Сябры Бога

2 красавіка 2010 г. – пятая гадавіна смерці папы Яна Паўла II

“Я шукаў Вас, а цяпер Вы прыйшлі да мяне і за гэта я Вам - удзячны”

Ян Павел II

5 гадоў мінула з той пары, як гэтыя словы прагучалі з вуснаў нашага любімага папы Яна Паўла II, калі тысяча маладых людзей з усяго свету стаялі перад яго акном на плошчы імя св. Пятра ў Рыме, а яшчэ мільёны маліліся на каленях у розных кутках свету. Прайшло 5 гадоў, а гэта - многа ці мала? У параўнанні з 26 гадамі 5 месяцамі і 16 днямі яго пантыфікату – гэта мала, але дастаткова многа, каб убачыць, што пакаленне Яна Паўла II існуе, што мы памятаем і пераймаем яго, што молімся да яго і ведаем, што ён заўжды – дзесьці блізка. Сёння, калі за плячамі – 5 гадоў з той падзеі, мы павінны задумацца, што змянілася ў нашых сэрцах, у нашых адносінах з бліжнімі, у якой ступені мы выкарысталі навучанне гэтага Вялікага Чалавека. †

Кожны год 25 сакавіка Касцёл нагадвае нам пра вялікую таямніцу Звеставання НПМ – падзею, якая назаўжды змяніла лёсы чалавецтва. Гэта – успамін аб пачатку справы адкуплення і прадвесце новага жыцця Бога і Чалавека ў адной асобе Езуса Хрыста, Божага Сына.

Анёл Габрыэль аб’явіў Марыі Божыя намеры: “І вось, пачнеш ва ўлонні і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус. Ён будзе вялікім і Сынам Узвышняга будзе названы” (Лк 1, 31 – 32). Гэтыя словы паказваюць нам сутнасць гэтай урачыстасці ці факт зачацця Езуса. Марыя выразіла свае чалавечыя сумненні словамі: “Як гэта можа стацца, калі Я мужа не спазнала?” (Лк 1, 34). Як магчыма спалучыць цнатлівасць і мацярынства? Марыя ўсведамляла тое, якія вынікі Яе чакаюць: гэта пагражала не толькі стратай добрай рэпутацыі, але - і жыцця. Марыя была тады заручана з Юзафам і ведала, як павінен зрабіць нарачоны ў адпаведнасці з габрэйскай традыцыяй. Яе сумненні і пытанне не застаюцца без адказу. Анёл запэўніў Яе аб Божай дапамозе. У гэтай сур’ёзнай місіі Бог будзе суправаджаць і падтрымліваць, павучаць і весці. Пазітыўны адказ Марыі паклаў пачатак месіянскай эры г.зн. часу Божага Валадарства, якое прыходзіць на зямлю. Напэўна, каб адказаць словам “Так”, Марыя павінна быць умацована Божай ласкай і падрыхтавана раней, дзякуючы цнатліваму жыццю і таму, што яна была зберажона ад першароднага граху. Тут паказваецца дасканалае супрацоўніцтва Бога і чалавека, а таксама бязмежны давер і пакорнасць Божай волі. Найсвяцейшая Маці не спрабавала цалкам зразумець гэтую таямніцу, але дазволіла Богу дзейнічаць у сабе. †

Святы Юзаф быў верным Божым слугой, Яго даверанай асобай. Творца заклікаў св. Юзафа служыць непасрэдна Асобе і місіі Езуса, ажыццяўляючы сваё бацькоўства. Менавіта такім спосабам св. Юзаф саўдзельнічаў у вялікай таямніцы адкуплення і з’яўляецца слугой збавення. У адпаведнасці з такой важнай роллю святога яшчэ ў першыя стагоддзі хрысціянства Касцёл узвысіў ягоны культ. Святы Юзаф быў абраны апекуном у Канадзе, Чэхіі, Аўстрыі, Іспаніі, Партугаліі. Дзень успаміну пра св. Юзафа, узлюбленага Найсвяцейшай Марыі Панны, заступніка сусветнага Касцёла, залічаны ў шэраг касцёльных урачыстасцяў. Гэтая постаць сфармавана ласкай Святога Духа для таго, каб зраўнавацца ў сваёй дасканаласці з Божай Маці, яго ўзлюбленай, і нашым Езусам Хрыстом, яго Сынам паводле габрэйскага права. Сучасныя бацькі маюць намнога лягчэйшую місію, чым выхаванне Божага Сына. Але мы заўважаем часта, наколькі яны разгублены ў сваім бацькоўстве.
    Калі св. Юзаф узяў шлюб з Марыяй, то ён быў маладым чалавекам, поўным сілаў і прыгажосці. Святы Мацвей так гаворыць пра св. Юзафа: “Нараджэнне ж Ісуса Хрыста было такім: калі Маці Яго Марыя была заручана з Язэпам, перш чым яны злучыліся, выявілася, што Яна мае ва ўлонні ад Духа Святога. Язэп жа, Яе муж, паколькі быў справядлівы і не хацеў Яе зняславіць, надумаўся тайком Яе адпусціць. А калі ён пра гэта падумаў, вось, Анёл Госпадаў паказаўся яму ўва сне, кажучы: “Язэп, сын Давідаў, не бойся прыняць Марыю, сужонку тваю. Бо што ў Ёй пачалося, пачалося з Духа Святога. Яна ж народзіць Сына, і дасі Яму імя Ісус, бо Ён збавіць народ Свой ад грахоў яго” (Мц 1. 18 – 21). †

6 чэрвеня б.г. на плошчы імя Ю. Пілсудскага ў Варшаве адбудзецца беатыфікацыя кс. Е. Папялушкі. Пра гэта 15 лютага б.г. праінфармаваў варшаўскі Мітрапаліт арцыбіскуп Казімір Ныч падчас спецыяльнай прэс-канферэнцыі.

Папскі пасол арцыбіскуп Анжэло Амата, прэфект Кангрэгацыі па Кананізацыйных справах будзе кіраваць урачыстасцямі. Першы публічны акт культу кс. Е. Папялушкі - працэсія з плошчы імя Пілсудскага ў святыню імя Божага Провіду ў варшаўскі мікрараён Віляноў, дзе будуць знаходзіцца рэліквіі гэтага святара. 19 кастрычніка – дзень яго мучаніцкай смерці будзе, хутчэй за ўсё, днём літургічных успамінаў. Пастулатар беатыфікацыйнага працэсу кс. Тамаш Качмарэк сказаў, што менавіта культ гэтага святара пачаўся незадоўга пасля яго смерці – у кастрычніку 1984 г. Ужо ў 1985 г. у дзяржаўны сакратарыят Апостальскай Сталіцы прыйшло 13940 просьбаў з 17 краінаў, каб беатыфікаваць кс. Папялушку. Паводле статыстыкі да магілы святара ля касцёла імя св. Станіслава Косткі прыехала 300 тысяч асобаў са 140 краінаў свету. У архіве парафіі захоўваюцца шматлікія сведчанні як вылячэнняў, так і многіх навяртанняў да Бога за пасрэдніцтвам кс. Е. Папялушкі. На працягу 6 гадоў у гэтай парафіі дзейнічае музей імя кс. Е. Папялушкі, які наведала амаль 400 тысяч чалавек.

4 сакавіка каталіцкі Касцёл адзначае свята св. Казіміра. Прайшло ўжо звыш 500 гадоў з хвіліны яго смерці, аднак, штогод мы ўспамінаем пра ягоную постаць. Чаму можна навучыцца ад гэтага святога? Мы жывём у зусім іншых палітычных, культурных і грамадскіх умовах. Штодзённае жыццё прыносіць кожнаму з нас зусім іншыя праблемы. Аднак каштоўнасці, якімі жыў святы, застаюцца вечнымі. Святы Казімір з’яўляецца сведкам Хрыста і прыкладам вернасці Евангеллю.

Святы Казімір-каралевіч нарадзіўся 3 кастрычніка 1458 г. у Кракаве ў Вавельскім замку. Кароль Казімір Ягелончык і Альжбета Ракуская, дачка імператара Германіі Альбрэхта II, былі яго бацькамі. Казімір быў выхаваны выдатным гісторыкам кс. Янам Длугашам у духу глыбокага патрыятызму і рэлігійнасці. З самых ранніх гадоў свайго жыцця малады каралевіч прысвячаў шмат часу малітве. Яго бацькі былі вельмі рэлігійнымі: штодзённа яны ўдзельнічалі ў св. Імшы, засноўвалі касцёлы і кляштары, паломнічалі на Ясную Гару.

18 верасня успамін пра св. Станіслава Костку, заступніка дзяцей і моладзі

Блізкасць Бога садзейнічае таму, што да людской істоты вяртаецца ўнутраны парадак, яна сканцэнтравана і ўраўнаважана, бо ў такім жа стане духа можа зразумець, да чаго Бог яе заклікае. Такім быў св. Станіслаў Костка.

Станіслаў нарадзіўся ў 1550 годзе ў Расткове на Мазоўшы. Ён быў сынам Яна, закрочымскага каштэляна. У Станіслава было тры браты і дзве сястры. Гісторыя не данесла нам падрабязнасцяў з яго дзіцячых гадоў. У 14 гадоў ён разам са сваім братам Паўлам быў пасланы вучыцца ў езуіцкую школу ў Вену, якая была вельмі праслаўленая. Спачатку Станіславу навука ішла досыць цяжка, бо ён не меў дастатковай падрыхтоўкі дома. А пад канец трэцяга года навучання ён належаў да самых лепшых вучняў школы. Станіслаў гаварыў свабодна па-лацінску, па-нямецку, разумеў грэчаскую мову. Вольны час ён праводзіў, чытаючы кнігі і молячыся.×