму. Але гэта яго яшчэ больш раззлавала, таму што замест малпы з пальмы валіліся адны толькі цяжкія какосавыя гарэхі.
    Наступнай раніцай спалоханы слон імчаўся па джунглях, ломячы кусты і дрэвы. Яго гналі нейкія людзі са стрэльбамі і вяроўкамі. Убачыўшы птушку, слон падбег да яе і, увесь дрыжучы ад страху, стаў прасіць:
    – Птушка, птушка, узляці над дрэвамі, зірні, дзе людзей няма, а то я не ведаю, у які бок мне бегчы. А я заўтра тваім птушанятам, дапамагу.
    – Не магу я ўзляцець. Я ўчора цэлы дзень вызваляла птушанят і крыламі тоўстыя галінкі адгінала, а сёння ў мяне крылы вельмі баляць, я яшчэ доўга лётаць не змагу.
    Пабег слон далей і выбег да ракі. Сюды-туды бегае па беразе і не ведае, як яму на другі бераг перайсці. Рака вельмі глыбокая, а плаваць ён не ўмее.
    Убачыў слон выдру, якая сядзела на камяні, падбег да яе і стаў прасіць:
    – Выдра, выдра, дапамажы мне, нырні ў раку, зірні, дзе неглыбока, каб я мог перайсці на другі бераг.
    – Не змагу я табе, слон, нічым дапамагчы. Усю ноч мне прыйшлося самой з сеткі выбірацца. Ды вось заднюю лапу ўсё ніяк вызваліць не магу. Як толькі вузлы развяжу, абавязкова дапамагу. А цяпер я ніяк ныраць не магу.
    Неўзабаве з зараснікаў на бераг ракі выскачыла вялікая колькасць людзей са стрэльбамі і вяроўкамі. Яны злавілі слана, звязалі яго і павялі ў вёску.
    Праз некаторы час людзі выдрэсіравалі слана, зрабілі яго паслухмяным, і ён вярнуўся ў джунглі. Але цяпер на шыі ў слана сядзеў чалавек з вялікай палкай і загадваў яму, што трэба рабіць. Слон з гэтага часу кожны дзень дапамагаў людзям цягаць ссечаныя дрэвы і працаваў з раніцы да самай ночы. Так паплаціўся слон за сваю бяздушнасць і бессардэчнасць у адносінах да іншых. Зараз, цягаючы бярвенне, ён кожны дзень марыў пра дапамогу, якую калісьці так не любіў.

Актуальны нумар

 

Каляндар 2022

Каляндар
«Слова Жыцця»
на 2022 год

Літургічны каляндар

violet
Адзначаем імяніны:
Сёння ўспамінаем памерлых святароў:
Да канца года засталося дзён:  23

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.