Езус сказаў сваім вучням: Калі, хто любіць Мяне, той захоўвае слова Маё, і палюбіць таго Айцец Мой, і прыйдзем да яго, і зробім жыллё ў яго. Хто не любіць Мяне, той не захоўвае слоў Маіх. А слова, якое вы чуеце, не Маё, але Айца, які паслаў Мяне.
    Я сказаў вам гэта, будучы з вамі. А Суцяшальнік, Дух Святы, якога Айцец пашле ў імя Маё, навучыць вас усяму і нагадае вам пра ўсё, што Я сказаў вам. Спакой пакідаю вам, спакой Мой даю вам. Не так, як дае свет, Я вам даю. Няхай не трывожыцца сэрца вашае і не баіцца. Вы чулі, што Я сказаў вам: “Адыходжу і прыйду да вас. Калі б вы Мяне любілі, то радаваліся б, што Я іду да Айца, бо Айцец Мой большы за Мяне.
    I цяпер Я сказаў вам, перш чым гэта станецца, каб вы паверылі, калі гэта адбудзецца”. †

Ян 14, 23-29

Езус узняў вочы свае да неба і маліўся такімі словамі: “Ойча святы, не толькі за іх прашу Я, але і за тых, хто паверыць у Мяне паводле слова іхняга, каб усе былі адно, як Ты, Ойча, ува Мне, і Я ў Табе, каб і яны былі ў Нас, каб паверыў свет, што Ты паслаў Мяне. I славу, якую Ты даў Мне, Я даў ім, каб былі адно, як і Мы адно. Я ў іх, а Ты ўва Мне. Каб былі з’яднаныя ў адно, каб свет пазнаў, што Ты паслаў Мяне і палюбіў іх, як палюбіў Мяне.
    Ойча, хачу, каб тыя, каго Ты даў Мне, былі са Мною там, дзе Я, каб бачылі славу Маю, якую Ты даў Мне, бо палюбіў Мяне перад заснаваннем свету.
    Ойча справядлівы, свет Цябе не пазнаў, а Я пазнаў Цябе, і гэтыя пазналі, што Ты паслаў Мяне. Я абвясціў ім Тваё імя, і абвяшчаць буду, каб любоў, якою Ты палюбіў Мяне, у іх была, і Я ў іх”. †

Ян 17, 20-26

У Касцёле май з’яўляецца перыядам асаблівага ўшанавання Божай Маці. Падчас гэтага цудоўнага месяца мы збіраемся ў касцёлах і ў прыдарожных каплічках на маёвыя набажэнствы, каб разам праслаўляць Бога і Яго Маці.

Ларэтанская літанія – цэнтральная частка маёвага набажэнства - цудоўны гімн дзеля ўшанавання Марыі, дзе праслаўляюцца Яе вялікія цноты і прывілеі, якімі Бог адарыў Яе. Мы звяртаемся да Багародзіцы, якая адначасова з’яўляецца і нашай Маці, самымі рознымі назвамі. У гэтых закліках заключаны глыбокі тэалагічны змест. Яны паказваюць самыя розныя адценні таямніцаў жыцця і веры Марыі. А раздумваючы над імі можна пазнаць пэўныя праўды веры і ўшаноўваць нашую Валадарку неба і зямлі. Штодзённае спяванне ці адгаворванне Ларэтанскай літаніі з’яўляецца дасканалай магчымасцю медытацыі і роздуму над тым, кім ёсць для нас Марыя і як Яна садзейнічае нашаму духоўнаму і асабістаму росту. Мы, адорваючы Марыю шматлікімі назвамі, выражаем тым самым нашыя патрэбы і душэўны стан, а таксама сваю актуальную жыццёвую сітуацыю. Безумоўна, падчас маёвага набажэнства складана паглыбіцца ў змест паасобных прызываў да Марыі. Аднак, калі чалавек моліцца самастойна, то можна паспрабаваць паразважаць хоць над некаторымі з іх. Тады глыбей мы пазнаём усё жыццё Найсвяцейшай Маці і ўсё тое, што Яна робіць для нас тут на зямлі і здзейсніць у будучым жыцці. †

Мы не ў стане зразумець Божую волю, не можам зразумець веліч, мудрасць і магутнасць Творцы. Мы можам толькі паверыць. Нашыя вера і надзея былі ўмацаваны ў хвіліны Унебаўшэсця Божага Сына, таму што мы бачым нашае будучае. Бог – усемагутны і вечны. Усё, што ёсць у нас і што ствараем, паходзіць ад Яго. Бог стварыў нас, Ён нас і асудзіць. Мы – шчаслівыя, таму што атрымалі свабодную волю, дары Святога Духа, Божыя запаведзі, ласкі і таленты. Таму мы хочам перажыць цудоўнае зямное жыццё, радуючы Бога сваёй верай, надзеяй і любоўю. Давайце будзем радавацца, таму што ахвяра Хрыста дала нам магчымасць збавіцца.

Такія – асноўныя праўды нашага жыцця. Ці мы памятаем пра гэта? Людзі баяцца смерці. Але тое, што нарадзілася, павінна памерці. Такому прынцыпу быў падпарадкаваны нават Езус, бо Ён быў чалавекам. Але дзякуючы сваёй смерці Хрыстус даў магчымасць выратаваць справядлівых. Збавіцель сышоў у Атхлань і выратаваў душы ўсіх святых памерлых, якія чакалі Яго прыходу. Таму мы можам спадзявацца на збавенне, але пры ўмове пабожнага і справядлівага жыцця. Часта мы не давяраем Богу па тых ці іншых прычынах. Грэбуем штодзённай малітвай, св. Імшой, не памятаем пра любоў да бліжняга. Але калі лёс адкідвае нас на бок, то праклінаем і абвінавачваем Бога, які стварыў такі “несправядлівы” свет. Але і тады мы не памятаем пра Любоў Божага Сына да людзей, пра Апошні Суд, які зробіць парадак ва ўсім і назаўжды. †

Ва ўрачыстасць НМП Каралевы Польшчы апоўдні ў гродзенскай катэдры адбылася ўрачыстая св. Імша. Кардынал Казімір Свёнтэк быў яе галоўным цэлебрантам, а канцэлебравалі - наступныя біскупы: Аляксандр Кашкевіч, Антоній Дзям’янка і Казімір Велікаселец. Айцец Анджэй Шчупал CSsR абвясціў гамілію, галоўнай думкай якой была роля Божай Маці ў жыцці кансэкраваных асобаў. Пасля св. Імшы святары, сёстры з манаскіх ордэнаў, вернікі і дзеці павіншавалі біскупа Аляксандра з імянінамі і пажадалі яму ўсяго самага найлепшага. †

Згодна з традыцыяй 2 мая б.г. у дыяцэзіяльны дзень Маці адбылася чарговая пешая пілігрымка ў санктуарый імя Яснагурскай Божай Маці, якая цярпліва нас слухае на пагорак Надзеі ў Капцёўку. Паломніцтва пачалося ў 7.00 гадзінаў у францысканскім касцёле св. Імшой, галоўным цэлебрантам якой быў кіраўнік паломніцтва кс. Міхал Ластоўскі. Па дарозе ў санктуарый клерык ВДС з Гродна Ян Раманоўскі правёў канферэнцыю пра мацярынскую годнасць Марыі. Усіх вельмі ўзрушылі два расказы аб жыцці сястры-назарэтанкі і сястры з трэцяга францысканскага ордэну. Ансамбль “Ave” суправаджаў вернікаў Марыйнымі спевамі. Упершыню ў паломніцтве ўдзельнічалі ўсе алюмны ВДС з Гродна. Айцец Юзаф Макарчык OFMConv правёў канферэнцыю пра тытулы Божай Маці. У праграме паломніцтва быў таксама прадугледжаны вяночак да Божай Міласэрнасці і Крыжовы шлях вакол санктуарыя імя Яснагурскай Божай Маці. Цэнтральны пункт паломніцтва – св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Аляксандр Кашкевіч. У гаміліі ён падкрэсліў, як важна было ўстанавіць у Капцёўцы санктуарый імя Яснагурскай Божай Маці як Апякункі ўсіх маці.

Упершыню ў дыяцэзіяльны дзень Маці (2 мая б.г.) вырушыла пешая пілігрымка з Ашмянаў у санктуарый імя Божай Маці Суцяшальніцы Засмучаных у Баруны (дэканат Ашмяны). Ксёндз Павел Паўлюкевіч, вікарый у парафіі імя св. Міхала-Арханёла ў Ашмянах, быў яе ініцыятарам. У паломніцтве прынялі ўдзел і пілігрымы з Брэста пад кіраўніцтвам кс. Юрыя Варонкі. Па дарозе ў санктуарый вернікі ўдзельнічалі ў дзвюх канферэнцыях пра ролю маці ў жыцці чалавека, якія правялі ксяндзы: Павел і Юрый. Пасля палудня ў санктуарыі ў Барунах была ажыццёўлена св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў кс. Ян Пузына. Ансамбль “Kresowiacy” падрыхтаваў яе музычнае суправаджэнне. Пасля св. Імшы моладзь з Ліды паказала спектакль “Чаканы госць”, які пазней яшчэ раз убачылі вернікі з Ашмянаў.

26 красавіка б.г. у капліцы ВДС у Гродне была цэлебравана св. Імша з нагоды 80-ці годдзя з дня нараджэння ксяндза-прафесара Тадэвуша Вышынскага. Біскуп Аляксандр Кашкевіч быў галоўным цэлебрантам св. Імшы, а гамілію абвясціў ксёндз Раман Катлімоўскі.

25 красавіка б.г. апоўдні ў касцёле імя Найсвяцейшага Адкупіцеля ў Гродне (м-н Дзевятоўка) адбылася ўрачыстая св. Імша з нагоды Сусветнага дня малітваў за прызванні. Айцец Станіслаў Станеўскі CSsR, душпастыр гродзенскіх чыгуначнікаў, быў яе галоўным цэлебрантам. Пасля св. Імшы працаўнікі чыгункі з Гродна і Парэчча, якія сабраліся на набажэнства, адправіліся на велікодную святочную сустрэчу. Консул Польшчы ў Гродне Ян Срока з жонкай былі яе ганаровымі гасцямі. Падчас сустрэчы была абмеркавана праблема ўдзелу дэлегацыі з душпастырства чыгуначнікаў у Гродне ў Міжнародным кангрэсе каталіцкіх чыгуначнікаў у Будапешце.

23 красавіка б.г. маладыя людзі з маладзёжнага душпастырства “Open” у Гродне наведалі гродзенскія дзіцячыя сады для разумова недаразвітых дзяцей. А паколькі гэта быў першы візіт-знаёмства, то моладзь пастаралася прынесці дзецям падарункі і паклапацілася, каб быў шчыры і сардэчны настрой. Да гэтай пары моладзь з душпастырства “Open” наведвала толькі гродзенскія рэабілітацыйныя цэнтры для дзяцей-інвалідаў. Цяпер вырашылі пашырыць дабрачынную дзейнасць і дапамагчы таксама гэтаму дзіцячаму садзіку.

1 мая б.г. у парафіі імя Унебаўзяцця НПМ і св. Юзафа-рамесніка адзначалі патранальнае свята – св. Юзафа, апекуна людзей працы. Ксёндз Павел Салабуда быў галоўным цэлебрантам адпустовай урачыстай св. Імшы і абвясціў казанне на тэму: “Святы Юзаф – прыклад святасці для сучасных людзей”.

Згодна з традыцыяй ВДС у Гродне ў нядзелю 25 красавіка б.г., якую называюць таксама нядзеляй Добрага Пастыра, алюмны выязджалі ў парафіі дыяцэзіі, каб сустрэцца з міністрантамі і моладдзю. Яны дзяліліся прызнаннямі аб сваім уласным прызванні і расказвалі пра жыццё і традыцыі семінарыйнай супольнасці. Падчас кожнай св. Імшы алюмны разам з вернікамі маліліся за новыя і шматлікія святарскія пакліканні.
    Набліжаецца заканчэнне акадэмічнага году. У сувязі з гэтым 26 красавіка б.г. алюмны семінарыі прыступілі да залікаў, якія будуць допускам да экзаменацыйнай сесіі, што пачнецца 17 мая.

22 – 23 красавіка б.г. у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы прайшла рэспубліканская навуковая канферэнцыя “Шлях да навукі”. Арганізаваў яе факультэт гісторыі і сацыялогіі гэтай навучальнай установы з нагоды 55 –ці годдзя студэнцкага гістарычнага кружка “НіКа”. Алюмны ВДС з Гродна прачыталі рэфераты па некаторых праблемах веравызнання ў гісторыі Беларусі па запрашэнню ўладаў універсітэта. Сярод дакладчыкаў былі таксама студэнты праваслаўнай акадэміі імя Кірыла і Мяфодзія з Мінска, а таксама - прадстаўнікі грэка-каталіцкага Касцёла.

27 красавіка б.г. факультэт гісторыі і сацыялогіі Гродзенскага дзяржуніверсітэта імя Я. Купалы арганізаваў дыскусійную сустрэчу па праблемах веравызнання ў гісторыі Беларусі. Выкладчыкі і маладыя навукоўцы гэтай навучальнай установы мелі магчымасць выслухаць меркаванні прадстаўнікоў хрысціянскіх касцёлаў з Гродна, якія датычыць паасобных тэмаў і іхнія адказы на пастаўленыя пытанні. Ксёндз Антоній Грэмза прадстаўляў гродзенскі каталіцкі Касцёл. Гэты святар закрануў тэму “Напрамкі і метадалогія даследаванняў хрысціянства ў Беларусі”.

  15 красавіка б.г. хор “Cantate Domino” з парафіі імя Божай Міласэрнасці з Гродна адкрыў урачыста ў Лодскай архікатэдры Вясеннія дні арганнай і камернай музыкі. Аднак першы канцэрт з-за жалобы быў прысвечаны ахвярам катастрофы самалёта пад Смаленскам, а вечар пачаўся дзесяцімінутным малітоўным чуваннем. У Лодзі хор атрымаў магчымасць запісаць свой другі дыск. Затым харавы калектыў “Cantate Domino” выступіў з жалобным канцэртам на плошчы ля гарнізоннага касцёла ў Вроцлаве, а таксама - у касцёле аа. францысканцаў у Варшаве. Новы дыск гэтага харавога калектыву можна набыць у дыяцэзіяльнай кнігарні па вуліцы К. Маркса, 4.

  Пачалася пара, калі многія вернікі прыступаюць у сваіх парафіяльных супольнасцях да сакрамэнту хрысціянскай сталасці – Бежмавання. 22 красавіка б.г. біскуп Аляксандр Кашкевіч удзяліў сакрамэнт Канфірмацыі вернікам з парафіі імя Найсвяцейшага Адкупіцеля ў Гродне (м-н Дзевятоўка), а 23 красавіка б.г. – вернікам з парафіі імя св. Уладзіслава ў Суботніках (дэканат Іўе). Гэта было для парафіянаў у Суботніках двайное свята, таму што ў гэты дзень адзначалі там патранальнае свята св. Юрыя. У наступныя дні красавіка пастыр дыяцэзіі удзяліў сакрамэнт Канфірмацыі вернікам у Селіванаўцах (дэканат Сапоцкін), у Адэльску (дэканат Гродна-Захад), у Вялікай Берастовіцы, у Геранёнах (дэканат Іўе).

З 20 красавіка б.г. згодна з дэкрэтам біскупа Аляксандра Кашкевіча капеланам Гродзенскай абласной бальніцы быў назначаны ксёндз Аляксандр Пятровіч. Яго галоўнае заданне – сакрамэнтальная дапамога хворым і падтрымаць, умацаваць іхнія душы сардэчнымі размовамі. Мы інфармуем, што ў капліцы бальніцы св. Імшы будуць ажыццяўляцца ад панядзелку да суботы ўключна у 14.30, а ў нядзелі – у 12.30. Пры неабходнасці можна пазваніць да кс. Аляксандра Пятровіча па тэлефоне: (+375) 33 3118296.

26 красавіка б.г. у 24 –ую гадавіну выбуху рэактару ў атамнай электрастанцыі ў Чарнобылі дапаможны біскуп Мінскай-Магілёўскай архідыяцэзіі Антоній Дзям’янка быў галоўным цэлебрантам св. Імшы за ахвяры трагедыі.

20 красавіка б.г. у парафіі імя Беззаганнага Сэрца Марыі ў Оршы прайшоў дзень духоўных сустрэчаў душпастыраў і сёстраў, якія працуюць у Віцебскай дыяцэзіі. У нядаўна пабудаванай капліцы пасля ружанцовай малітвы прайшла св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Уладзіслаў Блін. Потым адбылася канферэнцыя аб смутку і радасці ў жыцці хрысціяніна.

Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч напісаў пасланне да вернікаў на заканчэнне тыдня малітваў за прызванні (2 мая б.г.). Арцыпастыр напісаў гэты ліст на Святой Зямлі пад канец пілігрымкі для святароў і свецкіх з Беларусі. Галоўная думка гэтага паслання: калі абвяшчаць Божае слова маглі простыя людзі, якімі былі прарок Ісая, апосталы Пётр і Павел, то ці не магу гэтага зрабіць таксама я, ты, іншыя?
 

17 – 18 красавіка б.г. у доме сёстраў-місіянеркаў імя Святой Сям’і ў Баранавічах (Пінская дыяцэзія) адбылася сустрэча моладзі пад дэвізам: “Радасць Змёртвыхпаўстання”. Маладыя асобы, молячыся разам і разважаючы над Божым словам, імкнуліся адчуць сапраўдную радасць з-за Змёртвыхпаўстання Хрыста, усвядоміць магчымасць аднаўлення свайго жыцця, паглядзець на розныя падзеі і асабістыя праблемы з іншага боку.
 

22 красавіка б.г. закончылася сямідзённая пілігрымка вернікаў з Беларусі на Святую Зямлю. У гэты дзень у касцёле імя св. Пятра-апостала ксёндз Антоній Клімантовіч, арганізатар паломніцтва, ажыццяціў св. Імшу. Ксёндз Тадэвуш Крыштопік абвясціў гамілію, яшчэ раз падкрэсліўшы, што вандроўка па святых мясцінах дае ласку пазнаць дух Сэрца Езуса, Святога Духу. У рамках пілігрымкі адбылася сустрэча арцыбіскупа Т. Кандрсевіча з прадстаўнікамі лацінскага патрыярхату Ерузаліма, падчас якой беларускі іерарх вёў размову наконт таго, каб у гэтым святым месцы размясціць дошку з малітвай “Ойча наш…” па-беларуску (побач з тэкстамі малітваў на 115 мовах свету), а таксама - абраз Будслаўскай Божай Маці ў Назарэце.
 

1 мая б.г. у Росіцы прайшоў дзень духоўных сустрэчаў для мужчынаў. У гэтай сустрэчы, арганізаванай айцамі-марыянамі з тамашняй парафіі, удзельнічалі пілігрымы з больш дзесяці мясцовасцяў Беларусі. Цэнтральны пункт праграмы – cв. Імша, якая была канцэлебравана пяццю святарамі. Ксёндз Міхал Цвячкоўскі MIC правёў канферэнцыю пра аўтарытэт бацькі ў сям’і. Удзельнікі духоўных сустрэчаў пабывалі на канцэрце гітарыстаў з Наваполацка.

У нядзелю 25 красавіка б.г. каталіцкі Касцёл адзначаў 47-ы Сусветны дзень малітваў за прызванні. Тэма дня малітваў: “Сведчанне аб жыцці абуджае прызванні” закранае асобу св. Яна Марыю Віянэя, пробашча з Арс. 25 красавіка б.г. ва ўсіх касцёлах было прачытана пасланне Бэнэдыкта XVI, у якім Папа напамінае ў тым ліку і пра тое, што плённасць прапановы стаць духоўнай асобай падтрымліваецца таксама якасцю і багаццем асабістага і супольнага сведчання аб жыцці тых, хто ўжо адказаў на Божы заклік і прыняў святарскую паслугу ці кансэкраванае жыццё.

23 – 24 красавіка б.г. на Яснай Гары прайшоў Агульнапольскі Марыялагічна – Марыйны сімпозіум. Гэтая сустрэча ўпісваецца ў святкаванне 100 годдзя рэкаранацыі цудоўнага абраза Божай Маці каронамі св. Пія X. Сімпозіум праходзіў пад дэвізам: “З Марыяй - Каралевай Польшчы – будзем сведкамі любові”. Тут гутарылі і пра каралеўскія атрыбуты выявы Яснагурскай Багародзіцы. Падчас сімпозіуму ішла размова таксама і пра паслугі кардынала Стэфана Вышынскага, ксяндза Ежы Папялушкі.

19 красавіка б.г. рэліквіі а. Піо былі перанесены ўрачыста ў крыпту новай святыні, названую яго імем, у Сан Джавані Ратонда. Да гэтых пор на працягу 42 гадоў яны знаходзіліся ў тамашнім касцёле імя Божай Ласкавай Маці. Урна з рэліквіямі а. Піо была перанесена ў суправаджэнні братоў-капуцынаў, а таксама шматлікіх паломнікаў. Арцыбіскуп Міхэль Кастора кіраваў цырымоніяй.

Мама – гэта самае першае слова і найдаражэйшае імя, увасабленне бескарыслівай любові і бязмежнай самаахвярнасці, гэта непахісная вернасць. Маці – гэта чалавек, які надае слову “люблю” найпаўнейшы змест.У жыцці можна мець мноства сяброў, але самым верным і надзейным - застанецца маці.

Евангеліст св. Лука расказвае пра тое, як Езус затрымаўся ў гасцінным доме Марты і Марыі (Лк 10, 38 – 42). Марыя села ля ног Пана і ўслухоўвалася ў Яго словы. З яе паставы выпраменьваўся якісьці супакой, засяроджанне. Марыя цалкам сканцэнтравана на Езусе, на Яго слове. Марта ж насупраць “завіхалася старанна ва ўсякай паслузе” (Лк 10, 40), каб адпаведна ўшанаваць госця. Аднак гэтая праца яе так паглынула, што яна пачала абурацца: “Госпадзе, хіба няма Табе справы, што сястра пакінула мяне адну паслугаваць? Дык скажы ёй, каб яна мне дапамагла” (Лк 10, 40). Гэтыя словы ілюструюць унутраны хаос Марты. У яе словах можна распазнаць многае з нашых людскіх прэтэнзій, у тым ліку і жаночых - да Бога і людзей: усё ляжыць на маёй беднай галаве, ніхто не жадае мне дапамагчы, нават Бог здаецца раўнадушны да майго лёсу. Езус адказвае Марце, а заадно і ўсім сучасным Мартам: “...Пра многае ты рупішся і клапоцішся...” (Лк 10, 41). Як бы Ён хацеў сказаць: “Я ведаю твой свет: дом, дзеці, муж, праца... Я знаю, што табе нялёгка з усім гэтым”. †

Здаўна культ Божай Маці быў звязаны з вернікамі, якія жылі ў Капцёўшчызне (Капцёўцы) і навакольных мясцовасцях. У структурах рымска-каталіцкага Касцёла Капцёўка належала да парафіі імя Анельскай Божай Маці ў Гродне. Ксёндз Ян Храбоншч, працуючы вікарыем у гродзенскай Фары і маючы за плячамі толькі тры гады святарства, атрымаў загад ад арцыбіскупа, Мітрапаліта Рамуальда Ялбжыкоўскага з Вільні, каб арганізаваць парафію ў Капцёўцы і пабудаваць з вернікамі касцёл.
    Пасля гэтага назначэння ксяндза Яна яго бацькі Караліна і Ігнацій Храбоншчы вельмі хацелі падзякаваць за дар святарства сына і выпрасіць цераз заступніцтва Божай Маці благаславенне ў Бога для гэтай складанай арганізацыйнай працы парафіі і для будаўніцтва касцёла. Таму яны заказалі на Яснай Гары абраз Чанстахоўскай Божай Маці. Са свайго роднага дома пешшу ў пілігрымцы бацькі адправіліся ў Чанстахову (140 км), каб гэты абраз прывезці ў сваю парафію, а затым перадаць яго ў парафію ў Капцёўку. †

Загадкавыя шляхі Божага Провіду. Кожны з нас ставіць сабе мэты на гэтых шляхах, стараецца іх ажыццявіць. Але раптам аказваецца так, што ўжо перад гэтым Бог зрабіў усё па-своему. Чым жа з’яўляюцца ў такім выпадку нашыя воля і свабода? Гэтае пытанне задаюць сабе і дзяржаўны дзеяч, і гаспадыня, як і мы, сведкі падзеі, якая ўзрушыла свет 10 красавіка.

На 13 красавіка б.г. была запланавана ўрачыстасць асвячэння катынскага крыжа на старых каталіцкіх могілках пры вуліцы Энгельса. Такім спосабам актывісты таварыства польскай культуры з Лідскай зямлі вырашылі ўшанаваць 70-ую гадавіну катынскага злачынства. Аднак раніцай 10 красавіка ўсіх уразіла навіна: пад Смаленскам – авіякатастрофа, ніхто не выжыў. Шок... Толькі праз некаторы час прыйшло ўсведамленне, што ўрачыстасць, якую мы падрыхтоўвалі на 13 красавіка, становіцца да болю актуальнай. Крыж, які павінен быць сімвалам памяці, ізноў акроплены крывёй. Стала ясна, што дзень 13 красавіка будзе асаблівым днём для нас і для ўсіх удзельнікаў запланаванай урачыстасці. †

Добрый день, редакция! Пишет вам врач с 25-ти летним стажем работы. Мне хотелось бы написать о многом, но этого не сделаешь в одном письме. Желание поделиться своими переживаниями у меня возникло давно, но я его старательно гасила. Я родилась и росла в верующей семье. Отец был членом костёльного комитета. С малых лет я с родителями ходила в церковь. Можно ходить в храм, молиться, потому что так положено, потому что этого требует Костёл - так и делает часть людей.

Но есть и другая вера. Ты идешь в костёл, молишься не потому, что так нужно и так делают другие, а потому что не можешь по-другому, появляется потребность идти в храм и это становится внутренней потребностью, как воздух для человека. И это - счастье, если происходит так. Я хочу рассказать о своем пути.    Путь к первой исповеди был долгим. Это происходило во времена развитого социализма. В это время в Лиде было 2 ксендза. Родители возили своих детей к исповеди тайно. Летом мы ездили в Ивьевский район к бабушке. В 4 часа утра мы выходили в неблизкий путь: надо было пройти 10 км пешком через лес в литовскую деревушку Кракуны, а затем - автобусом до деревни Девенишки. Таким был путь и назад. И не было никаких пышных празднеств после первого причастия, но зато на душе было очень светло. †

Назіраючы за духоўным ростам і ўнутранай барацьбой розных людзей, можна заўважыць, што падставай шматлікіх духоўных праблем амаль што кожнай асобы з’яўляецца адна і тая ж з’ява: нелюбоў да сябе.

Многія хрысціяне, павесіўшы на выраз “любоў да сябе” ярлык “эгаізм”, імкнуцца любіць усіх і ўсё навокал, але баяцца пытання: “Ці ты любіш сябе?” Яшчэ больш здзіўляе многіх вернікаў тэкст Святога Пісання (пар. Mц 22, 37–40), дзе фундаментальная запаведзь любові Бога і бліжняга ставіцца ў залежнасць (!) ад любові чалавека да самога сябе. Іншымі словамі, чалавек любіць Бога і бліжняга так, як самога сябе. Хто не любіць сябе, той не здольны любіць іншых.
    Але што значыць любіць сябе? І чым любоў да сябе адрозніваецца ад эгаізму? Любоў — гэта пазітыўнае пачуццё няспыннага адкрыцця. Эгаізм — гэта негатыўнае пачуццё няспыннага замыкання. Любоў акрыляе, а эгаізм прыгнятае. Любоў бясстрашна адкрывае далягляды, а эгаізм панічна баіцца азірнуцца навокал. Любоў імкнецца дзяліцца перапаўняючым яе багаццем адкрытага, а эгаізм палохаецца выпусціць з рук тое, за што ўчапіўся. Любові заўсёды спадарожнічае свабода духу, а эгаізму — страх няволі. Гэта - настолькі розныя падыходы да жыцця, што немагчыма любіць і быць эгаістам адначасова. Чым больш чалавек узрастае ў любові, тым менш у ім эгаізму. Чым больш мы напоўнены любоўю, тым больш у нас шансаў па-сапраўднаму любіць Бога і бліжняга. †

Каб адказаць на вышэй прыведзенае пытанне, неабходна абавязкова звярнуцца да дакументаў Касцёла, якіх ёсць мноства на гэтую тэму. Перш за ўсё – гэта Кодэкс Кананічнага Права, які падае так: “Хто прыняў Найсвяцейшую Гостыю, можа яе прыняць у той жа самы дзень толькі падчас ажыццяўлення Эўхарыстыі, у якой прымае ўдзел (...)” (кан. 917). Кодэкс называе важную ўмову: каб прыняць св. Камунію другі раз, асоба павінна ўдзельнічаць у цэлай св. Імшы. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла (нумар 1388) нагадвае кожнаму з нас, што “..слушна, каб вернікі, калі толькі яны адпаведна настроены, прымалі св. Камунію, калі ўдзельнічаюць у св. Імшы”. Канстытуцыя Sacrosanctum concilium (n 65) рэкамендуе прымаць св. Камунію падчас св. Імшы, тлумачачы, што яна садзейнічае поўнаму ўдзелу ў ахвяры св. Імшы.
    Нас так павучае Касцёл. Я хацеў бы таксама падзяліцца некалькімі сваімі думкамі на гэтую тэму. Кожны вернік, які прымае ўдзел у св. Імшы, перш чым прыняць св. Камунію, павінен паклапаціцца пра чысціцю сваёй душы. І называем гэта поўным удзелам у св. Імшы. Мы, прыступаючы да св. Камуніі, усведамляем, што прымаем самога Бога. †

Прапаную Вам апавяданне пра маленькую блакітную кветачку з залацістым сэрцайкам у сярэдзіне. Гэтую кветачку называюць незабудкай.
    Калі я была зусім маленькая, то мая бабуля брала мяне з сабою на сенажаць. Бабуля працавала, а я гуляла каля вялікай канавы, якая засталася пасля асушэння тутэйшай некалі забалочанай зямлі. Па краях гэтай канавы расло мноства самых буйных і прыгожых незабудак. Я не магла нагледзецца на іх і не магла нарадавацца. Мне здавалася, што незабудкі глядзяць на мяне сваімі блакітнымі вочкамі і кажуць: “Не забудзься пра мяне!” “А можа гэтыя кветачкі гавораць на невядомай нам мове?” – пыталася я ў бабулі.
    Мая бабуля – незвычайна добрая, сардэчная і глыбока веруючая хрысціянка. Яна любіла чытаць Святое Пісанне і ведала шмат займальных прытчаў. Аднойчы, калі я задала ёй пытанне: “Ці не гавораць пра штосьці незабудкі?” - яна адказала мне так: “Ведаеш, набожныя людзі распавядаюць, што аднойчы кветкі гаварылі, і лепей за ўсіх прамовіла твая любімая блакітная кветачка”. “Раскажы мне, бабуля, што гэта за слова такое - “незабудка?” – спытала я. “Добра,унучанька, – адказала бабуля, якая вельмі любіла мяне, — слухай і не сваволь, пакуль я буду расказваць”. †

1. Сагніце лісток па дыяганалі.
2. Складзіце па вертыкальнай восі.
3. Распраўце верхні трохвугольнік у квадрат.
4. Перавярніце.
5. Перакладзіце трохвугольнік налева.
6. Распраўце кут у квадрат.
7. Складзіце бакавыя куты абодвух бакоў да сярэдзіны.
8. Адхіліце іх зваротна.
9. Накладзіце перагіб з аднаго боку на перагіб з другога боку.
10. Выканайце гэтую аперацыю з іншымі сектарамі.
11. Зрабіце перагібы па пункцірах.
12. Бакавыя куткі загніце ўнутр і выцягніце куток, які ўтварыўся, угару. Паўтарыце апошнія дзве аперацыі з іншымі сектарамі.
13. Сагніце трохвугольнікі, якія ўтварыліся, угару (для ўсіх сектараў).
14. Перакладзіце ўсе сектары.
15. Складзіце бакавыя куты абодвух бакоў да сярэдзіны.
16. Адхіліце ўсе пялёсткі.
17. Кветка гатова.