Сёння, каб штосьці прадаць ці каб чалавек пайшоў і гэтае выбраў - неабходна рэклама. Вочы сучаснага чалавека патрабуюць чаго-небудзь каляровага, вушы – таго, што спакушае. Праслуханая і прагледжаная рэклама становіцца сённяшняй “бібліяй”, якая вучыць, які я павінен зрабіць выбар. Ці рэклама завядзе чалавека ў святыню? Кубкі з цытатамі з Бібліі, аўтаручкі з пабожнымі лагатыпамі, кашулькі з адлюстраваннем святых – ці ўсё гэта завядзе мяне да Бога? Ці вера нараджаецца з таго, што мы слухаем і глядзім? Можа і так, але на доўгі час такі чалавек там не застанецца. Бо вера, гэта не вынік уздзеяння некалькіх каляровых рэкламаў. Вера – гэта прынцыповае рашэнне быць ля Бога, а таксама асабістая сустрэча з Творцам. Асабістае сутыкненне з Хрыстом дазваляе нам змяніць уласнае жыццё, а таксама атрымаць каштоўныя ўказанні ад Збавіцеля. Чалавек дапушчаны да найглыбейшага пазнання Бога цераз Евангелле, якое з’яўляецца жывым і эфектыўным словам, таму што гэта - словы самога Бога. †

Езус сказаў: “Авечкі Мае слухаюць голасу Майго, і Я ведаю іх, і яны ідуць за Мною. I Я даю ім вечнае жыццё навекі, і яны не загінуць ніколі, і ніхто не вырве іх з рук Маіх. Айцец Мой, які даў Мне іх, большы за ўсіх. I ніхто не можа вырваць іх з рукі Айца Майго. Я і Айцец - адно”. †

Ян 10, 27-30

Калі Юда выйшаў з вячэрніка, Езус сказаў: “Цяпер услаўлены Сын Чалавечы, а Бог услаўлены ў Ім. Калі Бог уславіўся ў Ім, то і Бог уславіць Яго ў сабе, і хутка ўславіць Яго. Дзеці, яшчэ крыху Я буду з вамі.
    Новую запаведзь даю вам, каб вы любілі адзін аднаго. Як Я палюбіў вас, так і вы любіце адзін аднаго. Па гэтым усе пазнаюць, што вы Мае вучні, калі будзеце мець любоў адзін да аднаго”. †

Ян 13, 31-35

9 красавіка б.г. госцем нашай рэдакцыі быў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч. Карыстаючыся нагодай, я задаў мітрапаліту некалькі пытанняў, якія датычылі яго сустрэчы з Прэзідэнтам Беларусі і жыцця Касцёла ў Мінску.

- Пасля Велікодных святаў ксёндз-арцыбіскуп сустрэўся з Прэзідэнтам Беларусі. Ці гэта была Ваша першая сустрэча?
    - Не, гэта была ўжо трэцяя сустрэча. Першая ж адбылася ў 2008 годзе, другая – у 2009 г.
    - Хто быў ініцыятарам гэтай сустрэчы?
    - Прэзідэнт.
    - Дзе яна прайшла?
    - У катэдры ў Мінску.
    - Якая была яе мэта?
    - Прэзідэнт хацеў паглядзець катэдру. Ён цікавіўся, як мы адзначалі святы. Заўжды для такіх сустрэчаў мы падрыхтоўваем стэнды. А на гэты раз былі падрыхтаваны тры стэнды. Адзін з іх датычыў жыцця Касцёла: паломніцтвы, працэсія Божага Цела, Трыдуум, а таксама - Велікодныя святы. Другі стэнд быў прысвечаны дзейнасці Карытас і дабрачыннасці, што вельмі зацікавіла Прэзідэнта: яму мы прадставілі даныя аб тым, у якой ступені нашая дыяцэзія дапамагла людзям у мінулым годзе, а гэта была дапамога на суму звыш 200 тысяч еўра. Трэці стэнд быў прысвечаны выдавецтву “Pro Christo”. Пасля знаёмства з інфармацыяй, якая была адлюстравана на трох стэндах, прайшла нашая сустрэча. †

Умілаваныя ў Хрысце браты і сёстры! Чацвёртая Велікодная нядзеля з’яўляецца нядзеляй Добрага Пастыра, а таксама - Сусветным днём малітваў за святарскія і манаскія прызванні. Езус з’яўляецца добрым пастырам, які не ўцякае перад небяспекай. Таму я – не самотны, мая самотнасць і бездапаможнасць перад абліччам цяжкасцяў была пераможана і я магу з большым супакоем ісці па жыцці.Езус, адыходзячы з зямлі, запэўніў, што нас не пакіне сіротамі. Таму ён аставіў нам дапамогу, якая адпавядае маім жаданням: ксяндзы. Гэта яны ўмацоўваюць чалавека моцай Хрыста ў сакрамэнтах, дапамагаюць нам сустрэць жывога і сапраўднага Езуса ў св. Камуніі, паказваюць нам шлях сярод складанасцяў жыцця. Можа хтосьці скажа, што яшчэ не адчуў гэтага, не сустрэў такога святара. Сёння ж усклікніце, браты і сёстры, услед за папам Бэнэдыктам XVI: “Марыя, Маці Касцёла, беражы кожнае, нават самае меншае “зерне” прызвання ў сэрцах тых, каго заклікае Бог, каб яны былі бліжэй да Яго і пераймалі Хрыста. Няхай Марыя пасадзейнічае таму, каб гэтае “зерне” стала квітнеючым дрэвам са шматлікімі пладамі для дабра ўсяго Касцёла”. †

Ва ўсім свеце яшчэ можна пачуць радасны заклік: “Хрыстус уваскрэс!”, які нагадвае нам пра тое, што не так даўно мы адзначалі вялікую падзею ў гісторыі ўсяго чалавецтва: Змёртвыхпаўстанне Хрыста. У каталіцкім Касцёле прадаўжаецца Велікодны перыяд, падчас якога хрысціяне разважаюць пра Змёртвыхпаўстанне Пана, як і пра тое, што адбылося пасля гэтай падзеі. Кожны дзень гэтай пары нагадвае пра праўду, што Езус жыве і перамог смерць.

На працягу многіх гадоў чацвёртая Велікодная нядзеля адзначаецца як нядзеля Добрага Пастыра і пачынае ў Касцёле тыдзень малітваў за новыя святарскія і манаскія пакліканні. Згаданы тыдзень з’явіўся па ініцыятыве Паўла VI, які 23 студзеня 1964 г. пастанавіў, што адна з нядзеляў Велікоднага перыяду будзе прызначана для малітваў за прызванні да святарскага стану і манаскага жыцця. Асаблівае значэнне гэты тыдзень і нядзеля Добрага Пастыра набіраюць падчас году Святарства, калі ўвесь Хрыстовы Касцёл просіць Найвышэйшага Пастыра Езуса Хрыста аб шматлікіх новых і святых пакліканнях да святарскай службы. Аднак, каб зразумець тэалагічны сэнс гэтай нядзелі, трэба перанесціся на 2000 гадоў назад у той час, калі па зямлі хадзіў Хрыстус, як і ў перыяд жыцця першых хрысціянаў. †

18 кастрычніка 2009 г., калі каталіцкі Касцёл адзначаў Сусветны дзень місіянерства ці нядзелю місіянерства, у нашай семінарыі ў Гродне адбылася асабліва важная падзея: быў заснованы місіянерскі кружок. Падчас арганізацыйнага сходу прачыталі рэферат на тэму: “Значэнне місіянерства для Касцёла”. Галоўная думка гэтага дакладу - паказаць той факт, што Хрыстус устанавіў Касцёл як паўсюдны сакрамэнт збаўлення, а галоўным заданнем Касцёла з’яўляецца абвяшчэнне Евангелля ўсім народам. Менавіта з наказу Хрыста: “Ідзіце на ўвесь свет і нясіце добрую вестку ўсяму стварэнню” (Мк 16, 15) выцякае місіянерская дзейнасць Божага люду. А таму кожны католік, а тым больш святар ці клерык павінен адчуваць сябе адказным за місіянерскую справу.
    Члены новага місіянерскага кружка абралі для сябе ў якасці заступніка бл. а. Паўла Манну, нязвыклага місіянера, які, будучы прымушаны пакінуць місіянерства з-за цяжкай хваробы, прысвяціў сябе справе актывізацыі місіянерскай справы ў Касцёле, а таксама св. Тэрэзу ад Дзіцятка Езус, якая, не выязджаючы ў краіны для правядзення місіянерства, дзякуючы шчырай малітве і жаданню падтрымліваць місіянераў, была абвешчана Заступніцай місіянераў. †

Божа, ад якога паходзіць усякае бацькоўства на небе і на зямлі. Ойча, які ёсць Любоў і Жыццё! Здзейсні так, каб кожная чалавечая сям’я на зямлі станавілася сапраўднай святыняй жыцця і любові для ўсё новых пакаленняў з дапамогай Твайго Сына, Езуса Хрыста.Няхай Твая ласка накіроўвае думкі і ўчынкі сужэнцаў да дабра іх уласных сем’яў і ўсіх сем’яў на свеце. Учыні, каб маладое пакаленне знаходзіла ў сем’ях моцную апору для сваёй чалавечнасці і яе развіцця ў праўдзе і любові. Здзейні, каб любоў, узмоцненая ласкай сакрамэнту Сужэнства, аказалася мацнейшай, чым усе слабасці і крызісы, цераз якія не раз праходзяць нашыя сем’і. Амэн.

Аднойчы мне задалі такое пытанне: “Як ксёндз ці клерык можа штосьці парадзіць ці дапамагчы сям’і, калі ў яго няма яе?” Я падумаў: “Праўда, што я, клерык, магу сказаць аб сям’і?” Але адразу ж адкінуў гэтую думку і адказаў: “Але ж я правёў у сям’і дзіцячыя і юнацкія гады. Я выйшаў з сям’і, каб рэалізаваць сваё жыццёвае прызванне ў сям’і Божага люду”. З-за гэтага пытання, а таксама з-за апошняга нашага паломніцтва ў Чанстахову на начное чуванне шэнштацкага руху, які ахоплівае выхаванне сем’яў, я хацеў бы падзяліцца з чытачамі сваім роздумам пра сям’ю. †

У Касцёле – Целе Хрыста, не ўсе яго члены выконваюць аднолькавыя функцыі. Знешне гэтая разнароднасць функцый у ажыццяўленні культу ілюструецца існаваннем рознага літургічнага адзення. Давайце нагадаем сёння пра некаторае з іх:

Комжа з’яўляецца ўкарочанай альбай, таму і сімволіка яе ідэнтычна апошняй: адзначае чысціню душы, стан асвячальнай ласкі. З самага пачатку яна ўжывалася ў хоры падчас ажыццяўлення Літургіі гадзінаў, а пачаўшы з XIV ст. - для іншых літургічных функцый. Яе апранаюць таксама святары, якія не цэлебруюць св. Імшу, але прымаюць у ёй удзел (напрыклад: удзяляюць св. Камунію ці збіраюць ахвяры). Комжа з’яўляецца асноўным адзеннем міністрантаў. †

Валадар сярод нас, Хрыстэ!

Дарагія міністранты! Падчас Велікодных урачыстасцяў мы аддаёмся ўспамінам пра перамогу Хрыста над грахом і смерцю. Наш Настаўнік, Гаспадар жыцця, адкрыў усяму чалавецтву брамы неба, дзякуючы паўстанню з памерлых. Кожны чалавек можа стаць спадкаемцам Нябеснага Валадарства, калі толькі ён адкажа свайму Збавіцелю сваёй непахіснай верай і добрымі чынамі. Людская істота, а асабліва хрысціянін, прызвана ўжо тут на зямлі да святасці: “Будзьце святымі, бо Я – святы, Пан, ваш Бог!” – чытаем у адной з кнігаў Старога Запавету (Лев 19, 2).
    Ці магчыма ў XXI стагоддзі святасць? Каб адказаць на гэтае пытанне, я запрашаю Вас, дарагія сябры, да супольнага роздуму.
    Касцёл навучае, што святы – гэта чалавек, які любіць Бога звыш сваіх сілаў і згаджаецца з Яго воляй. Сучасны свет, развіццё цывілізацыі, пагоня за грашамі перашкаджаюць людзям імкнуцца да святасці. Сёння нам можа здавацца, каб стаць святым, трэба быць кімсьці выключным і мець дар ад Бога. Аднак гэта не да канца праўда. Ідэал святога змяніўся на працягу тысячагоддзяў. Несумненна, святымі былі наступныя асобы: св. Стэфан, св. Алексій, св. Францішак з Асыжу, нягледзячы на тое, што яны ішлі да Айца ў неба рознымі шляхамі. Яны былі святымі, бо святы – гэта чалавек, які згаджаецца з Божай воляй. †

У сувязі з катастрофай польскага ўрадавага самалёта 10 красавіка б.г. у многіх парафіях дыяцэзіі вернікі маліліся за ахвяры гэтай трагедыі і іхнія сем’і. 10 красавіка б.г. у гродзенскай катэдры адбылася св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Аляксандр Кашкевіч. Ён падкрэсліў, што ў гэты дзень усе аб’ядноўваюцца ў смутку, жалобе і малітве з землякамі па ўсім свеце. Ксёндз-прафесар Тадэвуш Вышынскі абвясціў казанне падчас св. Імшы. У нядзелю Божай Міласэрнасці ў касцёле імя Найсвяцейшага Адкупіцеля (м-не Дзевятоўка) ў Гродне адбылася ўрачыстая св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў ксёндз Ян Кучынскі. Літургія ажыццявілася за ахвяры катынскага злачынства ў 70-ую гадавіну гэтай падзеі і за землякоў, якія трагічна памерлі 10 красавіка б.г. пад Смаленскам. Ксёндз Андрэй Радзевіч абвясціў гамілію. У св. Імшы ўдзельнічалі прадстаўнікі генеральнага консульства Польшчы ў Гродне. Напярэдадні пахавання Прэзідэнта Польшчы Леха Качынскага і яго жонкі 17 красавіка б.г. была ажыццёўлена ў гродзенскай Фары св. Імша за ахвяры трагедыі пад Смаленскам, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Аляксандр Кашкевіч. †

17 красавіка 2010 г. у абласной бальніцы ў Гродне была цэлебравана першая ўрачыстая св. Імша ў новай капліцы. Яе галоўным цэлебрантам быў біскуп Аляксандр Кашкевіч, які і асвяціў капліцу імя святых Космы і Дам’яна, першых вучняў Хрыста і дактароў. Падчас казання ксёндз Антоній Грэмза падкрэсліў, што капліца будзе дапамагаць хворым, якія знаходзяцца ў шпіталі, вылечыць душу і аблегчыць цялесныя цярпенні. На заканчэнне св. Імшы была запалена вечная лямпачка, якая будзе сімвалізаваць пастаянную прысутнасць Хрыста ў капліцы і быў зачытаны дэкрэт біскупа аб стварэнні капліцы. Пасля св. Імшы біскуп асвяціў палаты чацвёртага бальнічнага корпусу. Прадстаўнікі гродзенскіх абласных і мясцовых уладаў прысутнічалі на ўрачыстасці. Варта падкрэсліць, што капліца была добраўпарадкавана, дзякуючы добразычлівасці галоўнага ўрача гродзенскай абласной бальніцы Святаслава Савіцкага.

У вёсцы Піктуша (дэканат Ашмяны) прайшло незвычайнае свята Божай Міласэрнасці. А пачалося яно з асвячэння біскупам Аляксандрам Кашкевічам нядаўна адрамантаванай капліцы імя Божай Міласэрнасці. Пазней была ажыццёўлена ўрачыстая літургія з удзелам вернікаў і ксяндзоў Ашмянскага дэканату. Біскуп абвясціў гамілію, а на заканчэнне св. Імшы ён падзякаваў усім, хто меў дачыненне да аднаўлення капліцы ў вёсцы Піктуша.

Напярэдадні нядзелі Божай Міласэрнасці ў катэдральнай базыліцы ў Гродне адбылося начное малітоўнае чуванне, якое пачалося ў 19.00 св. Імшой, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп А. Кашкевіч. Падчас яго духавенства, сёстры з манаскіх ордэнаў, вернікі з ружанцовых кругоў і са свецкіх супольнасцяў, клерыкі з ВДС з Гродна разважалі пра радасныя і балесныя таямніцы ружанца. Яны маліліся таксама за ахвяры трагедыі пад Смаленскам. Шэнштацкія сёстры правялі набажэнства Крыжовага шляху. Апоўначы адбылася св.Імша, галоўным цэлебрантам якой быў кс. Ю. Станеўскі, рэктар ВДС у Гродне.
    Ансамбль “Ave” з ВДС упрыгожыў набажэнства сваімі песнямі і музыкай.

11 красавіка 2010 г. у касцёле імя Беззаганнага Зачацця НПМ у Лідзе адбылася ўрачыстая св. Імша, галоўным цэлебрантам якой быў дапаможны біскуп для Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Антоній Дзям’янка. Літургія ажыццяўлялася за парафіянаў, святароў і ахвяры катынскага злачынства ў 70 – ую гадавіну гэтай падзеі. У сваёй гаміліі біскуп Антоній Дзям’янка падкрэсліў, якое вялікае значэнне набыло цяпер пашырэнне культу Божай Міласэрнасці. На заканчэнне св. Імшы біскуп асвяціў абраз Вастрабрамскай Божай Маці (Божай Маці Міласэрнасці), які знаходзіцца ў касцёле.

У нядзелю Божай Міласэрнасці сваё патранальнае свята адзначалі вернікі некалькіх парафій Гродзенскай дыяцэзіі. Урачыстыя св. Імшы былі цэлебраваны ў капліцах і ў парафіяльных касцёлах. Адпустовую св. Імшу ў касцёле імя Божай Міласэрнасці (м-н Вішнявец) ў Гродне ажыццявіў ксёндз М. Ластоўскі, які абвясціў гамілію і правёў Эўхарыстычную працэсію. Ксёндз-пралат Вінцэнт Лісоўскі быў галоўным цэлебрантам Эўхарыстыі ў парафіі ў Лідзе (м-н Маладзёжны), а гамілію абвясціў а. Ю. Макарчык OFMConv.

  19 сакавіка 2010 г. вернікі і ксяндзы парафій: імя св. Юзафа ў Рудзе Яварскай (дэканат Дзятлава) і ў Гродне адзначалі сваё патранальнае свята. У гэты дзень у парафіяльных касцёлах былі цэлебраваны св. Імшы. Напярэдадні свята ў парафіі ў Гродне вернікі маглі прыняць удзел у велікапосных рэкалекцыях, якія правёў кс. Аляксандр Шэмет.

З 23. 03. 2010 г. згодна з дэкрэтам ардынарыя Гродзенскай дыяцэзіі біскупа А. Кашкевіча ў парафіяльным касцёле імя Унебаўзяцця Божай Маці ў Капцёўцы быў зацверджаны санктуарый Яснагурскай Божай Маці, якая цярпліва нас слухае, на пагорку Надзеі. Біскуп, абгрунтоўваючы сваё рашэнне, падкрэсліў у сваім дэкрэце, што мае на ўвазе клопат пра пашырэнне культу Езуса і набажэнства да Яго Найсвяцейшай Маці. Ён звярнуў увагу на шматгадовую старанную працу ксяндза-пробашча дзеля пашырэння гэтага культу, старанні яго і вернікаў аб зацвярджэнні санктуарыя.

У апошні дзень Велікоднай актавы 11 красавіка б.г. мінска-магілёўскі Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч цэлебраваў св. Імшу ў мінскай архікатэдры. Арцыбіскуп падкрэсліў падчас яе, што малітва за памерлых з’яўляецца збавеннай, і заклікаў усіх памаліцца за ахвяры катастрофы, якая здарылася з польскім самалётам пад Смаленскам. Апостальскі нунцый у Беларусі арцыбіскуп Марцін Відовіч, святары, дыпламаты і шматлікія вернікі ўшанавалі памяць пра тых, хто загінуў. У сувязі з трагедыяй мітрапаліт выказаў у пісьмовай форме спачуванне, якое было накіравана Канферэнцыі Епіскапату Польшчы і яе пасольству ў Мінску. У Пінску маліліся за тых, хто загінуў у катастрофе. Кардынал Казімір Свёнтэк кіраваў галоўнымі ўрачыстасцямі ў пінскай катэдры. 18 красавіка б.г. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка прысутнічаў на жалобным набажэнстве ў архікатэдры ў Мінску.

 12 красавіка 2010 г. у парафіі імя Шкаплернай Божай Маці ў Мядзелі (Мінска-Магілёўская архідыяцэзія) асвяцілі новы прыдарожны крыж. Спачатку вернікі і духоўныя асобы ўдзельнічалі ва Эўхарыстыі, галоўным цэлебрантам якой быў а. Альберт Вах OCD, прадстаўнік генеральнага настаяцеля ордэну аа. кармелітаў босых у Рыме. Айцец Альберт падкрэсліў у сваёй гаміліі, як важна штодзённа імкнуцца да святасці і адкрывацца на дзеянне Святога Духа. Пасля св. Імшы ён асвяціў прыдарожны крыж, які быў узнесены ў Мядзелі праз 65 гадоў.

10 – 13 красавіка 2010 г. пад Барысавам (Мінская вобласць) прайшоў злёт скаўтаў з Паставаў, Глыбокага, Мінска і іншых мясцовасцяў Беларусі. Мэта яго: практычная падрыхтоўка кандыдатаў у міжнародную арганізацыю скаўтаў. Трэба нагадаць, што у дадзеную арганізацыю прымаюцца маладыя людзі, якія прызнаюць хрысціянскія каштоўнасці і імкнуцца да духоўнай дасканаласці. Таму амаль штодзённа перад часовым алтаром была цэлебравана св. Імша ў тым ліку і каталіцкімі ксяндзамі.

18 красавіка 2010 г. Бэнэдыкт XVI закончыў 26-ці гадзінную пілігрымку на Мальту, звязаную са святкаваннямі 1950-ай гадавіны, калі патануў ля пабярэжжа Мальты карабель, на якім плыў св. Павел. У першы дзень свайго візіту Папа сустрэўся з дзяржаўнымі ўладамі і наведаў г. Рабат і гроту імя св. Паўла, а нядзельнай раніцай 18 красавіка б.г. ажыццявіў св. Імшу ў г. Фларыяна. Пасля паўдня Бэнэдыкт XVI сустрэўся з мальційскай моладдзю ў сталіцы Мальты Ля Валецце, пасля чаго ён вырушыў назад у Рым. Падчас развітальнай цырымоніі з удзелам Прэзідэнта Мальты Жоржа Абэлі Папа звярнуўся да мальційцаў: “Дазвольце мне заахвоціць Вас да таго, каб Вы культывавалі глыбокае ўсведамленне ўласнай самасвядомасці і ўзялі на сябе адказнасць, якая выплывае з яе, асабліва распаўсюджанне каштоўнасцяў Евангелля”.

19 красавіка 2010г. мінула пятая гадавіна выбару Бэнэдыкта XVI на Апостальскую Сталіцу. У гэты дзень адбыўся ўрачысты абед з удзелам кардыналаў і іншых высокіх прадстаўнікоў рымскай курыі. Кардынал Анжэло Садана, дзекан кардынальскай калегіі, павіншаваў Папу. Ён запэўніў, што Бэнэдыкт XVI можа заўжды разлічваць на падтрымку ўсяго вышэйшага духавенства. “Святы Айцец! Кардынальская калегія з’яўляецца адной вялікай сям’ёй, аб’яднанай з наступнікам Пятра і імкнецца жыць у духу братняга адзінства” – так ён падкрэсліў. Варта нагадаць, што 16 красавіка б.г. Бэнэдыкт XVI адзначыў свой 83-ці дзень нараджэння.

З 10 красавіка да 23 мая 2010 г. у катэдры ў Турыне можна паглядзець на славутую рэліквію Турынскі Саван. На 2 мая б.г. запланаваны візіт папы Бэнэдыкта XVI, які будзе ажыццяўляць Эўхарыстыю на дзядзінцы перад турынскай катэдрай. Арцыбіскуп гэтага горада кардынал Севярына Палецці заявіў журналістам, што паказ савана з’яўляецца нагодай для “роздуму і малітвы, а таксама да кантэмпляцыі звышнатуральнага і таямнічага цярпення Хрыста”.

Адкуль бяруць свой пачатак дні Моладзі? Дваццаць пяць гадоў таму 29-31 мая 1985 году ў Рыме адбылася Сусветная сустрэча моладзі, арганізатарам якой быў папа Ян Павел ІІ. Так Касцёл святкаваў Міжнародны год моладзі, арганізаваны ААН. Напярэдадні з’езду 8 снежня 1984 г. папа Ян Павел ІІ накіраваў пасланне да маладых людзей на Сусветны дзень міру. Святы Айцец запрасіў маладых у Пальмовую нядзелю ў Рым на Сусветную сустрэчу моладзі. На гэты заклік адказала 350 тысяч маладых людзей з 70 краінаў свету. Дэвізам гэтага вялікага форуму былі словы: “Госпада Хрыста асвячайце ў сэрцах вашых і будзьце заўсёды гатовыя абараніцца перад кожным, хто патрабуе ад вас адказу аб той надзеі, якая прабывае ў вас” (1 П 3, 15). З нагоды году Моладзі Папа Рымскі выпусціў у свет апостальскі ліст да моладзі. Гэта быў першы такога тыпу дакумент, скіраваны выключна да маладых людзей. Пасля Сусветнага дня моладзі ў Рыме Ян Павел ІІ вырашыў абвяшчаць, пачаўшы з 1986 году Сусветныя дні моладзі. †

Сотавы тэлефон у руках і дзіцяці, і пенсіянера – гэта рэальнасць нашага часу, з якой мы павінны жыць, з якой жывём. Адмовіцца ад яе ўжо немагчыма і няма сэнсу. Але жыць з ёй, аказваецца, не так проста. Чалавек прывыкае да новых тэхналогій, яны маюць над ім уладу. Сотавы тэлефон ператвараецца для нас і нашых сучасных постсавецкіх вернікаў у выпрабаванне і спакусу.
    У час св. Імшы у касцёле не-не ды раздаюцца званкі тэлефонаў. Хтосьці пачне мітусліва адключаць сігналы, хтосьці сагнецца і, схаваўшыся за спіны, прыглушаным шэпатам адказвае, а нехта накіруецца важна (ідучы цераз увесь касцёл) да выхаду і потым абавязкова захоча вярнуцца назад. І тут хочацца крыкнуць, унутрана паабураўшыся: ”Змілуйцеся, колькі можна! Мала таго, што ў грамадскім транспарце, у маршрутных таксі прыходзіцца выслухоўваць ці падслухоўваць пра працоўныя праблемы, пра чарговую серыю бразільска-мексіканскага серыялу, пра сямейныя скандалы – дык яшчэ ў храме!” Нашы “мабільныя” грамадзяне, узброеныя моднымі “трубкамі”, верагодна, не чулі пра этыкет у дачыненні да сотавага тэлефону. †

На працягу пэўнага часу навучанні Езуса, яго пасланні і памяць пра Яго жылі толькі ў вусным пераказе. Пасля паступовага адыходу апосталаў і пакалення відавочцаў пачаўся крызіс пераказу Добрай Навіны. Вучні апосталаў, прадаўжаючы іхнюю місію абвяшчэння, пачалі занатоўваць фрагменты вуснага пераказу. Такім спосабам з’явіліся першыя апісанні мукі і смерці Езуса, logia ці сентэнцыі, абвешчаныя Езусам, пераказы пра цуды, а таксама дыялогі.
    Агіяграфія пад уплывам Святога Духа старалася ўпарадкаваць гэтыя меншыя дакументы, кампануючы іх у большыя цэласнасці, згодна з акрэсленымі схемамі ў геаграфічным, храналагічным і тэматычным планах. Чатыры кананічныя кнігі Мацвея, Марка, Лукі і Яна назвалі Евангеллямі з-за вельмі сціслай лучнасці паміж гэтымі кнігамі і Езусам, Яго навучаннем, а таксама - паміж гэтымі падзеямі, абвяшчэннем апосталаў пра Хрыста і Яго пасланнем.
    Хоць раннехрысціянская традыцыя прыпісвае паасобныя Евангеллі канкрэтным асобам, аднак, у працэсе стварэння яны, як і творы, якія знаходзяцца ў каноне Старога Запавету, таксама мелі шмат ананімных аўтараў і ў рэшце рэшт дайшло да канчатковай рэдакцыі паасобных кнігаў як Старога, так і Новага Запаветаў. †

Так, людзі - неразумныя, непаслядоўныя і эгаістычныя.
    І ўсё ж любі іх!
    Калі ты робіш дабро, людзі абвінавацяць цябе ў затоенай карысці і сябелюбстве.
    І ўсё ж рабі дабро!
    Тое, што ты ствараў гадамі, можа абрушыцца ў адно імгненне.
    І ўсё ж стварай!
    Людзі маюць патрэбу ў дапамозе, але яны ж стануць папракаць цябе за яе.
    І ўсё ж дапамагай людзям!
    Аддай свету ўсё самае лепшае, што маеш, і атрымаеш жорсткі ўдар.
    І ўсё ж аддай свету самае лепшае, што ёсць у цябе!

Прапануем вам вырабіць цікавыя мячыкі з крупаў і шарыкаў. Гэта вельмі карысныя рэчы для дзіцячых конкурсаў, гульняў і спартыўных спаборніцтваў. Да таго ж, гэтыя мячы проста прыемна трымаць і камячыць у руках - гэта добры сродак ад стрэсу.

Матэрыялы: для вырабу аднаго мячыка – два шарыкі, крупы – па выбару (грэчка, рыс, фасоль, гарох, проса), лейка і нажніцы. †

1) Адзін з найважнейшых хрысціянскіх учынкаў.
    2) Запаведзь любові (пар. Мц 22, 37.39) “....і бліжняга твайго, як самога сябе”.
    3) Размова чалавека з Богам.
    4) Адна з тэалагальных цнотаў.
    5) Учынак міласэрнасці для душы бліжняга: “...засмучаных”.
    6) Адзін з сямі сакрамэнтаў Касцёла.
    7) Прыкмета і ўмова сакрамэнту Пакаяння і Паяднання.
    8) Евангельскае благаславенне (пар. Мц 5, 2-12) “Благаславёныя..., бо яны зямлю атрымаюць у спадчыну”.
    9) “Глёрыя” у перакладзе з лацінскай мовы азначае ...
    10) Евангелічная парада.
    11) Учынак міласэрнасці для цела бліжняга: “Падарожных ... у дом”.
    12) Дар Святога Духа (пар. Іс 11, 2-3).