ГРОДНА
Нядзеля,
23 чэрвеня
2024 года
 

Быць бацькам

З жыцця Касцёла

6 чэрвеня ў Гродзенскай дыяцэзіі адзначаецца дзень Бацькі. Гэта ёсць нагода для таго, каб задумацца над некаторымі праблемамі, якія звязаны з роллю мужчыны ў сям’і. Няма сумненняў у тым, што нягледзячы на час і змены гістарычных эпохаў мужчына-бацька застаецца апорай і заступнікам сям’і.
Раней бацька быў галоўным аўтарытэтам у сям’і, а нават, часам і адзіным выхавацелем сваіх дзяцей (асабліва хлопцаў). Мы ведаем пра гэта, прачытаўшы кнігі і паглядзеўшы многія фільмы па гістарычнай тэматыцы. Сучасны бацька дзеліць гэтую выхаваўчую ролю перш за ўсё са сваёй жонкай і выхаваўчымі ўстановамі: дзіцячым садзікам, школай. Выхаваўчая роля бацькі – незаменная. Няма іншай сталасці для мужчыны, як стаць бацькам. Безумоўна, бацькоўства не азначае толькі біялагічны ўдзел у перадачы жыцця, але перш за ўсё - удзел у стваральнай моцы самога Бога, які, адорваючы мужчыну бацькоўствам, дае яму ўдзел у стварэнні, фарміраванні новай асобы – дзіцяці, якое даверана яго апецы. Жаданне: мець дзіця дадзена Творцам і яно з’яўляецца натуральным тады, калі мужчыну і жанчыну злучыла сапраўдная любоў, калі паміж імі пануе згода і давер. Можна сказаць больш: жаданне плёну любові з’яўляецца мерай яе сталасці.
Я, падрыхтоўваючы гэты артыкул, спыталася ў маіх знаёмых: “Што значыць быць бацькам?” Яны мне адказвалі адзінадушна: “Мае дзеці – прадаўжэнне майго роду, з’яўляюцца маёй крывёй, целам, а нават, часткай душы. Я магу апекавацца сваім дзіцяткам у той час, калі з намі няма маёй жонкі, бо яна працуе. Я стараюся заўжды знайсці пяць мінут, каб прачытаць майму дзіцятку казку, каб паразмаўляць на тыя тэмы, якія яго цікавяць. Проста я люблю сваё дзіця!”. Любоў бацькі, яго моцныя і адначасова чулыя рукі з’яўляюцца апорай сямейнага жыцця і выхавання дзіцяці. Тады яно ідзе па жыцці бяспечна, знаходзячыся ў абдымках бацькі. А дзеці, пазбаўленыя гэтых моцных рук, такой апоры збіваюцца з правільнага шляху ці разгубліваюцца ў жыцці. Калі дзіця, якога з самага пачатку бацька не хацеў, каб яно нарадзілася, аднак, яно нарадзілася, то адбываецца так, што бацька забываецца ў рэшце рэшт пра тое, што ён не хацеў нараджэння гэтага немаўляці і любіць яго. Бацька можа глыбока любіць сваё дзіця. А сяброўства з бацькам гарантуе псіхічную раўнавагу дзіцяці і ўяўляе сабой ні з чым не параўнальны скарб. Усё часцей гаворыцца ў нашым грамадстве пра такую з’яву, як нечаканасць таго факту, што я буду бацькам. Але сама раптоўнасць не была б негатыўнай рэакцыяй, калі б за здзіўленнем прыйшло захапленне жанчынай, у якой паўстаў цуд новага жыцця і ўдзячнасць Творцу за дар жыцця. Найважнейшае, што мужчына можа стаць бацькам, толькі дзякуючы маці дзіцяці і самому дзіцяці. Можна крыху парадаксальна сказаць, што дзіця “нараджае” як маці, так і бацьку, бо з зачаццем немаўляткі яны пачынаюць быць яго бацькамі. Бацькоўства – гэта “даспяванне”, а мужчына сталее разам з дзіцяткам.
    А чым старэйшае дзіця, тым больш ёсць шансаў на ўсё больш глыбокую сувязь дзіцяці з бацькам. Дзіця абуджае ў мужчыне бацькоўскае сэрца, як бы прымушае яго быць чулым, выклікае пяшчотнасць сваёй бездапаможнасцю, а чуласць – гэта бескарыслівае пачуццё. Яно сведчыць аб чалавечай дабрыні, з’яўляецца знакам любові. Дзіця вучыць мужчыну быць бацькам і вызваляе ў ім любоў, так як жанчына, маці дзіця, вызваляе павагу, пяшчотнасць і любоў у мужа.
    Я памятаю пра вялікі дзень нараджэння першага дзіцяці ў свайго знаёмага Зыгмунта. Яго жонка, якой споўнілася ўжо 45 гадоў, нарэшце нарадзіла яму дзіця. Ён назваў яе Ганна. А цяпер дзіцятку – 8 месяцаў, а бацька апякуецца ім разам з цесцем і цёшчай, таму што жонка не можа аставіць сваю працу. Бацька ўваходзіць у жыццё дзіцяці, як бы са спазненнем, таму ён павінен навучыцца бацькоўству і выпрацаваць у сабе правільную паставу, якая неабходна для дальнейшага выхавання патомства, якое падрастае. Аднак часта з-за недахопу часу, неўмення ці нежадання некаторыя мужчыны аддаляюцца ад гэтага задання, што сур’ёзным чынам адбіваецца на выхаванні іхніх дзяцей. І тады ў падлеткаў з’яўляюцца агрэсія і несамастойнасць, яны ўцякаюць у розныя формы залежнасцяў ад дрэнных звычкаў, у іх з’яўляюцца разлады ва індывідуальнасці і ў грамадскім становішчы, якія нарастаюць, неадказнасць, няўменне вырашыць свае штодзённыя праблемы і г.д. Прыгадайце свае дзіцячыя гады, калі нам так хацелася разам правесці час са сваім бацькам, акружанымі яго клопатам і ўвагай, а не - з падарункамі з нагоды чаго-небудзь. Ні адзін сын, ні адна дачка не хацелі б толькі ў 16 гадоў пачуць ад свайго бацькі словы: “Я люблю цябе” ці раптам адчуць яго зацікаўленасць сваёй асобай з-за таго, што бацька даведаўся пра тое, што яго дзіця прымае наркотыкі ці парушае заканадаўства.
    Я памятаю свае дзіцячыя гады, калі мы з татам ездзілі на веласіпедах, адгаворвалі разам ружанец і хадзілі ў касцёл. Мяне цешыць тое, калі я бачу ў касцёлах гродзенскіх маладых бацькоў са сваімі дзецьмі, якія пасля св. Імшы паказваюць ім абразы святых і растлумачваюць, што азначае размаўляць з Богам. Я не сумняваюся, што сёлетняя пілігрымка бацькоў у Капцёўку ў санктуарый імя Яснагурскай Божай Маці, якая цярпліва нас слухае, на пагорак Надзеі сабярэ яшчэ больш мужчынаў, чым да гэтых пор. Яны ідуць туды са сваімі жонкамі і дзецьмі, таму што лічаць, што павінны вымаліць у Яснай Пані здароўе і шчасце для сваіх сем’яў, якім яны стараюцца быць сапраўднымі апекунамі. Няхай жа Яснагурская Божая Маці на пагорку Надзеі дасць ім для гэтага сілы.

Актуальны нумар

 

Каляндар 2022

Каляндар
«Слова Жыцця»
на 2022 год

Літургічны каляндар

 
white
Адзначаем імяніны:
Да канца года засталося дзён:  192

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.