Прайшло ўжо 5 гадоў са дня ўрачыстай каранацыі абраза Кангрэгацкай Божай Маці ў Гродне.

Гэты абраз неразрыўна звязаны з горадам над Нёманам і з’яўляецца для яго вельмі важны. Ля яго ўзносяць свае малітвы студэнты і школьнікі з просьбамі аб выдатных поспехах у навуцы і на экзаменах, ля яго моляцца вернікі, выпрошваючы ласкі для сябе і сваіх сем’яў. А пра тое, што Марыя выслухае ўсіх, суцешыць у цярпенні і супакоіць боль, сведчаць шматлікія воты, якія знаходзяцца ля абраза. Кожны, хто ўваходзіць у катэдральную базыліку, спачатку накіроўвае свае крокі да Яе - суцяшальніцы засмучаных, да нашай ласкавай Маці. Мы не ўяўляем сабе ўжо нашай святыні без гэтага невялічкага, але вельмі важнага для ўсіх нас абраза. Але толькі ці ўсе мы ведаем аб яго мінулым?
    Вытокі гісторыі цудоўнага абраза паходзяць з першай паловы XVII ст., калі з Рыму была прывезена копія абраза Снежнай Божай Маці. Пазней яе перадалі моладзі з Марыянскай кангрэгацыі езуіцкага калегіума ў Гродне. 5 жніўня 1664 г. абраз быў урачыста перанесены ў драўляны езуіцкі касцёл імя св. Апосталаў Пятра і Паўла. З таго часу Снежная Божая Маці стала Апякункай Марыянскай кангрэгацыі ў Гродне, а яе абраз называлі Кангрэгацкім ці Студэнцкім, таму што Божая Маці была ў гэтым абразе асаблівай Заступніцай студэнтаў нашага горада. І сёння ўшаноўваюць Яе ў гэтай ролі. †

Сёлетнія ўрачыстасці ў Тракелях былі ўжо дзесятыя ў маім жыцці. Але кожны раз я станаўлюся перад тронам маёй Маці, нібы ўпершыню. За гэты перыяд шмат што змянілася ў маім жыцці, змянілася я сама. Я гляджу на свет інакш: у мяне - менш бунту, больш развагі. Сёння я магу сказаць, што за ўсё гэта я павінна быць удзячна Тракельскай Божай Маці.
    Я, стоячы перад абразам Каралевы Нашых Сем’яў, шмат чаму навучылася. Усё нашае існаванне падобна да паломніцтва. †

У кожнай эпохі ёсць свой стыль, кожны чалавек аддае перавагу чамусьці ці камусьці. Сёння поспех і мода моцна ўкараніліся ў чалавечае існаванне. Хтосьці выпрацоўвае свой уласны стыль, хтосьці пераймае іншых, а ёсць і такія, якія няспынна выдумляюць што-небудзь. У апошні час я пачуў пра адну з такіх выдумкаў, якіх, хіба, хапае ў цяперашні час.
    Хтосьці ўзяў сабе ў галаву, што пачатковыя літары чалавечага імя павінны вырашаць пра тое, якую дадзены чалавек павінен купляць шакаладку ці аўтамабіль, у адзенні якога мадыста павінен хадзіць. Напрыклад: мяне завуць Павел, а таму я павінен купляць адзенне фірмы “Puma”, у мяне павінен быць аўтамабіль “Пежо” і часцей я павінен хадзіць у піцэрыю. І гэта павінен быць такі стыль XXI стагоддзя? Гэтая тэндэнцыя, як падказваюць навукоўцы, з’яўляецца нашым скрытым эгацэнтрызмам. Я лічу, што такія чалавечыя “выдумкі” і “тэндэнцыі” толькі перашкаджаюць нам у жыцці. А колькі ж ёсць у сучасным свеце такіх выдумкаў – пачынаючы ад першай літары нашага імя і заканчваючы праблемай выбару даты смерці ці меркаваннем, які колер скуры будзе мець народжанае дзіця. †

Прыйшоў Езус у адну вёску. I жанчына, якую звалі Марта, прыняла Яго. У яе была сястра па імені Марыя, якая села каля ног Езуса і слухала Ягоныя словы. Марта ж была занятая многімі паслугамі. Яна, падышоўшы, сказала: “Пане, ці Табе ўсё адно, што сястра мая пакінула мяне адну прыслугоўваць? Таму скажы ёй, каб дапамагла мне”.
    Пан жа сказаў ёй у адказ: “Марта, Марта, ты турбуешся і клапоцішся пра многае, а патрэбна толькі адно. Марыя ж выбрала найлепшую частку, якая не адымецца ў яе”. †

Лк 10, 38-42

Калі Езус быў у пэўным месцы і маліўся, і калі перастаў, адзін з вучняў Ягоных сказаў Яму: “Пане, навучы нас маліцца, як і Ян навучыў сваіх вучняў”.
    Ён сказаў ім: “Калі моліцеся, кажыце: “Ойча, няхай свяціцца імя Тваё, няхай прыйдзе Валадарства Тваё. Хлеба нашага штодзённага дай нам сёння, і адпусці нам грахі нашыя, бо і мы адпускаем кожнаму даўжніку нашаму, і не ўводзь нас у спакусу”.
    Затым сказаў ім: “Хтосьці з вас, маючы сябра, пойдзе да яго апоўначы і скажа яму: “Дружа, пазыч мне тры боханы, бо сябар мой з дарогі зайшоў да мяне, а ў мяне няма чаго даць яму”. А той знутры скажа яму ў адказ: “Не турбуй мяне, дзверы ўжо замкнёныя, і дзеці мае на ложку са мною. Не магу ўстаць і даць табе”. Кажу вам: калі ён не ўстане і не дасць яму з-за таго, што той сябра ягоны, то з-за настойлівасці ягонай устане і дасць яму, колькі патрабуе.
    I Я вам кажу: прасіце, і будзе дадзена вам; шукайце, і знойдзеце; стукайце, і адчыняць вам. Бо кожны, хто просіць, атрымлівае; і хто шукае, знаходзіць; і хто стукае, таму адчыняць.
    Калі ў нейкага з вас, бацькі, сын папросіць рыбы, ці той падасць яму замест рыбы змяю? Або, калі папросіць яйка, дасць яму скарпіёна? Калі ж вы, будучы злымі, умееце даваць добрыя дары дзецям вашым, тым больш Айцец Нябесны дасць Духа Святога тым, хто папросіць у Яго”. †

Лк 11, 1-13

У наших отцов и сестер из ордена имени св. Винцента Паллотти есть одно условие: они не имеют права находиться долго в одном приходе, чтобы не привязывались к постоянному месту жительства и к людям. На первый взгляд, может показаться, что это - несколько бесчеловечно, особенно, учитывая то, что если священник - хороший, всех устраивает, много делает добра. Но, с другой стороны, в этом есть глубокий смысл: о священнике тоже надо думать, и в первую очередь - о его душе. Бог лучше знает, что нужно ксендзу для его же спасения.

Помню, как произошла моя первая встреча с пробощем кс. Анджеем. Он начинал только работать в Березе. Поляк, который плохо владел русским языком. Коллега по работе попросила меня, чтобы я преподала ему немного уроков русского языка. Как я волновалась! Как сейчас я помню свои переживания. Я думала, о чем буду с ним говорить, как себя вести, куда его посадить и как одеться самой, предлагать ли чай или нет!? Ксёндз - ко мне домой! Это – как гром среди ясного неба. †

1 - 2 ліпеня 2010 г. члены душпастырства настаўнікаў і выхавацеляў з Гродна прынялі ўдзел у 73 Агульнапольскай пілігрымцы настаўнікаў і выхавацеляў у Чанстахову.
    На Яснай гары настаўнікі ўдзельнічалі ў Крыжовым шляху і ва Эўхарыстычнай працэсіі, а ў асабістых малітвах яны падзякавалі Чорнай Мадонне за мінулы навучальны год і прасілі аб благаславенні на дальнейшую плённую працу па навучанню і выхаванню дзяцей і моладзі.
    Супольнае паломніцтва з настаўнікамі з Мушыньца мела цудоўную атмасферу і садзейнічала новым знаёмствам і прафесійным кантактам і, напэўна, прынясе плён у выглядзе дальнейшага супрацоўніцтва.
    Удзель-нікі пілі-грымкі ўдзячны ксяндзу Яраславу Грынашкевічу за дапамогу па арганізацыі паломніцтва, а настаўнікам з Мушыньца – за сардэчнае цяпло, сяброўства і адкрытасць на бліжніх.

4 ліпеня 2010 г. у катэдральнай базыліцы ў Гродне адбыўся дабрачынны канцэрт клубу Нацыянальных польскіх традыцый. Сабраныя сродкі будуць перададзены на карысць тых жыхароў з Польшчы, якія пацярпелі ад наваднення.

Ксёндз Мікалай Ціхановіч быў назначаны пробашчам парафіі Імя НПМ і св. Яна Непамуцэна ў Вялікія Эйсманты і парафіі імя Найсвяцейшага Сэрца Езуса і св. Язафата ў Занявічы (дэканат Вялікая Бераставіца). 4 ліпеня б.г. вернікі парафіі прывіталі свайго новага душапастыра.
    Ксёндз Мікалай Ціхановіч нарадзіўся 14. 05. 1977 г. у Юрацішках Іўеўскага раёна. Пасля сканчэння ў 2000 г. ВДС у Гродне 19 мая 2001 г. прыняў святарскія пасвячэнні ў гродзенскай катэдры з рук біскупа Аляксандра Кашкевіча. У 2010 г. кс. Мікалай вывучаў маральную тэалогію ў КУЛе і скончыў яго з навуковай ступенню ліцэнціята, цяпер – вучыцца ў той жа навучальнай установе ў аспірантуры.

3 ліпеня 2010 г. ксёндз Яўген Барысюк цэлебраваў св. Імшу і асвяціў прыдарожныя крыжы ў пасёлку Берагавы і ў вёсцы Верцялішкі. Вернікі ўзнеслі крыж у пасёлку за ўласныя сродкі, а крыж у вёсцы быў пастаўлены з дапамогай дырэктара СПК “Прагрэс – Верцялішкі” спадара Васілія Рэвякі.

7 ліпеня 2010 г. пасля св. вячэрняй Імшы ў катэдральнай базыліцы ў Гродне адбыўся канцэрт арганнай музыкі. Народны артыст Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь прафесар Ігар Алоўнікаў выканаў творы класічнай музыкі.

8-9 ліпеня 2010 г. у Гродне адбылася Міжнародная навуковая канферэнцыя “Вялікае Княства Літоўскае і яго суседзі ў XIV-XV стст.: саперніцтва, супрацоўніцтва і ўрокі (да 600-годдзя Грунвальдскай бітвы). Ганаровым госцем яе быў ксёндз Юзаф Станеўскі, рэктар ВДС у Гродне.

9-11 ліпеня 2010 г.11 ліпеня б.г. біскуп Аляксандр Кашкевіч цэлебраваў св. Імшу і абвясціў казанне для ўдзельнікаў парафіяды дзяцей і моладзі ў Варшаве.

9-11 ліпеня 2010 г. у ВДС у Гродне прайшлі рэкалекцыі для маці алюмнаў. 9 ліпеня б.г. маці маліліся за сваіх сыноў перад абразом Кангрэгацкай Божай Маці разам з біскупам, а на другі дзень яны ўдзельнічалі ў пілігрымцы ў санктуарый Божай Маці ў Капцёўку. 10 ліпеня 2010 г. маці алюмнаў маліліся на месцы мучаніцтва бл. Мар’яны Бярнацкай.

Супольнасць ксяндзоў-салезіянаў павялічылася на аднаго святара. 10 ліпеня б.г. у парафіі імя св. Міхала-Арханёла ў Смаргоні дыякан Іван Огар SDB атрымаў з рук біскупа Антонія Дзям’янкі святарскія пасвячэнні.

13 ліпеня 2010 г. на месцы масавага расстрэлу ў фартах каля Навумавічаў была цэлебравана св. Імша ў інтэнцыі благаславёнай Мар’яны Бярнацкай, якая аддала сваё жыццё за сваю цяжарную нявестку. Галоўным цэлебрантам св. Імшы быў біскуп Аляксандр Кашкевіч, а ксёндз Андрэй Радзевіч абвясціў казанне.

Каталіцкія біскупы Беларусі, занепакоеныя распаўсюджваннем і рэкламаваннем у нашай краіне так званага “штучнага апладнення”, скіравалі да вернікаў зварот, у якім нагадваюць, што жыццё паходзіць ад Бога, і толькі Ён з’яўляецца яго Валадаром. Толькі Творца вырашае аб узнікненні i заканчэнні чалавечага жыцця. На жаль, пад выглядам уяўнай дапамогі сужэнцам, якія маюць праблемы з зачаццем дзяцей, прапануецца так званы метад in vitro альбо ЭКА, які заключаецца ў апладненні па-за арганізмам жанчыны і здзяйсняецца лабараторным чынам. Біскупы нагадваюць, што іn vitro з’яўляецца схаванай формай аборту і селекцыі дзяцей: бярэцца некалькі зародкаў, з якіх выбіраюцца толькі некаторыя, а астатнія адкідваюцца, г.зн. забіваюцца. Такім чынам, бацькі, якія згаджаюцца на гэтую працэдуру, фактычна згаджаюцца на забойства дзяцей, якія не пройдуць селекцыі. У сувязі з гэтым Божы закон станоўча гаворыць Не апладненню in vitro альбо ЭКА. Кожны, хто нейкім чынам удзельнічае ў гэтым, робіць цяжкі грэх. †

З 7 да 11 ліпеня 2010 г. адбылася XVI штогадовая грэка-каталіцкая пілігрымка “Віцебск-Полацк” пад дэвізам «Ісці за Хрыстом — пад покрывам Багародзіцы». Гэты шлях мучаніка Язафата Кунцэвіча — ад месца ягонага мучаніцтва (Віцебск) да полацкай катэдры — пілігрымы прайшлі за 4 дні. У нядзелю 11 ліпеня б.г. закончылася пілігрымка святочнай літургіяй, галоўным цэлебрантам якой быў апостальскі візітатар для грэка-католікаў Беларусі архімандрыт Сяргей Гаек.

Сёлетнія ўрачыстасці, якія прайшлі 1-2 ліпеня б.г. у Будславе пад дэвізам: “Марыя – выбраная дачка Нябеснага Айца”, пачалі падрыхтоўку ў духоўным плане да 400-годдзя абраза Божай Маці ў святыні ў Будславе. Чарговыя ўрачыстасці адбудуцца пад наступнымі дэвізамі: “Марыя – святыня Святога Духа”, “Марыя – Маці Збавіцеля”.

Славутая, добрая, міласэрная Будслаўская Божая Маці... Кожны год тысячы вернікаў з розных куткоў зямлі імкнуцца да Цябе, каб сустрэцца з Табою, пакланіцца, прасіць прабачэння, дзякаваць.

Не выпадкова ў гэтым годзе душпастырства настаўнікаў і выхавацеляў прысвяціла сваё падарожжа, менавіта, у касцёл у Будслаў - святыню з унікальнай і цікавай гісторыяй, месца, дзе пазначана прысутнасць Бога, дзе Ён здзяйсняў справы праз пасрэдніцтва Марыі.
    Паломніцтва да абраза Божай Маці ў Будслаў атрымалася надзвычай насычаным, змястоўным і запамінальным. За два дні шляху мы наведалі 15 касцёлаў. Кожная святыня – гэта непаўторная гісторыя, яшчэ адна сведка Божай прысутнасці ў нашым жыцці. Тракельская Божая Маці, Барунская, Гудагайская... У кожнай мясцовасці вернікі шануюць Цябе, самую блізкую Хрысту асобу, сведку Яго нараджэння і смерці. І ў кожнай святыні мы так блізка адчувалі Тваю прысутнасць, і ў кожным месцы звярталіся да Цябе яшчэ і яшчэ. Звярталіся, бо верылі Табе, як самаму блізкаму сябру. Верылі і прасілі дапамогі ў розных жыццёвых сітуацыях: у радасці і смутку, у хвіліны болю, сумненняў і адчаю. †

Слава Иисусу Христу!

В самом начале письма я хочу выразить огромную благодарность всем организаторам реколекций в Роси, которые прошли 19 и 20 июня. Особая благодарность – священнику Чеславу за проведение реколекций и за Божье слово.
    Меня зовут Анна. Впервые на реколекции в Рось я приехала два с половиной года тому назад. У меня была огромная проблема. Я побывала на реколекциях ксендза Яна Речека, потом – отца Руфуса. То, что я пережила, трудно передать словами. Я получила огромное облегчение, которое можно сравнить, наверное, с очень тяжёлым грузом, который я тащила на себе и который прижимал меня к земле, не давая свободно дышать. Я смогла его сбросить, отдав его в руки Иисуса Христа. Но у меня были и другие проблемы, о которых я догадывалась, но не представляла, что их можно решить с помощью силы Святого Духа. Эти проблемы я доверяла на протяжении многих лет целительницам, экстрасенсам, гороскопам, не подозревая, что это – большой грех, который, как болото, засасывал меня всё больше и больше и отдалял от Бога. †

В наше время стала популярна тема о вакцинации в связи с тем, что некоторые из вакцин, появившиеся в настоящее время, являются плодом генной инженерии на человеке.
    Стоит ли идти на вакцинацию для предупреждения болезни? С одной стороны, всё то, что способствует защите нашей жизни, является достойным деянием, а с другой же стороны, христиане должны быть бдительны, помня о том, что не всё вакцины являются достойными для своего применения. Мы находим ответ на данные вопросы в рапорте Папской академии «PRO VITA», который был обнародован и утвержден Конгрегацией Вероучения в 2005 г.
    Суть рапорта заключается в том, что официальное учение Церкви предостерегает верующих от применения некоторых вакцин, даже если дело касается предупреждения серьезной болезни, потому что это ведёт к моральной ответственности за их применение. †

Усе вы добра ведаеце казку пра Чырвоную Шапачку і яе бабулю, якая жыве за лесам. Яны жывуць у казачнай краіне. Унучка часта наведвае бабулю, таму што яна - старэнькая, часта хварэе. Чырвоная Шапачка марыць знайсці такія лекі, якія б дапамаглі бабулі больш не хварэць. І вось аднойчы яе мара ажыццявілася. Добры казачнік прыйшоў да яе ў сне і сказаў, што ўздоўж лясной сцяжынкі, якая вядзе да хаты бабулі, выраслі чароўныя кветкі. Калі бабуля ўдыхне іх водар, яна паправіцца і больш не будзе хварэць. Дзяўчынцы трэба сабраць гэтыя кветкі. Але казачнік папярэдзіў, што трэба рваць не ўсе кветкі, а толькі тыя, якія нагадваюць пра добрыя чалавечыя якасці. “Калі памылішся і сарвеш кветку з “дрэннай” назвай, то яна бабулі не дапаможа” - заўважыў казачнік. Дзяўчынка расказала матулі пра свой сон і папрасіла дазволіць ёй пайсці ў лес, каб нарваць чароўных кветак для бабулі. Мама, пагладзіўшы дзяўчынку па галаве, з радасцю адпусціла дачку. І вось Чырвоная Шапачка - у лесе. Яна ідзе па той самай сцежцы. Тут ўсё добра знаёма: кожнае дрэўца, кожны кусцік. Але сёння Чырвоная Шапачка шукае толькі чароўныя кветкі. Вось - першая. Якая яна прыгожая! Дзяўчынка нахілілася, каб сарваць яе і задумалася. А можа гэта “дрэнная кветка”? Давайце дапаможам дзяўчынцы сарваць “добрыя кветкі”. †