Юбілей

Акадэмічнае душпастырства „“OPEN” паўстала ў кастрычніку 2006 года, а сёлета адзначае сваё пяцігоддзе. Душпастырам студэнтаў і працуючай моладзі з самага пачатку з’яўляецца кс. Антоній Грэмза. Назва душпастырства ў перакладзе з англійскай мовы азначае “адкрыты”. Адкрыты для ўсіх, для новай моладзі, для новай евангелізацыі. Усё пачалося з супольнай Эўхарыстыі ў чацвер і катэхезы, якая адбылася адразу ж пасля яе ў кляштары сясцёр назарэтанак. Боязь, што ніхто, акрамя арганізатараў, не прыйдзе на сустрэчу, садзейнічала інтэнсіўнай падрыхтоўцы. Сёння супольнасць налічвае 65 чалавек, а на св. Імшы ў чацвер прыходзіць звыш ста.
    Мэта кожнага акадэмічнага душпастырства – гэта заахвочванне да шчырага сяброўства з Богам і пазнання праўды, якую Бог абвясціў у Хрысце, а таксама стварэнне сапраўднай супольнасці. Усё гэта рэалізоўваецца праз супольныя паездкі і рэкалекцыі, а таксама сустрэчы з цікавымі людзьмі. Студэнты гасцілі ўжо ў сваёй супольнасці кс. Яна Кучыньскага, а. Казіміра Жыліса, а. Андрэя Урублеўскага CSsR, кс. Антонія Радзевіча, хрысціянскія сем’і. †

1460 г. - у Поразаве Ян Ягінтовіч Рымвід заснаваў касцёл НПМ і забяспечыў яго ўсім неабходным. 1668 г. – ксёндз Бэнэдыкт Жухорскі будуе новую драўляную святыню. Гэты касцёл быў спалены, верагодна, падчас ваенных дзеянняў Паўночнай вайны. 1715 г. – ксёндз Ян Янкоўскі і ксёндз Казімір Круповіч пабудавалі новы касцёл Унебаўзяцця НПМ. 1767 г. – генерал літоўскіх войск Тышкевіч адбудаваў касцёл св. Апосталаў Пятра і Паўла пасля пажару. 12 мая 1797 г. 1828 г. 1828 г. – ксёндз Міхал Грабавецкі і Ксаверый Завіша з дапамогай парафіян пабудавалі мураваны касцёл. 29 верасня 1829 г. – ксёндз Тарвід, ваўкавыскі дзекан, асвяціў касцёл св. Міхала-Арханёла. 1958 -1988 г.> – у парафіі не было святара. 1 мая 1990 г. – поразаўская парафія была даверана клопатам аа. францысканцаў паводле дэкрэта біскупа Тадэвуша Кандрусевіча. †

280 гадоў таму, 19 (8) верасня 1730 г., адбылася каранацыя жыровіцкай іконы Багародзіцы папскімі каронамі.

На той час было вядома тры выявы жыровіцкай іконы Божай Маці, якія праславіліся цудамі.
    Першая – каменная, якая цудоўна з’явілася ў XV стагоддзі і знаходзілася ў Жыровічах.
    Другая – ікона-фрэска з базыліянскай царквы св. Сяргея і Вакха ў Рыме.
    Трэцяя (мастацкая копія другой) была напісана на палатне, як копія рымскай іконы-фрэскі.
    Гэтая ікона была каранавана папскімі каронамі і зараз знаходзіцца ў Слоніме, у касцёле св. Андрэя.
    Рашэнне «ўзлажыць на галаву Богадзіцяці Ісуса і Багародзіцы Дзевы ў г. Жыровіцах у царкве айцоў ордэна св. Васіля, Кіеўскага дыяцэза, залатыя кароны» было прынята ў 1726 годзе падчас пантыфікату папы Бэнэдыкта ХІII (29 V 1724 – 21 II 1730).
    Гэта была першая каранацыя папскімі каронамі абраза Божай Маці на тэрыторыі сучаснай Беларусі.
    На працягу стагоддзяў перад гэтай іконай маліліся грэка-католікі (уніяты), рыма-католікі, праваслаўныя. Жыровіцкая Заступніца стала сапраўды Маці еднасці хрысціянаў. †

5 сакавіка 2000 г. у Рыме Ян Павел II залічыў у лік благаславёных 11 сёстраў-назарэтанкаў з Навагрудка. А благаславёны – гэта шчаслівы, святы. Папа назваў іх заступніцамі сем’яў.

Сёстры ахвяравалі сваё жыццё за бацькоў сем’яў, якія былі арыштаваны ў 1943 г. і ім пагражаў расстрэл. Назарэтанкі прасілі Бога: “Мой Божа, калі неабходна ахвяра з жыцця, то няхай лепш нас расстраляюць, чым тых, у каго ёсць сем’і...”
    Бог пачуў іхнія маленні. 31 ліпеня 1943 г. сёстры былі выкліканы ў гестапа. Там іх затрымалі ў турме, пасля чаго вывезлі за горад і 1 жніўня 1943 г. на світанні расстралялі. Назарэтанкі заплацілі сваёй крывёй за любоў да бліжняга ў тыя жудасныя дні акупацыі, поўныя няпэўнасці і трывогі. Праз некалькі дзён пасля іхняй смерці мужчыны былі вызвалены з турмы.
    Калі сёння пачаць чытаць біяграфіі благаславёных больш уважліва, то можна заўважыць, што Бог падрыхтоўваў кожную сястру на працягу ўсяго яе жыцця і даваў розныя знакі для таго, каб на світанні 1 жніўня 1943 г. яны маглі сказаць: “Fiat” і, узрадаваныя, сустрэцца са сваім Узлюбленым!