Дзіцячы куточак

Сустрэліся неяк раз у вёсцы каля плота кульгавы сабака, кот з распухлым вялікім носам, мыш без хваста і выпацканая ў штосьці чорнае свіння. Сталі яны размаўляць ды на свае няшчасці адзін аднаму жаліцца.
    – Што гэта ў цябе з нагой, чаму ты кульгаеш? – пытае кот сабаку.
    – Я пагнаўся за машынай, і лапа трапіла пад кола, – сумна сказаў сабака.
    – А навошта ты за машынамі ганяешся? – спыталася свіння.
    – Ды я і сам не разумею, навошта гэта раблю, – адказаў сабака, – проста хочацца ганяцца за машынамі і брахаць на іх, звычка ў мяне такая кепская. А ў цябе чаму такі вялікі распухлы нос? – спытаў сабака ката.
    – А я люблю мух лавіць, – сказаў кот. – Аднойчы, калі я лавіў мух, я не заўважыў чмяля, які сядзеў на шыбе, ён укусіў мяне за нос.
    – А ты што, любіш есці мух? – здзівілася мыш.
    – Ды не, мух я зусім не ем, – сказаў кот. †

“Калі прыйшлі ў Кафарнаум і былі ў доме, Езус спытаўся ў іх: «Пра што вы разважалі па дарозе?»
    Яны маўчалі, бо ў дарозе разважалі паміж сабою, хто большы. Сеўшы, Ён паклікаў Дванаццаць і сказаў ім: «Хто хоча быць першым, няхай будзе з усіх апошнім і слугою ўсіх»”.
    (Мк 9, 33-35)

Жыў-быў хлопчык Віця. Як і многія яго аднагодкі, ён хацеў стаць самым моцным і самым спрытным, таму вельмі любіў урокі фізічнай культуры. Мама Віці паважала інтарэсы хлопчыка, але вельмі хацела, каб яе сын быў усебакова развітым. Таму хлопчык хадзіў на ўрокі рэлігіі і займаўся ў музычнай школе. Там яго вучылі чытаць ноты, спяваць у хоры, іграць на скрыпцы.
    Вучыўся Віця з вялікай неахвотай, таму мама часта хадзіла з ім на канцэрты, каб ён палюбіў музыку.
    Аднойчы яны з мамай сядзелі вельмі блізка да сцэны і слухалі санату для скрыпкі. Скрыпач іграў, заплюшчыўшы вочы, і здавалася, што перад ім праплываюць нейкія дзіўныя карціны. Усе замерлі, слухаючы выдатную мелодыю... Усе, акрамя Віці. Яму было сумна, музыка наганяла на яго сон, і ён пачаў драмаць... †

У адной казачнай краіне існа­вала школа чараў­нікоў. Як і ва ўсякай школе, у ёй былі вучні і настаўнікі, урокі і канікулы, а ў канцы года маленькія чараўнікі паказвалі тое, чаму яны паспелі навучыцца.
    У гэтай школе вучыўся хлопчык, якога называлі Артур-Зялёны Кусцік. Такую мянушку ён атрымаў пасля таго, як на адным з урокаў выпадкова ператварыў свае валасы ў маленькі зялёны кусцік і доўга не мог вярнуць ім ранейшы выгляд.
    Разам з іншымі вучнямі Артур удзельнічаў у штогадовым паказе цудаў. І як вы думаеце, які цуд ён падрыхтаваў? Не, не абрус-самабор і не боты-скараходы. Ён прыдумаў чароўны дыван. Як толькі хтосьці станавіўся на гэты дзівосны дыван ды два разы падскокваў на левай назе, прамаўляючы “чык-чырык”, тут жа выконвалася яго таемнае жаданне. Але паколькі Артур быў яшчэ толькі вучнем і пакуль што не меў сапраўднай чароўнай сілы, яго чараўніцтва дзейнічала ўсяго толькі адну хвіліну.
    Каб праверыць дзеянне свайго вынаходніцтва, Артур адправіўся ў дзіцячы садок, які знаходзіўся побач са школай чараўнікоў. Там ён прапанаваў дзецям устаць на чароўны дыван і загадаць сваё жаданне. †

Старшего звали Фрэнк, ему было двадцать лет. Того, кто моложе, звали Тед, ему было девятнадцать. Они всегда были вместе, а дружили еще со школы. Друзья решили вместе пойти служить в армию. Уезжая, они дали себе и своим родителям слово, что будут заботиться друг о друге. Им повезло, они попали в один батальон. Батальон послали на войну. Это была ужасная война, которая шла в песках знойной пустыни. Какое-то время Фрэнк и Тед находились в лагере под защитой авиации. Вечером же пришел приказ наступать на врага. Солдаты шли всю ночь под огненным шквалом неприятеля. Утром батальон добрался до деревни. Теда не было. Фрэнк искал его повсюду: среди живых и мертвых. Он обнаружил его имя в списке без вести пропавших и отправился к командиру. †

– Ты веришь в чудеса?
    – Да.
    – А ты видела хоть одно чудо?
    – Чудо? Да.
    – Какое?
    – Тебя.
    – Меня? Я – чудо?
    – Конечно.
    – Как же так?
    – Ты дышишь. У тебя мягкая теплая кожа. Твое сердце стучит. Ты можешь видеть. Ты можешь слышать. Бегаешь. Ешь. Прыгаешь. Думаешь, Смеешься. Любишь. Плачешь...
    – Ааа... Вот оно что...

Жил-был серо-коричневый воробей. Жизнь его представляла собой сплошную череду тревог и вопросительных знаков.
    Будучи еще в яйце, он все время беспокоился: «Удастся ли мне расколоть эту прочную скорлупу? Не выпаду ли я из гнезда? Позаботятся ли мои родители о том, чтобы выкормить меня?»
    Эти страхи прошли, но теперь его начали одолевать другие. Он дрожал, сидя на ветке, с которой должен был совершить свой первый полет: «Удержат ли меня мои крылья? Не разобьюсь ли я о землю... Кто меня снова поднимет наверх?»
    Естественно, он научился летать, но снова начал ныть: «Найду ли я себе подружку? Смогу ли построить гнездо?»
    У него все получилось, но воробей мучил себя: «Будут ли защищены яйца? Вдруг в дерево ударит молния, и вся моя семья погибнет... А если прилетит сокол и съест все мое потомство? Смогу ли я выкормить их?» †

У вялікім старым буфеце за празрыстымі шклянымі дзверцамі жыла шклянка. Гэта была адна з шасці святочных шклянак з залатым узорам на баках. Шклянкі стаялі на паліцах буфета разам з іншым прыгожым посудам, які даставалі толькі на свята, калі вазы, салатніцы і талеркі напаўняліся смачнай ежай, а шклянкі – смачнымі напоямі.
    Пасля вечарыны посуд неслі на кухню, мылі, пакідалі на ноч сушыцца, а раніцай ізноў ставілі ў буфет. Увесь святочны посуд яшчэ тыдзень успамінаў мінулую вечарыну і з зачараваннем распавядаў, хто якую страву атрымаў і як выдатна адчуваць сябе напоўненым усякімі смачнасцямі. Шклянкі таксама наперабой расказвалі пра сокі, ліманад і газіроўку.
    Наша шклянка нічым не адрознівалася ад іншых – яна ўдзельнічала ў агульнай балбатні пасля вечарын. Большую частку часу яна назірала разам з іншым посудам, як за дзверцамі буфета кіпіць жыццё: дзеці сваволяць у пакоі, кот гуляе з клубком, а дарослыя вядуць сур’ёзныя гутаркі. †