Кожны з нас у гэтыя дні з’яўляецца сведкам таго, як народ нашай зямлі хоча паўстаць з памерлых. На святы так многа было нас, вернікаў, у святынях. Напэўна, сэрца не аднаго святара, які будучы спецыялістам людскіх душаў (Бэнэдыкт XVI), радуецца ў гэтыя дні. Але трэба памятаць, што мы не ўладзім за адну хвіліну ўсе свае справы з Богам, што Змёртвыхпаўстанне Пана не прадаўжаецца толькі адну гадзіну ў годзе ці адзін дзень. Змёртвыхпаўстанне адбываецца штодзённа, калі чалавек жадае адчуць вялікую таямніцу веры ў Бога.
    А каб паўстаць, патрэбна мець апору і сілы. У верніка ёсць усё для таго, каб паўстаць да новага жыцця разам з Богам. Змёртвыхпаўстанне Хрыста з’яўляецца маім паўстаннем з памерлых, а таксама Божай Міласэрнасцю для мяне. Чалавек не існаваў бы без Змёртвыхпаўстання і Міласэрнасці. Роздум над паўстаннем з памерлых вядзе нас да Божай Міласэрнасці. Навучанне Касцёла гаворыць мноства разоў пра любоў і міласэрнасць. Міласэрнасць з’яўляецца самым прыгожым Божым дарам. †

Калі быў вечар таго першага дня тыдня, і дзверы дома, дзе збіраліся вучні, былі замкнёныя ад страху перад юдэямі, прыйшоў Езус і стаў пасярэдзіне, і сказаў ім: “Спакой вам!” I, сказаўшы гэта, паказаў ім рукі і бок. Узрадаваліся вучні, убачыўшы Пана. Тады Езус зноў сказаў ім: “Спакой вам! Як паслаў Мяне Айцец, так і я пасылаю вас”. I, сказаўшы гэта, дыхнуў, і кажа: “Прыміце Духа Святога. Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаны; на кім пакінеце, натым застануцца”.
    Тамаш, адзін з дванаццаці, называны Блізня, не быў з імі, калі прыйшоў Езус. Іншыя вучні казалі Яму: “Мы бачылі Пана”. Але ён сказаў ім: “Калі не ўбачу на руках Яго ранаў ад цвікоў і не ўкладу пальца свайго ў раны ад цвікоў, і не ўкладу рукі сваёй у бок Яго, не паверу”.
    I праз восем дзён зноў былі ў доме вучні Ягоныя і Тамаш з імі. Хоць дзверы былі замкнёныя, прыйшоў Езус, стаў пасярэдзіне і сказаў: “Спакой вам!” Потым кажа Тамашу: “Дай сюды палец твой і паглядзі на рукі Мае; дай руку тваю і ўкладзі ў бок Мой; і не будзь няверуючым, але веруючым”. Тамаш, адказваючы, сказаў Яму: “Пан мой і Бог мой!” Езус кажа яму: “Ты паверыў, Тамаш, таму што ўбачыў Мяне. Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а паверыў”. Шмат іншых цудаў, пра якія не напісана ў гэтай кнізе, учыніў Езус перад вучнямі сваімі. Гэтае ж напісана, каб вы паверылі, што Езус ёсць Месія, Сын Божы, і каб, веруючы, вы мелі жыццё ў імя Ягонае. †

Ян 20, 19-31

Езус зноў з'явіўся вучням сваім каля Тыберыядскага мора. А з'явіўся так. Былі разам Сымон Пётр, Тамаш, званы Блізня, Натанаэль з Каны Галілейскай, сыны Завядзея і двое іншых з вучняў Ягоных. Сымон Пётр кажа ім: “Іду лавіць рыбу”. Яны адказалі яму: “I мы пойдзем з табою”. Пайшлі і селі ў човен, але ў тую ноч нічога не злавілі.
    Калі ўжо развіднела, Езус стаяў на беразе. Але вучні не ведалі, што гэта быў Езус. Кажа ім Езус: “Дзеці, ці маеце чаго з'есці?” Яны адказалі Яму: “Не”.
    А Ён сказаў ім: “Закіньце сетку з правага боку чаўна і знойдзеце”. Яны закінулі і не маглі ўжо выцягнуць яе з-за мноства рыбы.
    Тады вучань, якога любіў Езус, сказаў Пятру: “Гэта Пан”. Калі Сымон Пётр пачуў, што гэта Пан, падперазаўся вопраткай, бо быў голы, і кінуўся ў мора. А іншыя вучні прыплылі на чаўне, бо недалёка былі ад берага, локцяў каля двухсот, а сетку з рыбай цягнулі за сабою.
    I калі выйшлі на бераг, убачылі распаленае вогнішча, а на ім пакладзеную рыбу і хлеб. I сказаў ім Езус: “Прынясіце яшчэ рыбы, што цяпер налавілі”. Пайшоў Сымон Пётр і выцягнуў на бераг сетку, поўную вялікіх рыб, якіх было сто пяцьдзесят тры. I хоць іх было столькі, сетка не парвалася. Кажа ім Езус: “Хадзіце ж, снедайце!” Ніхто з вучняў не адважыўся спытацца ў Яго: “Хто Ты?” - бо ведалі, што гэта Пан. А Езус падышоў, узяў хлеб і падаў ім, а таксама і рыбу. Гэта ўжо трэці раз з'явіўся Езус вучням пасля свайго ўваскрасення. †

Неабходна вялікае ўменне і адвага, каб пісаць і гаварыць пра любоў, а асабліва - пра Міласэрную Любоў, калі хочаш быць сведкам таго, хто “Ёсць”, які можа любіць з міласэрнасцю. Бывае і так, што трэба перакрочыць той парог няпэўнасці і паспрабаваць выразіць словамі тое, што нельга без веры зразумець: Божую Міласэрнасць.
    Сястра Фаустына Кавальская ўзялася за гэтае заданне. І рабіла яна гэта пасля звышнатуральных Божых аб’яўлення і натхненняў у месцах свайго кляштарнага жыцця: у Вільні, Плоцку і Кракаве. Гэтая Божая абранніца рабіла ўсё паводле ўказанняў Хрыста, які ёй аб’яўляўся не адзін раз, каб засведчыць пра таямніцу Божай Міласэрнасці. Сястра Фаустына “чэрпала” веды наконт Божай Міласэрнасці з таямніцы кантэмпляцыі Бога, які раскрываецца і аб’яўляецца з Любові, у Любові і цераз Любоў. Бог – гэта бясконцая Любоў. (пар. св. Ян). Адсюль папа Божы слуга Ян Павел II “здабыў” са скарбонкі Касцёла вялікую рэлігійную праўду і неабходнасць Міласэрнай Любові. У Любові ёсць некалькі імёнаў, але Міласэрная Любоў мае найглыбейшыя свае вытокі ў Таямніцы Бога і яна так неабходна чалавеку. †

“Любоў з’яўляецца кветкай, а міласэрнасць – яе пладом” Св. с. Фаустына

Напэўна, кожны з нас у сваім жыцці адчуў Божую Міласэрнасць. Езус хоча, каб мы ўшаноўвалі Божую Міласэрнасць і каб былі адначасова тымі, хто нясе яе сваім бліжнім. Ушанаванне міласэрнага Бога ў розных іпастасях не прынесла б выніку, калі б чалавек не адгукнуўся на немы крык аб дапамозе.
    Часта хрысціянскае жыццё мы называем перайманнем Хрыста. Калі ж у многіх сітуацыях немагчыма пераймаць Збавіцеля, то ёсць магчымасць пайсці Яго слядамі, выконваючы чыны міласэрнай любові ў адносінах да іншага. Езус Хрыстус паказаў чалавеку, што людская асоба не толькі адчувае і атрымлівае міласэрнасць Бога, але і паклікана да таго, каб самой быць міласэрнай у адносінах да іншых: “Шчасныя міласэрныя, бо яны атрымаюць міласэрнасць” (Мц 5, 7). Трэба ўсвядоміць сабе, што нельга любіць чалавецтва, не любячы паасобнай людской істоты, якую спачатку трэба заўважыць. Гаварыць ці пісаць пра любоў і рабіць усё для любові – гэта дзве розныя рэчы. Яскравым прыкладам для нас застаецца і па сённяшні дзень прытча пра міласэрнага самараніна, аб якой Езус нагадвае ў размове з адным вучоным права. Тут ідзе мова пра чалавека, які патрабуе дапамогі. Ён ішоў з Ерузалімы ў Ерых і папаў у рукі разбойнікаў, якія яго абакралі і цяжка паранілі. Нават святар раўнадушна абмінуў няшчаснага, які ляжаў на дарозе. І толькі самараніна закрануў лёс няшчаснай людской істоты. Ён перавязаў яго раны, клапаціўся аб ім, а пазней аставіў яго пад апеку ўладальніку заезнага дома, заплаціўшы яму за турботы па догляду параненага. Самаранін абяцаў, што калі ён будзе вяртацца той жа самай дарогай, то ізноў наведае заезны дом і верне грошы, якія былі затрачаны на побыт раненага, калі яны пераўзыдуць астаўленую суму. Прытча заканчваецца так: “Хто з гэтых трох, здаецца табе, быў бліжнім таму, хто трапіў да разбойнікаў?” Ён сказаў: “Той, хто аказаў яму міласэрнасць”. І сказаў яму Ісус: “Ідзі і ты рабі падобна” (Лк 10, 36 – 37). Бэнэдыкт XVI навучае на гэтым прыкладзе ў сваёй энцыкліцы “Deus caritas Est” пра хрысціянскую любоў: любоў становіцца клопатам і паслугай для іншага, не шукае ўжо самой сябе, а - дабра бліжняга. Яна становіцца самаахвяраваннем. Гэта ёсць любоў, якая падымае і акрыляе іншага чалавека. †

“Я шукаў вас, цяпер вы прыходзіце да мяне”
    Гэта быў аўторак 18 мая 1920 года. Гаспадыня дома з Вадавіцаў Эмілія Вайтыла нарадзіла сына, які праз 58 гадоў стане галавой Касцёла.
    Бацькі назвалі сваё немаўлятка Каралем. Малы хлопчык рос здаровым і радасным дзіцяткам пад наглядам сваіх бацькоў разам са старэйшым на 14 гадоў братам Эдмундам.
    13 красавіка Эмілію забралі ў шпіталь. Ёй было 45 гадоў. У той жа самы дзень у хлопца, які меў 9 гадоў, не стала маці. Смерць дарагой мамы ўмацавала ў Караля веру і яго сувязі з братам. Менавіта ён стаў для яго добрым сябрам і апекуном. Кожная сустрэча з Эдмундам, які вывучаў медыцыну ў Кракаве, была для Караля радаснай падзеяй.
    Ізноў у жыцці маладога хлопца насунуліся чорныя дні. Памірае дарагі брат, які заразіўся шкарлятынай ад аднаго з пацыентаў. Яны засталіся ўдвух: Караль і яго бацька, які прывіў сыну замілаванне да гораў і актыўнага ладу жыцця. Ён даў яму штосьці большае: быў для сына не толькі бацькам, але і найлепшым сябрам. Караль навучыўся ад бацькі любіць, слухаць і прысвячаць сябе іншаму чалавеку. Ужо тады многія яго сябры, бачачы Караля, які маліўся, прадказвала яму кар’еру духоўнай асобы. Але яшчэ быў тэатр: Караль быў самым лепшым акцёрам ў гімназійным тэатральным кружку. †

Звычайна лічыцца, што адно пакаленне – гэта пакаленне людзей, якія нарадзіліся і выраслі на працягу больш-менш 25 гадоў. Пантыфікат Яна Паўла II прадаўжаўся 27 гадоў. Папа абвясціў першы Сусветны з’езд моладзі ў Рыме дакладана 25 гадоў таму. Адсюль сёння ў Касцёле актуальна выказванне адносна моладзі, якая вырасла падчас пантыфікату Яна Паўла II: пакаленне Яна Паўла II. Хтосьці скажа, што гэта толькі пасланне для наіўных людзей, таму што паўстанне пакалення нельга рабіць залежным ад чалавека, ад якога нас дзеляць адлегласці, межы, час, з якім мы не мелі ніколі асабістага кантакту, нават тады, калі быў бы гэта вялікі чалавек, як Ян Павел II. Таму, ці можна гаварыць пра феномен пакалення Яна Паўла II?

Той, хто так думае і гаворыць, той напэўна, можа мець рацыю.
    Аднак давайце паспрабуем паглядзець на феномен пакалення Яна Паўла II яшчэ з іншага боку. Трэба адшукаць вытокі з’яўлення пакалення Яна Паўла II у духу тых сустрэчаў і прамоваў Папы. Святы Айцец даваў не адзін раз маладым людзям зразумець, што ён хоча быць для іх сябрам і правадніком па дарогах жыцця. З вуснаў Яна Паўла II прагучалі словы, поўныя даверу і з якімі яшчэ ніколі да гэтай пары ні адзін Папа не звяртаўся да моладзі: “Вы – надзея Касцёла, вы – мая надзея”. †

Святы Ойча! Мы ўдзячны табе за прыклад мужнага сведчання аб Божай Усемагутнасці, якая пермагае ўсякае зло і робіць чалавека свабодным!

Ксёндз Уладзімір Гуляй, пробашч парафіі імя Узвышэння Святога Крыжа з Ліды-Фары і ўдзячныя парафіяне з Ліды

Мы ўдзячны Табе, Яне ПаўлеII, за тое, што Ты даў нам прыклад, як пераадольваць свае цяжкасці, як ісці па такім нялёгкім жыцці і (што самае – важнае) Ты даў надзею на заўтрашні дзень, які можа быць лепшы.

Святы Ойча! Апякуйся беларускім людам, абараняй нашыя душы!

Хор сакральнай музыкі “Бацькаўшчына”

Сваім жыццём Ты засведчыў пра тое, што Бог яшчэ не расчараваўся ў людзях, калі пасылае нам такіх Пастыраў.

Ганатара Мароз

Я сардэчна дзякую за вяртанне моладзі ў святыні і за тое, што ў маім горадзе будуюцца новыя касцёлы, а людзі адкрыта вярнуліся да веры.

Гродна. Ю. Галубовіч

†

Некалькі месяцаў пошуку ідэі, некалькі тыдняў падрыхтоўкаў і амаль дзве гадзіны чування. Гэта столькі: праца студэнтаў і моладзі, якая працуе, з душпастырства “Open” – маладых людзей пакалення Яна Паўла II. Вельмі слушна заўважыў ксёндз Антоній Грэмза (акадэмічны душпастыр) падчас св. Імшы, прысвечанай пятай гадавіне смерці Папы, што большасць з нас ніколі не мела нагоды сустрэцца са Святым Ацом, але гэта не перашкаджае нам яго любіць і пераймаць.

На другі дзень Велікодных святаў у 19.00 у гродзенскай катэдры была цэлебравана св. Імша, падчас якой мы разважалі пра тое, які ўклад унёс Папа-паляк у жыццё кожнага з нас. Шматлікая моладзь з усяго г. Гродна прыбыла ў святыню на гэтую ўрачыстасць.
    Пасля св. Імшы адбылося чуванне, у час якога мы хацелі паказаць, як моцна любіў нас, дарагі Папа, як ён радаваўся, калі знаходзіўся сярод моладзі, як яе шукаў. І што цікава: пакаленне Яна Паўла II – гэта не толькі маладыя людзі ва ўзросце ад 17 да 30 гадоў, але і старэйшыя. Старэйшыя асобы, суцішаныя і поўныя роздуму, знаходзіліся сярод моладзі, іх слёзы сачыліся з вачэй так хутка і адначасова так ціхутка...У святыні сабраліся таксама шматлікія вернікі ва ўзросце нашых бацькоў, але напэўна, найбольш было тых, каго Ян Павел II усюды шукаў...г.зн. нас, яго моладзі...Ён бачыў у нас вясну і надзею Касцёла. У апошнія хвіліны жыцця ён прамовіў ціхім голасам: “Я шукаў Вас, а цяпер Вы прыйшлі да мяне і за гэта я ўдзячны Вам”. Асабліва гэтыя словы сталі для нас галоўным дэвізам сустрэчы, мы засяродзіліся над імі. †

Любоў, якая гатова аддаць, нават, жыццё, не загіне”

“Мы ведаем, што любоў – несмяротная, але не заўжды гэта дачуваем. Часта мы баімся самаахвярнасці, страціць іншага чалавека. Езус Хрыстус быў укрыжаваны, але яго любоў не загінула. Папа Ян Павел II аддаў сваё жыццё для чалавецтва, але мы не перасталі адчуваць вынікі яго любові. Так і сёння не палохайцеся ісці за любоўю, бо яна ніколі не загіне.”

“Не бойцеся адкрыць “дзверы” Хрысту”

“Не бойцеся адкрыць дзверы Хрысту” – калісьці так звярнуўся Ян Павел II да моладзі, якая сабралася на плошчы ў Ватыкане. Але ці сапраўды “дзверы” нашага сэрца адкрыты для Хрыста? Я задумвалася над гэтым. Нават часта практыкуючы вернік хоча аставіць Хрыста ў касцёле і не ўпускаць Яго ў сваё прыватнае жыццё. Чаго мы баімся? Ён жа ёсць тым, Хто палюбіў нас так моцна, што памёр за нас на крыжы. Папа Ян Павел II даверыўся Пану і “дзверы” яго сэрца былі заўжды адкрыты для Хрыста. Таму гэтыя словы былі выказаны з такім перакананнем. Будзьце адважныя ў веры!”

У нядзелю Божай Міласэрнасці сваё патранальнае свята адзначалі вернікі некалькіх парафій Гродзенскай дыяцэзіі. Урачыстыя св. Імшы былі цэлебраваны ў капліцах і ў парафіяльных касцёлах. Адпустовую св. Імшу ў касцёле імя Божай Міласэрнасці (м-н Вішнявец) ў Гродне ажыццявіў ксёндз М. Ластоўскі, які абвясціў гамілію і правёў Эўхарыстычную працэсію. Ксёндз-пралат Вінцэнт Лісоўскі быў галоўным цэлебрантам Эўхарыстыі ў парафіі ў Лідзе (м-н Маладзёжны), а гамілію абвясціў а. Ю. Макарчык OFMConv.

  28 сакавіка 2010 г. адзначалі XXV Сусветны дзень моладзі. У гэты дзень біскуп Аляксандр Кашкевіч сустрэўся ў Гродне з дыяцэзіяльнай моладдзю, каб ушанаваць урачысты ўезд Езуса ў Ерузалім. Пасля асвячэння пальмаў з-пад Пабэрнардынскага касцёла вырушыла працэсія ў катэдральную базыліку. Там пасля паўдня адбылася ўрачыстая св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп. У гаміліі ён разважаў пра дэвіз сёлетняга дня моладзі: “Настаўнік добры, што маю рабіць, каб здабыць жыццё вечнае?” (Мк 10, 17). Быў прачытаны ліст Святога Айца Бэнэдыкта XVI да моладзі, дзе папа заклікаў усіх маладых людзей, каб яны былі вернымі сведкамі Хрыста і Яго Касцёла. Музычны ансамбль “Ave” з ВДС з Гродна ўпрыгожыў сваімі спевамі і ігрой на музычных інструментах літургію.

  У каталіцкім Касцёле Вялікі чацвер адзначаецца як дзень устанаўлення святарства. 1 красавіка 2010 г. у катэдральнай базыліцы ў Гродне адбылася ўрачыстая св. Імша асвячэння хрызмы і благаславення алею, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Аляксандр Кашкевіч. Ва Эўхарыстыі прыняў удзел апостальскі візітатар для грэка-католікаў Беларусі архімандрыт Сяргей Гаек. Святары з Гродзенскай дыяцэзіі канцэлебравалі гэтую св. Імшу разам са сваім біскупам, каб паказаць адзінства Хрыстовага святарства, а таксама яны аднавілі сваё святарскае абяцанне. Ардынарый дыяцэзіі асвяціў алеі хворых, хрызмы і катэхумэнаў. Ён закрануў у сваім казанні тры важныя тэмы: святар - слуга камуніі, Божага слова і Эўхарыстыі.

  28 сакавіка і 2 красавіка 2010 г. вернікі парафіі імя Найсвяцейшага Адкупіцеля ў Гродне мелі магчымасць паглядзець інсцэніроўку Пасіі Пана пад назвай: “Ісці за Хрыстом”. Маладыя людзі хацелі данесці гледачам сваім спектаклем у форме пантамімы думку пра роль крыжа ў жыцці хрысціяніна. Моладзь з парафіяльнага тэатру імя Яна Паўла II пад кіраўніцтвам катэхеткі Марыны Жыбартовіч падрыхтавала прадстаўленне.

  27 сакавіка 2010 г. у Сапоцкіне была ўшанавана гадавіна смерці ксяндза-каноніка Уладзіслава Мяшчанскага. Біскуп А. Кашкевіч быў галоўным цэлебрантам св. Імшы ў мясцовым касцёле імя Божай Маці Унебаўзяцця і св. Язафата Кунцэвіча. У сваім казанні кс. Ю. Макарчык OFMC Conv. абрысаваў сабраным постаць ксяндза-каноніка як шматгадовага пробашча сапоцкінскай парафіі і справядлівага святара. Пасля св. Імшы біскуп асвяціў на прыкасцёльных могілках помнік ксяндзу Уладзіславу Мяшчанскаму.

  Па традыцыі ў Вялікую пятніцу сотні жыхароў Іўя прайшлі вуліцамі горада, каб увекавечыць шлях мукі Пана. У гэтым годзе ў Крыжовым шляху ўдзельнічала рэкордная колькасць вернікаў. Духоўныя асобы, працаўнікі службы аховы здароўя, настаўнікі і моладзь неслі шасціметровы крыж з капліцы імя св. Барбары на каталіцкіх могілках у парафіяльны касцёл імя апосталаў Пятра і Паўла. У Пальмовую нядзелю прайшоў у Іўі чацвёрты парафіяльны конкурс пальмаў. Ксёндз-дзекан мае намер правесці ў будучым годзе дэканальны конкурс пальмаў.

  25 сакавіка 2010 г. вернікі і ксяндзы з парафіі імя Звеставання Пана ў Гродне, Міжэрычах (дэканат Слонім) і Перстуні (дэк. Сапоцкін) адзначалі сваё патранальнае свята. У гэты дзень яны ахапілі малітвай тых хрысціянаў, якія сумняваюцца, каб яны паверылі ў Божую моц. У Пабрыгідскім касцёле ў Гродне біскуп Аляксандр Кашкевіч быў галоўным цэлебрантам св. Імшы, а кс. Андрэй Радзевіч абвясціў гамілію. У гэты дзень сваё патранальнае свята адзначалі таксама сёстры з супольнасці імя Найсвяцейшай Сям’і з Назарэту, манаскі дом якіх у Гродне носіць назву Звеставання НПМ.

  3 красавіка 2010 г. у гродзенскай базыліцы адбылася нештодзённая падзея: біскуп Аляксандр Кашкевіч паблагаславіў і асвяціў спецыяльныя брашуры, якія былі падрыхтаваны працаўнікамі гродзенскай службы ГАІ. Брашуры заключалі благаславенне біскупа для вадзіцеляў і малітву да св. Крыштафа, заступніка вадзіцеляў і падарожных. Ноччу з 3 на 4 красавіка б.г. гродзенская дарожная міліцыя правяла ў горадзе акцыю, падчас якой раздавалі асвечаныя брашуры і напаміналі пра тое, каб вадзіцелі прытрымліваліся правілаў вулічнага руху.

  Вечарам 27 сакавіка напярэдадні XXV Сусветнага дня моладзі ў Гродне адбыўся Крыжовы шлях Езуса Хрыста ў другі раз. А напярэдадні яго была цэлебравана св. Імша ў катэдральнай базыліцы, галоўным цэлебрантам якой быў ксёндз Ян Кучынскі, а казанне абвясціў кс. Антоній Грэмза. У ім ішла размова пра тры асноўныя моманты ў жыцці сучаснай моладзі: пра ролю веры, любові і крыжа. Ксёндз Антоній пачаў Крыжовы шлях, а правялі яго маладыя людзі з акадэмічнага душпастырства “Open” з Гродна. Біскуп Аляксандр Кашкевіч і ксяндзы-душпастыры моладзі з Гродзенскай дыяцэзіі прысутнічалі разам з маладымі людзьмі. Галоўная тэма разважанняў гучала так: “Шлях моладзі – перайманне Хрыста”. Гэтае велікапоснае набажэнства сабрала звыш 1000 вернікаў.
    У працэсіі Крыжовага шляху маладыя людзі трымалі паходні і крыж, які, каб лепш зразумець муку Хрыста, неслі па чарзе маладыя асобы з паасобных парафій. Крыжовы шлях вёў вернікаў праз Савецкую плошчу да касцёла імя Адшукання Святога Крыжа. На заканчэнне перад сабранымі ў святыні выступіў біскуп Аляксандр і ўдзяліў ім сваё благаславенне.

  5 – 6 красавіка 2010 г. грамадская дабрачынная арганізацыя “Гродзенскі дзіцячы хоспіс” правяла чарговую велікодную акцыю пад дэвізам: “Пасхальны цуд”. Дзякуючы такой акцыі хоспіс імкнецца парадаваць невылечна хворых дзяцей святочнымі падарункамі, каб у іхніх дамах пагасціў Змёртвыхпаўсталы Езус. Упершыню ў гэтай акцыі ўдзельнічаў каталіцкі святар, а менавіта кс. Тадэвуш Крыштопік. Супольна з валанцёрамі ён наведаў хворых дзяцей, паблагаславіў іх і іхніх бацькоў і асвяціў іхнія памяшканні.

6 красавіка 2010 г. у мінскім касцёле імя Найсвяцейшай Марыі Панны адбылася сустрэча Прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнкі з мінска-магілёўскім Мітрапалітам арцыбіскупам Т. Кандрусевічам. Былі закрануты праблемы нармалізацыі адносінаў паміж Касцёлам і дзяржавай, экуменічных адносінаў і справы, звязаныя з будаўніцтвам новых святыняў і касцёльных аб’ектаў. Прэзідэнт А. Лукашэнка выразіў гатоўнасць падтрымліваць развіццё адносінаў паміж праваслаўнай Царквой і каталіцкім Касцёлам у Беларусі. Падчас размовы з журналістамі Мітрапаліт Т. Кандрусевіч нагадаў, што праводзіцца інтэнсіўная праца па падрыхтоўцы пагаднення аб супрацоўніцтве паміж Беларуссю і Апостальскай Сталіцай.

Вернікі мінскай парафіі імя св. Яна-евангеліста і св. М. Кольбэ адзначалі нядзелю Мукі Пана ў новай капліцы. Падчас урачыстай св. Імшы душпастыры парафіі падзякавалі ўсім людзям добрай волі, якія садзейнічалі будаўніцтву капліцы. З гэтай пары ў ёй будуць маліцца жыхары раёнаў: Кунцэўшчына і Масюкоўшчына, што прадаўжаюць пашырацца.

27 сакавіка 2010 г. ардынарый Віцебскай дыяцэзіі біскуп Уладзіслаў Блін асвяціў капліцу імя Божай Маці Аздараўленне Хворых у раённай бальніцы ў Паставах. Прадстаўнікі мясцовых уладаў і персанал бальніцы былі гасцямі ўрачыстасці. У гэты самы дзень вуліцамі горада прайшла працэсія Крыжовага шляху. Вернікі неслі крыж, які біскуп У. Блін прывёз з Ватыкану ў якасці падарунка ад Бэнэдыкта XVI. У Пальмовую нядзелю віцебскі біскуп быў галоўным цэлебрантам урачыстай св. Імшы ў пастаўскай парафіі імя Беззаганнага Зачацця НПМ і св. А. Падуанскага.

29 сакавіка 2010 г. пачалі адзначаць пятую гадавіну з дня смерці папы Яна Паўла II св. Імшой у базыліцы імя св. Пятра ў Ватыкане. У сваёй гаміліі Бэнэдыкт XVI падкрэсліў, што ўсё жыццё Божага слугі было перапоўнена любоўю і ўменнем ахвяраваць сябе Богу і людзям. Разам са Святым Айцом св. Імшу канцэлебравалі кардынал Станіслаў Дзівіш, шматгадовы асабісты сакратар польскага Папы. У гэтым годзе гадавіна смерці Яна Паўла II прыпала на Вялікую пятніцу. Па гэтай прычыне св. Імшы за яго беатыфікацыю перанесены на пазнейшы час: прадбачаны дзесьці каля так важнага для Яна Паўла II cвята Божай Міласэрнасці. Варта успомніць пра тое, што 30 сакавіка б.г. была створана інтэрнэтная старонка “Сфера Свабоды”, якую падрыхтаваў цэнтр думкі Яна Паўла II у Варшаве з нагоды 5-ай гадавіны смерці Святога Айца.

Рэліквіі св. Тэрэзы ад Дзіцятка Езус пачалі перагрынацыю па Украіне. 5 красавіка б.г. яны былі ўрачыста ўнесены ў львоўскую катэдру, дзе іх прывітаў львоўскі мітрапаліт арцыбіскуп Мечыслаў Макрыцкі. “Святая Тэрэза з’яўляеца заступніцай нашага львоўскага Касцёла, таму дзякуючы яе апецы мы будзем выпрошваць неабходныя ласкі, каб культ яе пашыраўся, ахапіў усіх і прывёў вернікаў да Божага Валадарства” – падкрэсліў мітрапаліт падчас казання. Рэліквіі св. Тэрэзы ад Дзіцятка Езус застануцца на Украіне да 10 чэрвеня б.г. Вернікі змогуць ушанаваць іх у многіх парафіях усіх украінскіх дыяцэзій.

Для того, чтобы быть экзорцистом, священнику не нужно “специально учиться”, как это было до II Ватиканского Собора. Каждый священник потенциально может совершать обряд экзорцизма. Но почему так редко священники (и не все) занимаются экзорцизмами? На это есть несколько причин.
    Степень угрозы. Осознавая тот факт, что священнику, как каждому человеку, присуще ошибаться, Церковь не разрешает использовать власть изгнания демонов только из субъективных (пусть даже самых добрых) побуждений данного ксендза. Ведь в открытой борьбе с бесом ошибка равна смерти. Чтобы не ставить священника под угрозу, а тем более “одержимого” человека, в Церкви существует дисциплинарный принцип, согласно которому каждый священник должен иметь разрешение епископа на проведение обряда изгнания бесов.
    Уровень знаний. Для того, чтобы успешно провести экзорцизм, недостаточно иметь силу, общие знания, но нужно уметь практически их использовать. Иисус объяснил ученикам, что для изгнания бесов необходима не только молитва, но и пост. Евангелие и двухтысячелетняя практика Церкви показывают, что изгнание бесов требует не только знаний, но и мудрости (умения оперировать знаниями). В связи с этим в каждой церковной провинции (напр. епархии) епископ выбирает более “подходящего” священника (мудрого, высоконравственного), который “специализируется” в данной сфере. Получив в духовной семинарии базовые знания и имея власть экзорциста на основании священства, назначенный экзорцист просто углубляет свои практические знания. †

13 красавіка 1991 г. Святы Айцец Ян Павел II стварыў ва ўсеагульным Касцёле дыяцэзію з біскупскай сталіцай у Гродне. Першым ардынарыем яе быў назначаны біскуп Аляксандр Кашкевіч. Змест булы, дзе было занатавана аб існаванні Гродзенскай дыяцэзіі, даносіць нам тое, што мэтай Святога Айца, які стварыў тэрытарыяльную адзінку Касцёла, як і іншыя - ў СССР, было аднаўленне рэлігійнага жыцця вернікаў каталіцкага Касцёла, якое на працягу некалькіх дзесяткаў гадоў знішчалася і грэбавалася. У гэтым годзе 13 красавіка прыпадае 19 гадавіна надання годнасці біскупа Аляксандру Кашкевічу і стварэння Гродзенскай дыяцэзіі.
    Пасля ўтварэння дыяцэзіі духавенства і вернікі сталі перад новымі выклікамі: аднаўленне парафіяльных касцёлаў, дэканатаў, біскупскай курыі, Вышэйшай духоўнай семінарыі, дабрачыннай арганізацыі Карытас, біскупскага суда, дыяцэзіяльнага выдавецтва, а таксама іншых арганізацый, якія былі неабходны для нармальнай дзейнасці дыяцэзіі.
    Касцёл у Беларусі быў вельмі знішчаны падчас II Сусветнай вайны і ў гады камунізму. Гродзенская зямля сплыла крывёй мучанікаў. Многія асобы аддалі сваё жыццё, абараняючы веру. “Святыя не праходзяць. Яны жывуць святымі і жадаюць святасці” – гэтыя словы Святога Айца Яна Паўла II, выказаныя ім у чэрвені 1999 г. у Старым Сончы характэрны і для Гродзенскай зямлі, якая благаславенна прысутнасцю, працай і жыццём святых мучанікаў. Падчас II Сусветнай вайны жылі на беларускіх землях сведкі веры, якія аддалі сваё жыццё за Хрыста. У Гродзенскай дыяцэзіі ёсць свае благаславенныя гэтага перыяду: Мар’яна Бярнацкая, с. Марта (Казіміра Валоўская, непакалянка), с. Ева (Багуміла Наішэўская, непакалянка), кс. Генрых Глябовіч. Яны апынуліся ў ліку 108 мучанікаў перыяду II Сусветнай вайны. У чэрвені б.г. мы будзем адзначаць 11 гадавіну вынясення іх на алтары.
    У Касцёле на Гродзеншчыне ёсць свае заступнікі ў небе: сёстры-назарэтанкі з Навагрудка, якія 1 жніўня 1943 г. загінулі мучаніцкай смерцю ад рук гітлераўцаў. 5.03. 2000 г. адбылася беатыфікацыя гэтых сёстраў у Рыме. Яна з’яўляецца для вернікаў нашых земляў прыкладам трываласці ў вернасці Крыжу, Евангеллю і Апостальскай Сталіцы. †

Кожны хрысціянін абавязаны выконваць Божыя запаведзі. У Святым Пісанні запісана: “Памятай пра дзень шабату. Будзеш працаваць шэсць дзён і выконваць усе свае заняткі. А сёмы ж дзень – шабат дзеля ўшанавання Пана, твайго Бога. У гэты дзень не павінен працаваць ані ты сам, ані твой сын, ані твая дачка, ані твой нявольнік, ані твая нявольніца, ані твая жывёла, ані чужаземец, які жыве за тваімі брамамі” (Всц 20, 8 – 11). Касцёльныя запаведзі акрэсліваюць і ўдакладняюць Божае права ў нядзелю і ў іншыя святочныя дні: вернікі абавязаны ўдзельнічаць у св. Імшы. На жаль, тут ёсць яшчэ шмат нядбайнасці і грэбавання абавязкам ушанаваць Творцу ў Божы дзень. Адсюль вынікаюць іншыя грахі. Чалавек, які не “корміцца” Божым словам і не чэрпае сілы з Эўхарыстыі – слабы і падвяргаецца розным спакусам.
    Раней дзень шабату нагадваў сёмы дзень стварэння свету. Цяпер жа тым святым днём з’яўляецца для нас нядзеля – дзень Змёртвыхпаўстання Езуса Хрыста. Божы дзень – гэта асноўны дзень ажыццяўлення Эўхарыстыі, дзень радасці, калі вернікі не працуюць. Нядзеля, будучы ўспамінам аб першым дні існавання свету, з’яўляецца адначасова прадвесцем апошняга дня, калі Хрыстус прыйдзе ў хвале. Нядзеля з’яўляецца таксама днём дару Святога Духа. Гэта менавіта ў нядзелю Святы Дух сышоў на апосталаў і на Марыю, якія сабраліся ў Вячэрніку. Усё гэта дазваляе сцвярджаць, што нядзеля – гэта найважнейшы дзень тыдня. †