“Абараняць жыццё, умацоўваць, шанаваць і любіць яго — вось заданне, якое Бог даручае кожнаму чалавеку”

Божы слуга Ян Павел II

Шаноўныя браты-святары, кансэкраваныя асобы! Браты і сёстры, замілаваныя ў Хрысце! Зноў Божы Провід дазваляе нам святкаваць урачыстасць Звеставання НПМ. Зноў у нашым жыцці мы будзем запрошаны перажыць разам з Марыяй Яе сустрэчу з анёлам Габрыэлем. Трэба без боязі i з вялікай адвагай пагасціць у Назарэце ў доме маладой жанчыны па імені Марыя, якая стала Маці для кожнага чалавека.
    “Абараняць жыццё, умацоўваць, шанаваць i любіць яго” — гэта пакліканне не толькі для кожных маці і бацькі, але - і для кожнага чалавека на зямлі. Якой жа вялікай павагай і любоўю мы акружаем сваіх маці, якія далі нам жыццё, клапаціліся пра яго ў нашым дзяцінстве, у маладосці i да сённяшняга дня яго вельмі шануюць. Якой жа вялікай пашанай кожны ахоплівае ўсіх маці на зямлі, якія (на вестку аб зачацці) адказалі так, як Марыя, што з пачатку будуць аберагаць зачатае ў іх дзіця, бо яно з’яўляецца найпрыгажэйшым Божым дарам, якім можа адорваць толькі Творца ўсяго сусвету.
    Але вялікай трывогай напаўняе нас той факт, што не кожная жанчына, якая магла б стаць маці, згодна з Божым намерам у дачыненні да перадачы чалавечага жыцця. †

Заўжды крыж знаходзіцца ў цэнтры хрысціянскай веры. Чалавецтва нашага часу павінна ісці слядамі Хрыста цераз адкупленне да збавення. На жаль, сёння можна адчуць атмасферу часу, калі жыў св. Павел, калі апостал успамінае пра ворагаў крыжа, для якіх знак збавення з’яўляецца амаральнасцю ці глупствам. Некаторыя з сённяшніх “мысліцеляў”, мяркуючы аналагічным чынам, як бы апранаюць на сябе вопратку даўнейшых габрэяў і паганаў. Той чалавек, які змагаецца з крыжам, з’яўляецца самазабойцам. Але на свеце – розныя людзі і розніца ў поглядах паказвае, што не заўжды «яны» маюць рацыю. Але чым жа для вернікаў ёсць крыж? Крыж, які святар трымае ў руцэ, вернік размяшчае ў сваім доме, а таксама носіць на грудзях, ён з’яўляецца знакам нашага збавення. †

У працоўнай дзейнасці лічыцца перш за ўсё чалавек, які мае права не толькі на адпаведную зарплату, але - і вырашаць аб занятках, права ўдзельнічаць у стварэнні працы. Яна павінна быць прасторай, дзе асоба можа развіваць сябе, сваю індывідуальнасць, сваё прызванне. Чалавек павінен быць важнейшы, чым праца.

Чалавек з’яўляецца жывым адлюстраваннем Бога ў свеце, а можа - і ў Космасе. Ён можа пазнаваць Творцу і захапляцца Ім. Адначасова цалкам людская істота здзіўляецца свайму ўзвышэнню. Яна ўсклікае з псальмістам: “Чым жа ёсць чалавек?” (Пс 8, 5). Ян Павел II адказаў на гэтае пытанне даволі пераканаўча падчас першай сваёй пілігрымкі ў Польшчу, падкрэсліўшы: “Нельга зразумець чалавека без Хрыста”, таму што таямніца людской істоты была адкрыта толькі ў Хрысце. А Ён, поўнасцю аддадзены Айцу і людзям, быў таксама Чалавекам працы і ўвайшоў у гэтую плынь, дзе Бог – блізкі чалавеку, (пра што мы чыталі ў папярэднім разважанні) пачатак чаму быў пакладзены ўжо ў раі. Чалавек атрымаў там заданне: “каб вы падпарадкавалі сабе зямлю” (Быц 1, 28). А таму рай – гэта не было толькі месца прыемнага адпачынку. З самага пачатку там працавалі. †

Кожны год 25 сакавіка Касцёл нагадвае нам пра вялікую таямніцу Звеставання НПМ – падзею, якая назаўжды змяніла лёсы чалавецтва. Гэта – успамін аб пачатку справы адкуплення і прадвесце новага жыцця Бога і Чалавека ў адной асобе Езуса Хрыста, Божага Сына.

Анёл Габрыэль аб’явіў Марыі Божыя намеры: “І вось, пачнеш ва ўлонні і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус. Ён будзе вялікім і Сынам Узвышняга будзе названы” (Лк 1, 31 – 32). Гэтыя словы паказваюць нам сутнасць гэтай урачыстасці ці факт зачацця Езуса. Марыя выразіла свае чалавечыя сумненні словамі: “Як гэта можа стацца, калі Я мужа не спазнала?” (Лк 1, 34). Як магчыма спалучыць цнатлівасць і мацярынства? Марыя ўсведамляла тое, якія вынікі Яе чакаюць: гэта пагражала не толькі стратай добрай рэпутацыі, але - і жыцця. Марыя была тады заручана з Юзафам і ведала, як павінен зрабіць нарачоны ў адпаведнасці з габрэйскай традыцыяй. Яе сумненні і пытанне не застаюцца без адказу. Анёл запэўніў Яе аб Божай дапамозе. У гэтай сур’ёзнай місіі Бог будзе суправаджаць і падтрымліваць, павучаць і весці. Пазітыўны адказ Марыі паклаў пачатак месіянскай эры г.зн. часу Божага Валадарства, якое прыходзіць на зямлю. Напэўна, каб адказаць словам “Так”, Марыя павінна быць умацована Божай ласкай і падрыхтавана раней, дзякуючы цнатліваму жыццю і таму, што яна была зберажона ад першароднага граху. Тут паказваецца дасканалае супрацоўніцтва Бога і чалавека, а таксама бязмежны давер і пакорнасць Божай волі. Найсвяцейшая Маці не спрабавала цалкам зразумець гэтую таямніцу, але дазволіла Богу дзейнічаць у сабе. †

Святы Юзаф быў верным Божым слугой, Яго даверанай асобай. Творца заклікаў св. Юзафа служыць непасрэдна Асобе і місіі Езуса, ажыццяўляючы сваё бацькоўства. Менавіта такім спосабам св. Юзаф саўдзельнічаў у вялікай таямніцы адкуплення і з’яўляецца слугой збавення. У адпаведнасці з такой важнай роллю святога яшчэ ў першыя стагоддзі хрысціянства Касцёл узвысіў ягоны культ. Святы Юзаф быў абраны апекуном у Канадзе, Чэхіі, Аўстрыі, Іспаніі, Партугаліі. Дзень успаміну пра св. Юзафа, узлюбленага Найсвяцейшай Марыі Панны, заступніка сусветнага Касцёла, залічаны ў шэраг касцёльных урачыстасцяў. Гэтая постаць сфармавана ласкай Святога Духа для таго, каб зраўнавацца ў сваёй дасканаласці з Божай Маці, яго ўзлюбленай, і нашым Езусам Хрыстом, яго Сынам паводле габрэйскага права. Сучасныя бацькі маюць намнога лягчэйшую місію, чым выхаванне Божага Сына. Але мы заўважаем часта, наколькі яны разгублены ў сваім бацькоўстве.
    Калі св. Юзаф узяў шлюб з Марыяй, то ён быў маладым чалавекам, поўным сілаў і прыгажосці. Святы Мацвей так гаворыць пра св. Юзафа: “Нараджэнне ж Ісуса Хрыста было такім: калі Маці Яго Марыя была заручана з Язэпам, перш чым яны злучыліся, выявілася, што Яна мае ва ўлонні ад Духа Святога. Язэп жа, Яе муж, паколькі быў справядлівы і не хацеў Яе зняславіць, надумаўся тайком Яе адпусціць. А калі ён пра гэта падумаў, вось, Анёл Госпадаў паказаўся яму ўва сне, кажучы: “Язэп, сын Давідаў, не бойся прыняць Марыю, сужонку тваю. Бо што ў Ёй пачалося, пачалося з Духа Святога. Яна ж народзіць Сына, і дасі Яму імя Ісус, бо Ён збавіць народ Свой ад грахоў яго” (Мц 1. 18 – 21). †

Мы знаходзімся на палове шляху да канца Вялікага посту. Здаецца, што гэтая пара – 40 дзён перад святамі Змёртвыхпаўстання Пана, можа прапанаваць нам шмат клопатаў і зрабіць мноства перашкодаў для захавання пакутнага характару. Невыпадкова ў гэты час знаходзіцца ўсё больш прычынаў, каб вызваліць сябе ад велікапосных пастановаў, з’яўляюцца шматлкія перашкоды, якіх не было ў звыклы перыяд, а ў час Вялікага посту яны нагрувашчваюцца асаблівым чынам.
    Для таго, каб зразумець, наколькі гэтая пара не была лёгкай для хрысціянаў папярэдніх стагоддзяў, звернемся да гісторыі Вялікага посту старажытных вякоў, калі хрысціянства вучылася яшчэ рабіць свае першыя крокі і было зусім блізка да часу жыцця Хрыста. †

Спакушэнне Збавіцеля ў пустыні з’яўлецца сімвалам для кожнага чалавека. Нават самыя моцныя людзі баяцца і пакутуюць, хочуць улады і багацця, спрабуюць адмовіцца ад загадаў сумлення і Дэкалогу. Як аказаць супраціўленне такім праяўленням зла, як рассеяць цемру чалавечага сэрца? Як знайсці Бога сярод розных праблемаў і стварыць у сабе такі стан духа, які дазволіў бы адрозніць святло ад цемры, праўду ад маны, свабоду ад рабства?

Калі задумацца над сэнсам 40-ка дзённага знаходжання Езуса ў пустыні, то можна прыйсці да высновы: гэта – важнае пасланне для нас, каб кожны задумаўся над сваім душэўным станам і паспрабаваў умацаваць сваю веру. Хрыстус ведае, што самая сур’ёзная чалавечая праблема - грэх. Менавіта апошні перашкаджае нашым сувязям з бліжнімі, адлучае нас ад Бога і асуджае людскую істоту на тое, каб выключна яна сама давала сабе рады ў жыцці. Гэта з-за граху і ў ім людская істота – бездапаможная і шукае шляхі, каб атрымаць супакой і шчасце, а многія вернікі – прымірэння з Богам і ўмацавання сваёй веры ў Яго існаванне. †

Амерыканскія велікодныя традыцыі (у параўнанні са звычаямі нашых земляў ці Лацінскай Амерыкі) - досыць убогія і прымітыўныя. У Папяльцовую сераду (называюць яе тут “Ash Wednesday”) вернікі збіраюцца, каб паслухаць прачытанае Божае слова, а святар пазначае попелам крыж на ілбе вернікаў на знак пачатку посту, які называюць “lent”: пакора і самаахвяраване, а таксама на знак прыналежнасці да каталіцкай веры. Вернікі захоўваюць гэты крыж да канца дня. У амерыканскіх касцёлах няма крыжовых стацыяў, а Крыжовы шлях ажыццяўляецца толькі ў Вялікую пятніцу перад вячэрнім набажэнствам. Песні жальбы характэрны для польскай традыцыі, аналагічныя песні ёсць па-лацінску. Самы важны дзёнь – Вялікая пятніца, якую называюць там “Good Friday”, а адзначаюць гэты дзень так, як і ў нас. Вялікдзень называюць “Easter” і ўсім ён асацыіруецца больш з “паляваннем” на яйкі. Пасля вячэрняй св. Імшы ў Вялікую суботу, абрады якой – ідэнтычны нашым, пачынаюць святкаваць Вялікдзень. Тут няма рэзурэкцыйнай св. Імшы, велікоднага панядзелку. †

Дорогая редакция и читатели газеты “Слова Жыцця”! Я хочу поделиться с вами своими впечатлениями о прошедших ХХIII реколекциях трезвости в г. Барановичи, которые состоялись 26-28 февраля 2010 г.

В начале я расскажу, что привело меня к тому, что я стал посещать реколекции трезвости. За десять лет своего блуждающего пьянства я испробовал множество способов избавления от алкогольной зависимости: это были и медицинское вмешательство, и целители, и кодировщики – всё это было неэффективно для меня. Я ходил в костёл, просил у Бога помощи, ждал её каждый день. Постоянно родные и близкие молились за меня, но я продолжал пьянствовать... †

  Група клерыкаў ВДС з Гродна разам з намеснікам рэктара ксяндзом Раманам Рачкам прысутнічала на святкаваннях 70-ці годдзя дзейнасці Гродзенскага дзяржуніверсітэту імя Я. Купалы. 25 лютага б.г. яны ўдзельнічалі ў міжнароднай канферэнцыі на тэму: “Універсітэт - у сучасным грамадстве: тэндэнцыі, праблемы і перспектывы інавацыйнага развіцця”, а ў наступны дзень былі гасцямі юбілейнага вечару ў Гродзенскім драмтэатры. Звыш 4 гадоў супрацоўнічаюць Гродзенскі дзяржуніверсітэт і ВДС. Студэнты і выкладчыкі прымаюць удзел у канферэнцыях і навуковых сімпозіумах, што арганізоўваюцца гэтай навучальнай установай. У рамках супрацоўніцтва праходзяць спартыўныя спаборніцтвы паміж клерыкамі семінарыі і студэнтамі універсітэту.

  7 сакавіка 2010 г. з нагоды 10 – ай гадавіны беатыфікацыі сёстраў-назарэтанкаў у касцёле імя Перамянення Пана ў Навагрудку адбылася св. Імша-падзяка. Біскуп Аляксандр Кашкевіч быў галоўным цэлебрантам літургіі. Разам з ім ажыццяўлялі св. Імшу дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Антоній Дзям’янка і генеральны вікарый Гродзенскай дыяцэзіі ксёндз-пралат Міхал Сопата. У сваёй гаміліі ксёндз Раман Катлімоўскі звярнуў увагу на пашырэнне культу благаславёных сёстраў ва ўсім свеце. Пасля св. Імшы ўсе яе ўдзельнікі маліліся перад саркафагам з рэліквіямі сёстраў – апякункамі сем’яў, заступіцца за сваіх родных.

  4 сакавіка 2010 г. каталіцкі Касцёл на Гродзеншчыне адзначаў свята св. Казіміра-каралевіча – заступніка Гродзенскай дыяцэзіі. У гэты ж дзень у парафіях, названых імем гэтага святога: у Першамайску (дэканат Ліда), у Путрышках (дэканат Гродна-Усход), ва Усялюбе (дэканат Навагрудак) і ў Ліпнішках (дэканат Іўе) урачыста прайшло патранальнае свята. З гэтай нагоды у парафіяльных касцёлах былі цэлебраваны адпустовыя св. Імшы. Ксёндз-рэдактар Павел Салабуда быў галоўным цэлебрантам літургіі ў Путрышках, а. Юзаф Макарчык абвясціў гамілію. У сваім казанні гэты францысканец заахвочваў шматлікіх вернікаў, якія сабраліся ў святыні, браць прыклад са святога Казіміра. Урачыстая св. Імша дзеля ўшанавання свайго заступніка была ажыццёўлена таксама і ў капліцы ў Галавічполі (дэканат Шчучын).

11 студзеня 2010 г. у 10. 00 у сёстраў нашай дыяцэзіі прайшоў дзень духоўных сустрэчаў у Пабрыгіцкім касцёле ў Гродне. Падчас сустрэчы сёстры праслухалі аскетычную канферэнцыю пра прынцыпы духоўнага жыцця і прынялі ўдзел у св. Імшы ў 12.00 гадзінаў, якую цэлебраваў біскуп Аляксандр Кашкевіч. Пасля св. Імшы сёстры падзяліліся аплаткамі і ўзаемна пажадалі ўсяго самага найлепшага.

  5 сакавіка 2010 г. супольнасць сёстраў імя Найсвяцейшай Сям’і з Назарэту адзначала 10-ую гадавіну беатыфікацыі сёстраў-назарэтанкаў, мучаніцаў з Навагрудку. Напярэдадні гэтай падзеі іхнія рэліквіі былі перададзены ў санктуарый св. Юзафа ў Каліш (Польшча). Па запрашэнню біскупа Станіслава Напяралы, ардынарыя Калішскай дыяцэзіі, гэта здзейсніў гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч.У сваёй гаміліі ён расказаў пра жыццё благаславёных сёстраў. Шматлікія госці з Польшчы, сёстры з супольнасці імя Найсвяцейшай Сям’і з Назарэту з Беларусі і з Рыму прыехалі на ўрачыстасць.

15 лютага 2010 г. у Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Гродне прайшоў дзень духоўных сустрэчаў для святароў Гродзенскай дыяцэзіі. Ксяндзы, пасля праспявання гімна да Святога Духа, удзельнічалі ў аскетычнай канферэнцыі на тэму “Вернасць Хрыста – вернасць святара”, якую правёў а. Анджэй Шчупал CSsR. У 11.00 адбылася адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту. У гэты дзень у 11.45 біскуп Аляксандр Кашкевіч разам з архімандрытам Сяргеем Гаекам, апостальскім адміністратарам для грэка-католікаў Беларусі, канцэлебравалі ўрачыстую Эўхарыстыю. Сабраныя ксяндзы разважалі пра святарскае прызванне падчас гаміліі, абвешчанай біскупскім вікарыем кс. Янам Кучынскім.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

25 лютага 2010 г. у капліцы імя св. Яна Хрысціцеля ў Мінску прайшоў дзень Духоўных сустрэчаў для святароў, манахаў і сёстраў з розных манаскіх ордэнаў з парафій Мінскай вобласці. Сустрэчу ўзначаліў мінска-магілёўскі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч. Архіпастыр звярнуў увагу на евангелічны сэнс прадстаўлення Панскай мукі, якая дазваляе глыбей задумацца над значэннем падзей тысячагадовай даўнасці, якія сталі пачаткам нашага збавення.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

5 – 7 сакавіка 2010 г. у касцёле імя св. Сымона і Алены ў Мінску праходзіла другая канферэнцыя рухаў і супольнасцяў свецкіх аб евангелізацыі ў сучасных абставінах секулярызму. Удзел у ёй прынялі наступныя мадэратары і аніматары рухаў, якія дзейнічаюць у Беларусі: Легіён Марыі, “Via Dolorosa”, “Маці ў малітве”, таварыства добрай смерці, таварыства св. Мікалая (грэка-каталіцкая Царква), супольнасць Жывога Ружанца, рух “Святло – Жыццё” і прадстаўнікі гэтых рухаў з-за мяжы. Ганаровым госцем канферэнцыі быў дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Антоній Дзям’янка, а духоўным апекуном – а. Ірэнэй Копач.

Мінска-Магілёўская архідыяцэзія

1 - 3 сакавіка 2010 г. у цэнтры імя св. Лукі ў Ляскаўцы прайшлі першыя ў Беларусі рэкалекцыі для працаўнікоў Карытас з усіх дыяцэзій Беларусі. Ксёндз Аляксандр Яшчэўскі SDB, дырэктар катэхетычнага аддзела Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, праводзіў дні духоўнага аднаўлення. Тут закраналіся наступныя тэмы: значэнне ўдзелу ў святой Эўхарыстыі і ў сакрамэнце Пакаяння і Паяднання – аднаго з элементаў Вялікага посту, прысутнасць Божага слова ў жыцці хрысціяніна, а таксама навяртанне перад абліччам Апошняга суда.

Віцебская дыяцэзія

20 лютага 2010 г. у Росіцы адбыліся ўрачыстасці дзеля ўшанавання росіцкіх мучанікаў – ахвяраў фашысцкай карнай акцыі ў лютым 1943 г. У гэты дзень вернікі ўспаміналі ў малітве благаславёных святароў-мучанікаў: Юрыя Кашыру і Антонія Ляшчэвіча, а таксама 1526 чалавек, якія былі спалены фашыстамі ў 1943 г. Шматлікія пілігрымы з Беларусі і група грэка-католікаў на чале з апостальскім адміністратарам для грэка-католікаў Беларусі архімандрытам Сяргеем Гаекам прыбылі на ўрачыстасць. Пасля св. Імшы ўдзельнікі набажэнства прайшлі дарогай да аднаго з месцаў трагедыі, дзе быў пастаўлены памятны крыж.

Віцебская дыяцэзія

26 – 28 лютага 2010 г. у Браславе адбылася першая ў гэтым годзе сесія на тэму выхавання: “Пазнаць сябе ў святле Божага слова”. Сустрэча прайшла ў рэкалекцыйным доме сёстраў-эўхарысткаў і была другой у рамках “Школы малітвы з дапамогай Божага слова”. Гэтыя сесіі праводзяцца ў атмасферы “пустыні”, маўчання і медытацыі. Яны павінны служыць паглыбленню сувязі вернікаў з Богам і дзеля вылячэння іхніх душаў. На працягу гэтага году ў Браславе павінны прайсці яшчэ тры такога роду сустрэчы, на якія кляштар сёстраў-эўхарыстак запрашае ўсіх жадаючых.

Пінская дыяцэзія

26 – 28 лютага 2010 г. у Баранавічах прайшлі XXIII рэкалекцыі цвярозасці. Звыш 80 мужчынаў і жанчынаў са сваімі сем’ямі прыехала ў манаскі дом місіянераў Божага слова (да айцоў-вербістаў). Біскуп К. Велікаселец, ардынарый Пінскай дыяцэзіі, удзельнічаў ва ўрачыстасці адкрыцця рэкалекцый. Айцы: Андрэй Врублеўскі CSsR, рэдэмптарыст з Гродна, і А. Бочар MS з г. Далёкія Віцебскай дыяцэзія праводзілі канферэнцыі і набажэнствы для залежных асобаў, сузалежных і іхніх сем’яў. Ансамбль “Ave” з ВДС з Гродна прымаў удзел у літургічнай сустрэчы групаў і ў св. Імшы.

Пасля беатыфікацыі Яна Паўла II яго цела будзе перанесена з Ватыканскіх гротаў у базыліку імя св. Пятра. 25 лютага б.г. аб гэтым заявіў архіпрэзбітэр святыні кардынал Анжэло Камастры італьянскаму агенцтву “Ansa”. Кардынал зазначыў, што яшчэ няма канчатковага праекту выстаўлення астанкаў польскага Папы пасля таго, калі ён будзе абвешчаны благаславёным. Кананічным правам прадбачана такая сітуацыя ў выпадку беатыфікаваных асобаў як даніна ўшанавання для іх.

3 сакавіка 2010 г. папа Бэнэдыкт XVI паблагаславіў у Ватыкане новыя кароны на цудоўны абраз Яснагурскай Божай Маці. Гэта - сімвал удзячнасці польскага народу сваёй заступніцы ў 100 гадовую гадавіну рэкаранацыі Яе абразу. Дэлегацыя з Яснай Гары на чале з прыёрам а. Раманам Маеўскім OSPPE адправілася на гэтую ўрачыстасць у Рым. Згаданая падзея звязана непасрэдным чынам з тым, што адбывалася 100 гадоў назад, калі святы Папа Пій X перадаў вернікам у Польшчу дар у выглядзе каронаў для цудоўнага абразу Божай Маці на Яснай Гары.

24 – 25 лютага 2010 г. прадстаўнікі маскоўскага патрыярхату нанеслі візіт у Польшчу, дзе сустрэліся з прадстаўнікамі польскага праваслаўя і правялі перагаворы з дэлегацыяй польскага епіскапату. Як паведамляе інфармацыйная служба маскоўскага патрыярхату мэта візіту – устанаўленне супрацоўніцтва паміж народамі Польшчы, Украіны, Беларусі і Расіі. Дэлегацыя з Масквы ўдзельнічала ў пасяджэнні міжверавызнанёвай камісіі, дзе былі абмеркаваны магчымасці палепшыць адносіны паміж славянскімі народамі пасля трагічных падзеяў мінулага. У выніку была створана рабочая група для выпрацоўкі сумеснага дакументу аб прымірэнні народаў. Прадстаўнікі польскага праваслаўя і каталіцкага Касцёла ў Расіі будуць уключаны ў працу рабочых групаў.

Касцёл з’яўляецца супольнасцю, якая была заснавана Езусам Хрыстом і ў адпаведнасці з Яго воляй кіруецца 12-цю апосталамі. Святы Пётр стаў на чале гэтай супольнасці. “Ты - камень (Пётра), і на гэтым камені пабудую царкву Маю, і брамы пякельныя не перамогуць яе” (Мц 16,18). Нягледзячы на тое, што святы Пётр тройчы адракаўся ад свайго Настаўніка, ён стаў моцным фундаментам, на якім узнесены Касцёл.

Езус заснаваў Касцёл, каб кожны з нас мог збавіцца, каб мог “даплыць” да порту збавення. Чалавек, дзякуючы Касцёлу, зможа злучыцца з Тым, Хто яго стварыў і паклікаў з нябыту да існавання. У энцыкліцы “Deus caritas est” папа Бэнэдыкт XVI піша, што Касцёл існуе для кожнага чалавека і кожная асоба павінна знайсці ў ім адпаведнае для сябе месца. Адны прысвячаюць сябе выключнай службе Богу і Касцёлу, іншыя прымаюць актыўны ўдзел у жыцці і дзейнасці парафіяльнай супольнасці. Ёсць і такія, якія прысвячаюць сваё жыццё Касцёлу, удзельнічаючы ў рознай душпастырскай, дабрачыннай і выхаваўчай дзейнасці. І гэта цудоўна! У Евангеллі мы чытаем словы Езуса пра тое, што “Хто хоча знайсці сваё жыццё, той згубіць яго, а хто аддасць сваё жыццё за Мяне, той знойдзе яго” (Мц 10, 39).
    Кожны хрысціянін павінен турбавацца пра развіццё Касцёла. Нельга аставіць гэты клопат толькі духоўным асобам. Нельга ўсе справы, праблемы, турботы, абавязкі скідваць на нашых душпастыраў. Мы самі павінны жыць гэтым, бо кожная парафія, капліца, сакральны будынак – гэта наша супольная справа, пра што мы павінны клапаціцца, акружаць належнымі павагай і ўшанаваннем. †

“… Оскар, – внезапно сказала она, – а что если написать письмо Богу?”

Как часто вы разговариваете с Богом? Мне кажется, что многие ответят именно так: “Разговор с Богом происходит во время молитвы утром, вечером, в воскресенье… ”Но сейчас я веду речь не о том. Как часто вы беседуете с Богом просто, по-дружески, как с близким родственником или со старым хорошим приятелем? “А это - как?” - спросите вы.

В нашей жизни прочно обосновался интернет. Виртуальное общение для многих заменило встречи с друзьями, походы в кино и прогулки по парку. Зачем утруждать себя? Если можно просто подойти к компьютеру, нажать заветную клавишу - и вот знакомые со всего земного шара в списке ON-LINE. И мы готовы, не жалея слов, не упуская подробностей, часы напролет рассказывать кому - то о том, как прошел наш день, с какими трудностями мы справились и какие препятствия еще предстоит преодолеть. Мы готовы рассказать всё кому – то, человеку, который живет за тысячи километров, которого ни разу мы не видели (и скорее всего - не увидим), не слышали его голос. Просто мы знаем, что где - то есть человек, который нас “выслушает”, поймет и, может быть, поддержит. И этого - нам достаточно. †

864 канон кодэксу кананічнага права сцвярджае: “Кожны не ахрышчаны чалавек прыдатны для таго, каб прыняць Хрост”. Я лічу, што варта было б сказаць некалькі словаў пра метад in vitro. Спачатку трэба зазначыць і падкрэсліць, што Касцёл не прымае “па-за цялеснай” тэхнікі FIVET (Fecondation In Vitro and Embryo Transfer) – апладнення in vitro, таму што гэта – грэх. На чым асноўваецца апладненне in vitro? Жанчыне даюцца медпрэпараты, якія садзейнічаюць таму, што ў яе арганізме наступае авуляцыя. З дапамогай спецыяльнага прыбору (лапараскопу) збіраюцца яйцаклеткі палавой спеласці. Некаторыя аўтары называюць гэта “калекцыяніраваннем”. Сперматазоіды бяруцца ад мужчыны пасля мастурбацыі. Мужчынскія сперматазоіды і жаночыя яйцаклеткі змешваюцца ў спецыяльнай прабірцы, дзе можа адбыцца (але неабавязкова) апладненне. А калі яно адбылося, то чалавечы эмбрыён (звычайна некалькі) размяшчаюць ва ўлонні жанчыны. Але гэта яшчэ не ўсё. †

Цяжка знайсці чалавека, якому невядома пачуццё крыўды. Дзіця, пачынаючы з маленства, крыўдзіцца на таго, хто адбірае ў яго цацку. Чалавек расце, і колькасць крыўд таксама ўвесь час памнажаецца. Крыўды забываюцца, але нікуды не знікаюць. Яны назапашваюцца і паволі руйнуюць жыццё: узаемаадносіны з людзьмі, з Богам і з самім сабой. Крыўда - дэструктыўнае пачуццё, яна раз’ядноўвае людзей, атручвае горыччу душу таго, хто яе носіць. Да таго ж парушаецца ўсё наша хрысціянскае жыццё: мы не можам спадзявацца на прабачэнне нашых грахоў Богам, калі не ўмеем прабачаць усім духоўным даўжнікам, якія пакрыўдзілі нас і таму як бы абавязаны нам. Адзіны шлях да таго, каб спыніць згубны ўплыў крыўды на жыццё - прабачыць. У рускай мове прабачыць – простить – слова, утворанае ад слова просто. Задумайцеся, прабачыць - гэта значыць спрасціць, вызваліць сваё сэрца ад цяжару крыўдаў, прэтэнзій, расчараванняў. †

Гэтыя невысокія кветкі аднымі з першых расцвітаюць на веснавых праталінах. Другая назва крокусаў - шафран (ад арабскага - жоўты). Яшчэ да нашай эры гэтыя кветкі былі вядомы ў Індыі і Егіпце. Высушаны пылок жоўтых кветак выкарыстоўвалі як фарбу. Паспрабуйце упрыгожыць крокусамі з гафрыраванай паперы вашае памяшканне.

Вам спатрэбяцца наступныя матэрыялы: рознакаляровая гафрыраваная папера, дрот даўжынёй 7-8 см, пластыкавы збаночак, пластылін. †