Як вядома, 6 снежня католікі адзначалі ўрачыстасць Аб’яўлення Пана, якая атрымала назву Тры Каралі. Гэта адна з самых важных і старэйшых урачыстасцяў у Касцёле. Менавіта каралі, пра якіх згадвалася ў прароцтвах, прыйшлі, каб пакланіцца Народжанаму Пану. І дзеля іхняга ўшанавання ў гэтую ўрачыстасць на дзвярах нашых дамоў мы пішам крэйдай літары: К + М + В і год.

І для ўсёй супольнасці гродзенскай семінарыі вышэйзгаданая ўрачыстасць мела падвойны характар, а менавіта ў гэты дзень усе алюмны адправіліся ў парафіі Гродзенскай дыяцэзіі, каб расказаць пра сваё прызванне, а таксама каб падзякаваць за матэрыяльныя і духоўныя ахвяры на ўтрыманне семінарыі. Напэўна, гэта ёсць вялікая нагода да таго, каб кожны алюмн мог падзякаваць за гэтыя дары і сваім прыкладам заахвоціць іншых пайсці слядамі Хрыста.
    Адначасова ва ўрачыстасць Аб’яўлення Пана пачынаецца ў парафіях душпастырскі візіт у сем’і вернікаў. Гэта ёсць важная падзея ў жыцці кожнага хрысціяніна. Таксама і ў ВДС склалася амаль 20-ці гадовая традыцыя душпастырскага візіту, падчас якога духоўныя айцы разам з братамі-дыяканамі наведваюць семінарыйную супольнасць. †

18 кастрычніка 2009 г., калі каталіцкі Касцёл адзначаў Сусветны дзень місіянерства ці нядзелю місіянерства, у нашай семінарыі ў Гродне адбылася асабліва важная падзея: быў заснованы місіянерскі кружок. Падчас арганізацыйнага сходу прачыталі рэферат на тэму: “Значэнне місіянерства для Касцёла”. Галоўная думка гэтага дакладу - паказаць той факт, што Хрыстус устанавіў Касцёл як паўсюдны сакрамэнт збаўлення, а галоўным заданнем Касцёла з’яўляецца абвяшчэнне Евангелля ўсім народам. Менавіта з наказу Хрыста: “Ідзіце на ўвесь свет і нясіце добрую вестку ўсяму стварэнню” (Мк 16, 15) выцякае місіянерская дзейнасць Божага люду. А таму кожны католік, а тым больш святар ці клерык павінен адчуваць сябе адказным за місіянерскую справу.
    Члены новага місіянерскага кружка абралі для сябе ў якасці заступніка бл. а. Паўла Манну, нязвыклага місіянера, які, будучы прымушаны пакінуць місіянерства з-за цяжкай хваробы, прысвяціў сябе справе актывізацыі місіянерскай справы ў Касцёле, а таксама св. Тэрэзу ад Дзіцятка Езус, якая, не выязджаючы ў краіны для правядзення місіянерства, дзякуючы шчырай малітве і жаданню падтрымліваць місіянераў, была абвешчана Заступніцай місіянераў. †

Кожны з нас павінен увайсці ў бэтлеемскую гроту для таго, каб адкрыць уласныя сэрцы на Божую любоў

Замілаваныя ў Хрысце! Рознымі шляхамі можна вандраваць да Езуса, розныя сцяжынкі вядуць да Яго. Адны, як пастухі: павінны былі толькі збегчы з гары ў Бэтлеем, каб пакланіцца Езусу. Іншыя ж, як Тры Каралі, што далёка на Усходзе ўбачылі Яго зорку і вымушаны былі прайсці доўгую дарогу, каб нарэшце сустрэцца з Езусам, пакланіцца Дзіцятку і ахвяраваць Яму свае дары.
    Ці можна шкадаваць аб пройдзеным шляху, калі на яго заканчэнні чакае Бог, калі мы разумеем, што гэта не толькі мэта нашага шляху, але і – усяго нашага жыцця. Доўгае вандраванне ўсходніх мудрацоў закончылася радасцю і шчасцем. †

О Марыя! Маці Бога і нашая Маці, дапамажы нам прайсці з Евангеллем у сэрцы і на вуснах цераз нашае цяжкае жыццё ў тую будучыню, у якую мы запрашаем Хрыста.

Паводле Божай волі Вострая Брама была ўпісана ў гісторыю нашага народу, яна стала сімвалам вернасці Богу. Сіла, якая сцягвае да Вострай Брамы незлічоныя натоўпы людзей – гэта цудоўны абраз Божай Маці Міласэрнасці (Вастрабрамскай), з якога Яна валадарыць і шчодра пасылае ласкі для ўсіх людзей.
    З самага пачатку існуе традыцыя ў гродзенскай семінарыі: кожны год пасля дыяканскіх пасвячэннях семінарысты шостага года навучання адпраўляюцца ў пілігрымку ў Вільню, каб там падзякаваць Вастрабрамскай Божай Маці за апеку, заступніцтва, за дапамогу,бо гэта ж у дзень Яе ўрачыстасці яны атрымалі дыяканскія пасвячэнні. Кожны з нас, пілігрымаў, меў многае што сказаць Божай Маці, таму што кожнае дзіця хоча падзяліцца сваёй радасцю з кім-небудзь вельмі блізкім, з тым, каму цалкам верыш і каму даверыў усё сваё жыццё, а тым кімсьці ёсць Яна – Маці Бога і кожнага з нас. †

Тайна исповеди не имеет грани, за которой было бы позволительно открыть завесу конфиденциальности. Это абсолютная тайна, обязывающая каждого без исключения священника во всех без исключения случаях. Исключительность этой тайны связана с особенностью участия священника в наиболее интимной сфере: внутреннем мире пенитента (исповедующегося).
    Внутренний мир человека священен (неприкасаем). Пенитент разрешает входить исповеднику в этот мир только на основании веры в Господа и доверия к священнику как к компетентному помощнику в процессе покаяния.
   Священнику запрещено раскрывать тайну исповеди, даже если за это приходится платить жизнью. Информация, услышанная во время исповеди, не может ни при каких обстоятельствах выходить за рамки данной исповеди, т.е. священник не может ни под каким предлогом пользоваться или возвращаться к той информации, которая присутствовала во время исповеди. Даже косвенное разглашение тайны исповеди (несознательная утечка информации) автоматически дисквалифицирует священника, лишает его сана и приводит к карам, предусмотренным каноническим правом Церкви. Каждый священник знает об абсолютной обязанности сохранения тайны исповеди, неприкосновенность которой важнее жизни священника. †

У нядзелю 3 студзеня б.г. моладзь акадэмічнага душпастырства “Open” і маладыя людзі з розных парафій нашай дыяцэзіі вярнуліся з сёлетняй 32-ой еўрапейскай сустрэчы, арганізаванай у розных гарадах Еўропы экуменічнай супольнасцю братоў з Taize. Гэтыя сустрэчы з’яўляюцца чарговымі этапамі пілігрымкі даверу па зямлі, якая пачалася ў 1978 г. у Парыжы. На гэты раз з 28. 12. 2009 г. – 2. 01. 2010 г. гасцінна прымала нас Познань.

У паломніцтве даверу, якое было арганізована супольнасцю братоў з Taize, здзіўляе перш за ўсё тое, што сустрэчы моладзі павінны былі прыводзіць да адзінства, нягледзячы на выгляд, мову, нацыянальнасць, адукацыю, гісторыю, культуру і веравызнанне. Разам з іншымі маладымі людзьмі з розных краінаў мы стараліся прадумаць і адкрыць у сабе ізноў супольныя каштоўнасці, да якіх мы імкнёмся, адшукаць шлях да праўды і аб’яднання. Аб неабходнасці такіх сустрэчаў для маладых людзей сведчыць даволі вялікая колькасць яе ўдзельнікаў. Нас было ў Познані каля 30 000 чалавек. Нягледзячы на такую значную лічбу асобаў усім гасцям хапіла месца для начлегу ў жыхароў Познані. †

“На вечную памяць аддаём гэты дакумент, каб у Саюзе Савецкіх Дзяржаваў быў адноўлены каталіцкі Касцёл... для духоўнага дабра католікаў лацінскага абраду, якія жывуць на Гродзеншчыне, пастанаўляем … нашай апостальскай моцай і ўладай вырашаем і загадваем … заснаваць Гродзенскую лацінскую дыяцэзію ў адміністрацыйных межах Гродзенскай вобласці…”
   Фрагмент булы аб стварэнні Гродзенскай дыяцэзіі з 13 красавіка 1991 г. Святога Айца Яна Паўла II

11 студзеня – свята Хросту Пана

Згодна з навучаннем Касцёла свята Хросту Пана з’яўляецца перш за ўсё дапаўненнем таямніцы Аб’яўлення Пана. У дзень Божага Нараджэння Езус Хрыстус аб’явіўся выбранаму народу, Ізраілю, сімваламі якога былі пастухі.
    У дзень Аб’яўлення Пана (урачыстасць Тры Каралі) Езус аб’явіўся ўсяму свету, што было адлюстравана ў каралях, якія прыбылі пакланіцца Яму. У свята Хросту Пана адбылося першае Аб’яўленне Бога чалавеку як Святой Тройцы, як Любові, якая ўзаемадапаўняе і ўзбагачае.

    Тры евангелісты: Мацвей, Марк і Лука, астаўляючы нам апісанне Хросту Езуса, былі адзінадушны ў тым, што дзякуючы Хросту Хрыстус стаў пакорным Слугой Айца, каб выкупіць чалавечыя грахі. Езус унізіў сябе ва Уцелаўленні і ў самім Хросце, каб закончыць сваё зямное жыццё смерцю на Крыжы. Хрыстус прыняў Хрост, каб усвядоміць усім, што Ён – Сын Бога, які Яго моцна любіць, і напоўнены Святым Духам. Гэты эпізод з жыцця Езуса меў асаблівае значэнне, калі Касцёл вылучыў яго ў асобнае свята. З гэтага ўрачыстага акту Хрыстус Пан пачаў сваю настаўніцкую місію. А было тады яму 30 гадоў, бо толькі з такога ўзросту габрэйскі звычай дазваляў публічна выступаць перад людам і навучаць. †

18 студзеня б.г. пачынаецца чарговы тыдзень, прысвечаны паўсюднай малітве за адзінства хрысціянаў, які прадоўжыцца да 25 студзеня 2010 г. Прапанаваны ў 1908 г. тыдзень Малітваў за адзінства хрысціянаў заўжды адзначаецца паміж днём успамінаў пра св. Пятра (18 студзеня) і днём памяці пра св. Паўла (25 студзеня), калі прыпадае свята Навяртанне св. Паўла.
   Тыдзень малітваў рэалізуе галоўную мэту экуменічнага руху: адзінства ўсіх хрысціянаў, сабраных у адным святым, паўсюдным і апостальскім Хрыстовым Касцёле.

Духоўнымі айцамі тыдня Малітваў за адзінства хрысціянаў былі два англіканскія пастары: П. Ватсан і В. Джонс, якія ў студзені 1908 г. былі ініцыятарамі святкавання актавы адзінства Касцёла. У 1910 г. падчас міжнароднага місіянерскага кангрэсу прадстаўнікі пратэстанцкіх і анкліканскіх Касцёлаў заклікалі хрысціян аб’яднацца. Гэтую дату лічаць пачаткам экуменічнага руху, плёнам чаго было паўстанне ў 1948 г. Экуменічнай рады Касцёлаў. †

Як цудоўны абраз Вастрабрамскай Божай Маці, так і капліца, дзе ён размяшчаецца, і сама Вострая Брама маюць багатую гісторыю, якая звязана з гісторыяй развіцця Вільні. У канцы XVст. пачатку XVI ст. паўстала дзевяць гарадскіх брамаў, з ліку якіх адна (адзіная, якая захавалася да нашага часу) насіла назву Мядніцкая ці інакш Крэўская. Крыху пазней “прыжылася” іншая назва брамы – Вострая (ад назвы часткі паўднёвага прадмесця, якую называлі Востры Канец). Паводле традыцыі на абарончых брамах вешалі святыя абразы. У 1626 г. айцы-кармеліты заснавалі ў гэтым месцы свой кляштар, а ў самой браме пабудавалі невялікую капліцу, дзе памясцілі абраз Божай Маці Міласэрнасці. 12 красавіка 1671 г. адбылося ўрачыстае асвячэнне абраза віленскім біскупам у прысутнасці найвышэйшых свецкіх саноўнікаў Вялікага княства Літоўскага, прафесараў і студэнтаў Віленскай Акадэміі, прадстаўнікоў магістрату горада і вільнянаў. Варта дадаць, што Вострая Брама мела іншыя абразы па абодва яе бакі, якія праз некаторы час былі знішчаны.†

Успамінае пра мінулае толькі той, у каго ёсць уласная гісторыя. Больш таго, гэтая гісторыя павінна ўзбагачаць чалавека і быць пазітыўнай, а ў дадатак – актыўным чынам звязвацца з сённяшнім днём. Успамін пра пазітыўныя падзеі ўласнай гісторыі мае сваю працяглую традыцыю ў духоўным плане. Успаміны з’яўляюцца багаццем чалавека і грамадства, у якім жыве чалавек. У сённяшнім нумары нашай газеты мы прыгадаем пра святы: гадавіну асвячэння катэдральнай базылікі ў Гродне, (яе асвяцілі 5 снежня 1705 года) і пра 3 снежня – успамін пра яе заступніка св. Францішка Ксаверыя.

Гэтая святыня паўстала ў 1678 – 1705 г.г., калі ў Гродне працавалі езуіты. Варта зазначыць, што Езусовае таварыства пачало існаваць згодна з патрабаваннямі часу. У адпаведную пару Бог абуджаў у нашай гісторыі індывідуальнасці, якіх мы можам акрэсліць як нашых правадыроў і настаўнікаў. Адным з іх быў выдатны езуіт св. Францішак Ксаверый. Спачатку ён праславіўся як місіянер у Індыі. Там гэты манах развіў місіянерскую дзейнасць, навяртаючы на каталіцкую веру тысячы людзей. Яго нага, як першага місіянера з Еўропы, ступіла на японскую зямлю.Таму св. Францішак быў абвешчаны галоўным заступнікам каталіцкіх місій. Ён стаў таксама апекуном цяперашняй гродзенскай катэдры – сэрца нашай дыяцэзіі. Паглыбляючыся ў яе багатую гісторыю варта ўспомніць, што першая св. Імша была цэлебравана ў 1700 годзе ў касцёле, які яшчэ будаваўся. 5 снежня 1705 г. хэлмінскі біскуп Тэадор Патоцкі ажыццявіў кансэкрацыю святыні. Ва ўрачыстасці прыняў удзел кароль Аўгуст II і цар Пётр I.†

Есть люди, чья судьба, как история. На полотнах их жизни будто выбиты знаки времен. Они – СВИДЕТЕЛИ. Среди таких людей – гродненец ГРИГОРИЙ НИСЕЛЕВИЧ ХОСИД, единственный живущий в нашем городе свидетель зверств фашистов над узниками гродненского гетто.
    Можно прочесть массу книг о войне, но она все равно останется для тебя, человека, живущего в мирное время, набором стратегических решений и статистических данных. Но однажды судьба сведет тебя с человеком, который просто расскажет свою жизнь. И тогда не просто поймешь – прочувствуешь: вдруг немецкий штык уткнется в спину, леденящий хохот звереющего фашиста раздастся за спиной, неистовая плеть снова и снова опустится на окровавленное тело, осядет на висках липкий страх прижатых друг к другу тел, увозимых товарняками в лагеря... И станут понятны слова моего героя: «Я не могу ходить в театр. Я не могу даже читать художественные книги. Все то, что там написано, мне кажется искусственным, нарочито придуманным, пусть даже очень талантливо... То, что я пережил, страшнее всего...» †