Вялікі тыдзень адкрывае Пальмовую нядзелю. У гэты дзень успамінаем урачысты ўезд Езуса ў Ерузалім, які непасрэдна папярэджваў Яго Муку і Смерць на Крыжы. Натоўпы, якія Яго віталі, кідалі на дарогу свае плашчы і галінкі, крычачы: “Гасанна Давідаваму Сыну”. Назва гэтага дня паходзіць ад звычая асвячаць пальмы, які быў уведзены ў XI стагоддзі.
    Пальмовая нядзеля – гэта вялікі дзень адарацыі вернікамі Мукі Пана. Змест гэтай адзінай непаўтаральнай па сваім харастве нядзелі заключаецца ў радаснай гасанне, у вербных коціках, пальмавых галінках, у віватах дзеля ўшанавання Хрыста, які ўязджаў як кароль у Ерузалім. Гэты выключны адарацыйны характар Пальмовай нядзелі праяўляецца яшчэ больш яскрава ў апошнія гады, калі Папа Ян Павел II злучыў з гэтым днём святкаванне Сусветнага дня моладзі. З той пары гасанна, праслаўленне Хрыста і энтузіязм, які звязаны з гэтым, набіраюць выключныя формы. †

2 красавіка 2010 г. – пятая гадавіна смерці папы Яна Паўла II

“Я шукаў Вас, а цяпер Вы прыйшлі да мяне і за гэта я Вам - удзячны”

Ян Павел II

5 гадоў мінула з той пары, як гэтыя словы прагучалі з вуснаў нашага любімага папы Яна Паўла II, калі тысяча маладых людзей з усяго свету стаялі перад яго акном на плошчы імя св. Пятра ў Рыме, а яшчэ мільёны маліліся на каленях у розных кутках свету. Прайшло 5 гадоў, а гэта - многа ці мала? У параўнанні з 26 гадамі 5 месяцамі і 16 днямі яго пантыфікату – гэта мала, але дастаткова многа, каб убачыць, што пакаленне Яна Паўла II існуе, што мы памятаем і пераймаем яго, што молімся да яго і ведаем, што ён заўжды – дзесьці блізка. Сёння, калі за плячамі – 5 гадоў з той падзеі, мы павінны задумацца, што змянілася ў нашых сэрцах, у нашых адносінах з бліжнімі, у якой ступені мы выкарысталі навучанне гэтага Вялікага Чалавека. †

Гаспадар Сусвету, усемагутны Валадар, які прыйшоў у свет як звыклы чалавек, жыў сярод людзей і з любові да іх закончыў сваё жыццё на крыжы, каб у нас было вечнае жыццё, паўстаў з памерлых і зноў знаходзіцца з намі. Яго пераможнае Змёртвыхпаўстанне дае нам шанс на збавенне, на новае жыццё з Ім, у Яго праўдзе і любові.
    Таму давайце пойдзем без боязі за Хрыстом, несучы як паходню Яго Любоў усюды і ўсім. Не бойцеся адкрыць Змёртвыхпаўсталаму Хрысту свае сэрцы, упусціць Яго туды з ахвотай і радасцю. Няхай Ён паселіцца ў ім назаўжды, каб мы былі годны называцца Божымі дзецьмі і жыць так, як Нябесны Айцец нам наказаў. Толькі з Ім мы будзем цалкам шчаслівыя. Ён з’яўляецца нашым шляхам і праўдай, верай і надзеяй, у Ім ёсць крыніца нашай радасці і сэнс жыцця. †

Вялікі чацвер

“Без ксяндза смерць і мука нашага Пана нічаму б не служылі. Гэта святар прадаўжае на зямлі справу збавення…
    У яго ёсць ключы ад нябесных скарбаў: гэта ён адкрывае браму, ён з’яўляецца аканомам добрага Бога, распараджальнікам Яго дабротаў… Ксёндз - не святар для сябе, але - для вас”

Сучасная эпоха постмадэрнізму, у якім апынулася беларускае грамадства пасля дзесяцігоддзяў панавання савецкай сістэмы, становіцца сур’ёзным выклікам як для вернікаў, так і для святароў. Мінулае стагоддзе паставіла такія словы: праўда, любоў, дабро і зло ў залежнасць ад кан’юнктуры грамадскіх працэсаў, волі палітыкаў і патрэб спажыўцоў. Ідэолагі “свету без Бога”, выцясняючы Божую Праўду са свядомасці масаў, прапаноўвалі замест яе праўду пад заказ. Эксперыменты над грамадскай свядомасцю парадзілі чалавека постмадэрнізму, які ўжо нікому не давярае, ва ўсім сумняваецца, губляецца ў акіяне спакуслівых прапановаў. Менавіта з такім чалавекам сустракаецца сучасны Касцёл і святар. Што ж значыць быць святаром у эпоху постмадэрнізму? Якога ксяндза патрабуе Хрыстовы Касцёл у постсавецкім грамадстве? †

Святая Імша хрызма
Урачыстая св. Імша з асвячэннем хрызмы і іншых алеяў. Асвячоныя алеі выкарыстоўваюцца для некаторых сакрамэнта.
   Алей хрызмы ўжываецца падчас наступных сакрамэнтаў: Хросту, Канфірмацыі, Святарства, служыць таксама для намашчэння алтара і сценаў касцёла.

    Алей хворых – для сакрамэнту Намашчэння Хворых.

    Алей катэхумэнаў прымяняецца перад Хростам катэхумэнаў ці дарослых, якія прымаюць гэты сакрамэнт.
    Святары канцэлебруюць са сваім біскупам св. Імшу для таго, каб паказаць адзінства Хрыстовага святарства. †

Вялікая пятніца

Чым жа ёсць мука і смерць на крыжы? Гэта – найбольшая ахвяра і адначасова прызнанне бязмежнай Божай любові да людзей. Аддаць сваё жыццё за іншага чалавека – гэта найбольшая любоў. Усемагутны Бог так любіць людзей, што аддае свайго адзінага Сына ў рукі грэшнікаў. Мы павінны схіліць свае галовы перад таямніцай гэтай вялікай ахвяры: асуджэнне на самотнае кананне, вынішчэнне свайго цела і ганебная смерць. Мы ўсе памятаем пра падзеі таго далёкага дня: суд, бічаванне, асуджэнне на пакаранне смерцю, крыжовы шлях, укрыжаванне і смерць Езуса. Веліч ахвяры ўзрастае ў разуменні велічы Езуса Хрыста, які з Божай дапамогай вылечваў, выганяў злых духаў, уваскрашаў і мог здзейсніць неверагодныя рэчы. Але Ён аддаў сябе людзям, каб яны схапілі яго, асудзілі, укрыжавалі. Езус памёр за нашыя грахі. Безумоўна, гэта з’яўляецца адлюстраваннем вялікай любові Божага Сына да людзей і адначасова вялікім выклікам для ўсяго чалавецтва. Кожны з нас нясе свой крыж абавязкаў, але ніхто - не больш значны, чым Езус, і ніякі крыж не з’яўляецца цяжэйшым, чым ахвяра Божага Сына. Цярпенне Езуса дало нам магчымасць атрымаць збавенне. †

Бо праз Крыж і Муку сваю свет адкупіў Ты!

Нягледзячы на тое, што духоўнае пасланне Хрыстовага крыжа як інструмента паўсюднага прымірэння з Богам і знаку, па якім можна пазнаць хрысціянства, застаюцца нязменнымі, з-за розных хрысціянскіх традыцый крыж стаў знакам, які вылучае хрысціянскія землі і абрады. Разнавіднасці крыжа значна адыходзяць ад якіх-небудзь стандартных нормаў. Мы даведваемся са старонкаў Бібліі, што крыж, на якім памёр Езус Хрыстус, (так званы складаны крыж) быў сканструяваны з гарызантальнага і вертыкальнага бярвенняў. Гэтая форма была характэрна для інструментаў катаванняў, якія прымяняліся рымлянамі, а паколькі яны размаўлялі па- лацінску, то крыж такой формы атрымаў назву лацінскага крыжа. Рымляне, каб пазбегнуць таго, што цела асуджанага можа разарвацца на такім крыжы, на сярэдзіне крыжа размяшчалі ледзь заўважальную падпорку, на якую абапіралася цела асуджанага. Зверху вертыкальнага бервяна над галавой асуджанага размяшчалі таблічку з напісанай віной. У дачыненні да Езуса такі надпіс быў зроблены па-габрэйску, па-грэчаску, па-лацінску і гучаў так: “Езус Назарэйчык, жыдоўскі Кароль” (лацінскі арыгінал – INRI, пар. Ян 19, 19). †

Вялікая субота – гэта цэнтральны дзень Пасхальнага Трыдуума. У гэты дзень не ажыццяўляецца св. Імша, але вернікі адаруюць Хрыста ў Гробе Панскім. У Касцёле пануе атмасфера засяроджання і суцішанасці ў чаканні на цуд Змёртвыхпаўстання. З аднаго боку цішыня Вялікай суботы абуджае неспакой і адначасова прадказвае штосьці нязвыклае: падрыхтоўвае нашыя сэрцы і розум на прыняцце непаўторнага цуду, перад якім нам трэба схіліцца з любоўю і пакорай.
    Пасхальная вігілія з’яўляецца ўжо святкаваннем Змёртвыхпаўстання Пана. Яе літургія поўна яскравых сімвалаў, да ліку якіх належаць наступныя: святло, слова, вада. Касцёл, дзякуючы ім, хоча паказаць багацце дароў, якімі Бог адарыў нас з пачатку стварэння свету.
    Пасхальная вігілія – найбольш урачыстая і сімвалічная літургія на працягу году пачынаецца ў Вялікую суботу пасля змроку. Тады асаблівым чынам становяцца пераканаўчымі абрады літургіі свету. †

Па традыцыі ў Вялікую суботу з самага ранку ва ўсіх касцёлах асвячаюць ежу на велікоднае снеданне. Сёння часцей за ўсё мы ідзём у касцёл з кошычкамі для асвячэння ежы. Паводле традыцыі кошычак засланы ўнутры белай сурвэткай, на якую пакладзена ежа для асвячэння. Ён павінен быць аздоблены, напрыклад: вербавымі коцікамі ці веснавымі кветачкамі і прыкрыты белай сурвэткай. Кошычак для асвячэння ежы на Вялікдзень павінен быць прыгожы і адначасова просты. У яго неабходна пакласці асноўныя прадукты.
    Хлеб асвячаецца як даніна памяці хлебу, які сышоў з неба, г.зн. Езусу і дзеля ўвекавечання таго, як Ён накарміў цудоўным чынам натоўпы людзей, якія слухалі яго навучанне. Штодзённа мы просім Бога, каб Ён даў нам хлеб. А калі ён ёсць у нас, дзякуючы Божай шчодрасці, то кладзём яго для асвячэння: звыкла для асвячэння бяруць некалькі лустаў хлеба, але некаторыя - і невялікі боханчык хлеба. Некаторыя пякарні вырабляюць спецыяльнае велікоднае печыва з крыжыкамі. †

Нядзеля Змёртвыхпаўстання Пана

Сённяшні дзень мы называем нядзеляй Змёртвыхпаўстання Пана, таму што падзея адбылася ў нядзелю. Урачыстасць Пасхі Пана называем таксама Вялікаднем, бо гэты цуд Езуса Хрыста адбыўся зранку, на світанні. А паколькі Змёртвыхпаўстанне з’яўляецца найбольшым з цудаў, то дзень гэтай надзвычайнай падзеі слушна называем Вялікім.

Вялікдзень – гэта першая і найбольш даўняя ўрачыстасць у Касцёле. Апосталы адзначалі яе ў той час, калі габрэі святкавалі сваю Пасху, бо цуд Змёртвыхпаўстання адбыўся днём пасля габрэйскай урачыстасці. Ізраільцяне святкавалі Пасху як даніну памяці аб сваім вызваленні з егіпецкай няволі. На гэты час прыпадае таксама смерць Езуса Хрыста і Яго Змёртвыхпаўстанне – таямніца нашага адкуплення, нашага вызвалення з няволі д’ябла і ўвядзення нас у абяцаную зямлю, да дому Нябеснага Айца. †

Для чалавека, які адкрывае, што яго жыццё мае сэнс, дзякуючы збавеннай Крыві Езуса, несумненна, што ўрачыстасць Змёртвыхпаўстання Пана трэба ўшанаваць найбольш урачыста. Разам з ім прыходзіць жаданне пачаць пазнаваць Божыя праўды. Велікодны панядзелак з’яўляецца радасным днём, які адзначаецца вернікамі аналагічна ў пабожным духу, як і Пасха. У гэты дзень важна сустрэцца ў сямейным кругу, паразмаўляць з блізкімі, з якімі іншы раз па розных прычынах сустракаемся толькі некалькі разоў у год.

    Велікодны панядзелак з’яўляецца чарговым днём актавы Пасхі, якая прадаўжаецца 8 дзён, пачаўшы ад першай Велікоднай нядзелі ў літургічным календары рымска-каталіцкага Касцёла. Паводле старой традыцыі Велікодная актава, якую называюць “белым” тыднем, апошні час з’яўляецца тыднем, які звязаны з навэннай да Божай Міласэрнасці. Адкуль пайшла гэтая назва? Падчас “белага” тыдня Касцёл прымаў новых вернікаў. Хрост адбываўся ў Велікодную нядзелю і затым на працягу тыдня ахрышчаныя хадзілі ў белым адзенні. †

  10 сакавіка 2010 г. у парафіі імя Беззаганнага Зачацця НПМ у Лідзе (Слабада) была цэлебравана св. Імша за 9 ксяндзоў, забітых гітлераўцамі каля Ліды падчас II Сусветнай вайны. У гэты дзень жыхары Ліды разам са святарамі Лідскага дэканату запалілі знічы і ўсклалі кветкі на магіле мучанікаў.

  14 сакавіка 2010 г. у IV нядзелю Вялікага посту алюмны ВДС у Гродне правялі ў гродзенскіх парафіях традыцыйную акцыю дапамогі для дзяцей з дамоў дзіцяці. Дзякуючы такім акцыям яны могуць радавацца падарункам у Велікодны час.

  17-19 сакавіка 2010 г. у Пабрыгіцкім касцёле ў Гродне праходзілі велікапосныя рэкалекцыі для студэнтаў і старэйшай моладзі. Ксёндз Міхал Цвячкоўскі MIC правёў гэтыя рэкалекцыі. Тэмай разважанняў былі праблемы сучаснай моладзі, якія датычылі духоўных “ранаў”, любові і веравызнання.
       20 сакавіка 2010 г. у Пабрыгіцкім касцёле ў Гродне адбыўся велікодны дзень Духоўных сустрэчаў настаўнікаў, выкладчыкаў і выхавацеляў. Ксёндз А. Грэмза выбраў для разважанняў тэму: “Самасвядомасць настаўніка-хрысціяніна ў сучасным свеце”.

  19 сакавіка 2010 г. вернікі і ксяндзы парафій: імя св. Юзафа ў Рудзе Яварскай (дэканат Дзятлава) і ў Гродне адзначалі сваё патранальнае свята. У гэты дзень у парафіяльных касцёлах былі цэлебраваны св. Імшы. Напярэдадні свята ў парафіі ў Гродне вернікі маглі прыняць удзел у велікапосных рэкалекцыях, якія правёў кс. Аляксандр Шэмет.

  У Марыйным санктуарыі на Яснай Гары па традыцыі ноччу на IV нядзелі Вялікага посту адбылося агульнапольскае малітоўнае чуванне членаў шэнштацкага руху і тых, якія яму сімпатызуюць. У ім удзельнічалі шматлікая група асобаў з Гродзенскай дыяцэзіі і група клерыкаў з ВДС з Гродна на чале з ксяндзом А. Радзевічам. Ён правёў канферэнцыю на тэму: “Сям’я – хатні Касцёл”. Біскуп Павел Цеслік з Кашалінска-Калабжэскай дыяцэзіі абвясціў Божае слова і быў галоўным цэлебрантам св. Імшы.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

12 – 13 сакавіка 2010 г. у парафіі імя св. Юзафа ў Маладзечне адбылася малітоўная інцсэніроўка Крыжовага шляху Хрыста. Яе падрыхтавала каталіцкая моладзь парафіі пад апекай сёстраў-назарэтанкаў.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

12 – 14 сакавіка 2010 г. у мясцовасці Сініла (Мінска-Магілёўская архідыяцэзія) адбылася чарговая сустрэча супольнасці “Каштоўная пярліна” руху “Святло – Жыццё”. Падчас яе абмяркоўвалася значэнне і роль літургіі ў Касцёле і сям’і. Сустрэчу праводзіў ксёндз І. Копач, мадэратар евангелічнай супольнасці “Каштоўная пярліна” у Беларусі.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

У ноч з 20 на 21 сакавіка б.г. у мінскай архікатэдры праходзіла традыцыйнае велікоднае чуванне каталіцкай моладзі. На малітву сабраліся вернікі і святары з розных парафій архідыяцэзіі. Мінска-магілёўскі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч цэлебраваў св. Імшу падчас чування, якое адбывалася пад дэвізам: “Пераадолець сябе, каб засведчыць аб веры ў Хрыста”.

Пінская дыяцэзія

19 сакавіка 2010 г. ва ўрачыстасць св. Юзафа падчас св. Імшы ў Міждыяцэзіяльнай Вышэйшай духоўнай семінарыі імя св. Тамаша Аквінскага ў Пінску Апостальскі Адміністратар Пінскай дыяцэзіі кардынал К. Свёнтэк назначыў лектарамі 8 семінарыстаў.

14 – 17 сакавіка 2010 г. мінска-магілёўскі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч правёў велікапосны рэкалекцыі для мясцовых вернікаў па запрашэнню пробашча парафіі ў Камарове пад Варшавай (Польшча). Тэма рэкалекцыйных навучанняў гучала так: “Навяртайцеся і верце ў Евангелле”.

“Сям’я – надзея Еўропы” – пад такім дэвізам з 12 – 14 сакавіка б.г. у Гнезне (Польшча) прайшоў VIII Гнезненскі з’езд. У сустрэчы прынялі ўдзел людзі навукі, культуры і палітыкі, духоўныя асобы розных хрысціянскіх веравызнанняў і іншых рэлігій з 8 еўрапейскіх краінаў, у тым ліку і з Беларусі.

12 сакавіка 2010 г. каталіцкі Касцёл у Туркменістане быў зарэгістраваны як адна з рэлігійных супольнасцяў гэтай краіны. Каталіцкая місія ў гэтай дзяржаве была ўтворана ў 1997 г., а кіруюць ёй аблаты Беззаганнай Марыі Панны. Да туркменскай каталіцкай супольнасці належаць зараз 90 ахрышчаных.