ГАЗЕТА ГРОДЗЕНСКАЙ ДЫЯЦЭЗІІ
 
Аўторак, 13 лістапада 2018 года
«Малітва за памерлых
– найлепшая духоўная дапамога,
якую можам даць іх душам»
/ Папа Францішак /

Паважаныя чытачы!

 Кожны дзень шмат людзей прачынаюцца, не здагадваючыся, што настала апошняя раніца ў іх жыцці. Смерць не аднойчы прыходзіць раптоўна, у самы нечаканы момант, магчыма, пры самых неадпаведных умовах, здавалася б, занадта рана...
   Хтосьці вядзе аўтамабіль, каб вырашыць тэрміновыя справы, і трапляе ў аварыю... Хтосьці захутка едзе на матацыкле і не спраўляецца з кіраваннем на павароце... Хтосьці стаіць на пероне занадта блізка да рэльсаў і аказваецца ўцягнуты пад цягнік... Хтосьці ідзе паплаваць і трапляе ў вадаварот... Хтосьці выходзіць прагуляцца... Хтосьці пераходзіць вуліцу... Хтосьці...
 Абвяшчэнне Евангелля з’яўляецца першай задачай Касцёла, які – як прыгадвае ІІ Ватыканскі сабор у дэкрэце “Ad gentes” (“Да народаў”) – па сваёй прыродзе місійны. Заклік Езуса “Ідзіце і навучайце ўсе народы” (Мц 28, 19) надалей застаецца актуальным і паўсюдным, скіраваным не толькі апосталам, але і нам, сучаснікам.
   Моцай св. хросту мы становімся вучнямі-місіянерамі, пакліканымі несці Евангелле ўсяму свету, выходзіць да людзей з гэтым дарам, у яго вымярэнні духоўным, дабрачынным і ў дыяконіі, г. зн. служэнні.
 II Ватыканскі сабор унёс неацэнны ўклад ва ўнутранае аднаўленне Касцёла. Між іншым, пасля яго змяніўся статус Святога Айца, які раней лічыўся “вязнем Ватыкана”. З таго часу біскупы Рыма вырушылі ў свет, адбываючы свае апостальскія падарожжы ў розныя краіны.
   Аднойчы раніцай у пэўнай рымскай парафіі 11-гадовы хлопчык спытаўся ў Яна Паўла ІІ: “Святы Айцец, навошта Вы ўвесь час ездзіце па свеце?”. Гэтае дзіцячае пытанне, здаецца, вынікае з меркавання, што біскуп Рыма не павінен часта пакідаць Вечны Горад. А паколькі сфера паслугі Папы з’яўляецца паўсюднай, лічыцца, што Рым – гэта тое месца, дзе належыць вырашаць праблемы Паўсюднага Касцёла.
 Кожны хрысціянін належыць, перш за ўсё, да школы Езуса Хрыста. Прыняўшы хрост, чалавек становіцца Яго вучнем, які будуе сваю будучыню разам з Майстрам. У гэтай школе ён штодзённа ўзрастае да таго, каб быць добрым выхаванцам, які здольны слухацца свайго Настаўніка.
   Быць вучнем Хрыста не значыць вывучыць Евангелле на памяць, адгаворваць усе малітвы, састаўленыя Касцёлам. Вучнем Месіі з’яўляецца чалавек, злучаны са сваім Майстрам. Ён прымае ўдзел у Божым жыцці, крочыць па дарозе веры, святых сакрамантаў і захавання запаведзей Усемагутнага.
 Чалавек жыве ў грамадстве. Усім сваім развіццём ён абавязаны іншым, пачынаючы ад моманту нараджэння. Шмат бярэ ад іншых, але таксама шмат мусіць аддаваць. Таму павінен служыць свету сваёй інтэлігентнасцю, матэрыяльнымі дабротамі, фізічнымі сіламі і здароўем. Чалавек варты столькі, колькі зробіць дабра. І хоць мае права на жыццё і адпаведныя ўмовы развіцця, а грамадства абавязана забяспечыць яму асабістую бяспеку, часам могуць здарыцца выключныя сітуацыі, якія патрабуюць ад чалавека найбольшай ахвяры – жыцця.
   На слушнасць гэтага ўказвае нам сам Бог, пасылаючы свайго Сына як выратаванне для свету.
кс. Юры Марціновіч
артыкулы рубрыкі
"Слова рэдактара"
>>
Просім дасылаць пытанні на адрас:
230025 г. Гродна, вул К. Маркса, 4.
e-mail: slowo.grodnensis@gmail.com

Я – дар для іншых

Duc In Altum - Семінарыйная газета

Старонка міністранта
Вітаю вас, дарагія міністранты, ізноў на старонках нашай газеты. Я вітаю ўсіх і кожнага паасобку. Бог адарыў чалавека рознымі здольнасцямі. І невыпадкова, што мы нарадзіліся ў гэтым, а не іншым краі, у гэтым, а не ў іншым пакаленні. Чаму? Каб адказаць на гэтае пытанне, я запрашаю вас да супольнага роздума.
    Кожны з нас атрымаў ад Творцы нязвыклы падарунак. Ён хацеў, каб мы існавалі, хоць чалавецтва і свет далі б сабе рады і без нас. “Ты саткаў мяне ва ўлонні маёй маці, дзякую Табе, што Ты стварыў мяне так цудоўна” – гаворыць аўтар Бібліі ў Кнізе Псальмаў, 139. Усемагутны даў кожнаму чалавеку жыццё і паставіў на нашым шляху столькі розных людзей. Яны жывуць для мяне, а я – для іх.

Чытаць цалкам: Я – дар для іншых

 

Семінарыйны каляндар

Duc In Altum - Семінарыйная газета

Семінарыйны каляндар
Шаноўныя чытачы газеты “Слова Жыцця” і ўсе сябры Вышэйшай Духоўнай семінарыі ў Гродне!
З радасцю мы прадстаўляем Вам чарговы семінарыйны каляндар, тэматыка якога была прысвечана юбілею 20-ці годдзя нашай Alma Mater. У ім мы жадаем паказаць і наблізіць жыццё нашай супольнасці, пазнаёміць Вас з рэктарамі семінарыі і коратка расказаць пра гісторыю нашай навучальнай установы.
    Мы дзякуем усім, хто, набываючы наш каляндар і тым самым уносячы “цаглінку” для падтрымання гэтай ініцыятывы, будзе планаваць чарговы год разам з календаром.

230025 Гродна, вул. Парыжскай Камуны 1 тэл. 77-02-34
 

Зависимость от… Бога?

Роздум - На шляху да святасці

В современном мире множество людей страдает от всякого рода зависимостей: от алкоголя, наркотиков, телевизора, компьютера, еды, других людей. А возможна ли зависимость от... Бога?
Ответ на этот вопрос зависит от того, как мы понимаем зависимость.

    Некоторые исследователи считают, что зависимость связана с врожденной склонностью отдельных людей, т.е. она не появляется у человека в процессе жизнедеятельности, а что он рождается с биологическими предпосылками к зависимости. Согласиться с таким мнением – значит списать всю вину на человеческую природу. А её, как известно, не изменишь. Вывод сторонников такой позиции: человек не несет моральной ответственности за врожденные изъяны натуры, значит он не обязан (нет смысла) пробовать менять то, что он не может изменить. В итоге – человек должен поддаться зависимости, потому что перед ней (как частью натуры) он бессилен. Tакой путь умозаключений приводит к абсурду и способствует моральной деградации человека. Хотя следует заметить, что действительно существуют биологические (физиологических) ПОСЛЕДСТВИЯ у потомства от зависимых родителей, отравляющих свой организм какими-то химическими средствами. Но последствия зависимости – это не причина, а только последствие!

Чытаць цалкам: Зависимость от… Бога?

 

Беласток – горад Міласэрнасці

Зваротная сувязь - Лісты чытачоў

26–28 верасня 2009 г. у санктуарыі імя Божай Міласэрнасці ў Беластоку адбыўся III архідыяцэзіяльны кангрэс Божай Міласэрнасці.
Я належу да парафіі імя Божай Міласэрнасці ў Лідзе, працую настаўніцай польскай мовы ў школе № 13 і разам з групай парафіянаў на чале з сястрой Юзэфай Сікорай з супольнасці Місіянеркаў Хрыста-Валадара паехала ў Беласток на малітоўную сустрэчу. Год таму назад мы былі з групай парафіянаў на беатыфікацыйнай урачыстасці Божага слугі кс. Міхала Сапоцькі. Ён стаў нашым заступнікам і апекуном з таго моманта, калі мы даведаліся, што ён з’яўляецца нашым земляком, паколькі нарадзіўся ў вёсцы Юшаўшчызна, якую называюць таксама Навасады ў Ашмянскім раёне.
    Праз некалькі месяцаў пасля беатыфікацыі мы даведаліся, што ў нашай парафіі будуць прывезены рэліквіі благаславёнага апостала Міласэрнасці – спаведніка сястры Фаустыны, ад якой мы ведаем пра аб’яўленні Хрыста. Менавіта кс. Міхал пераканаў сястру Фаустыну ўвекавечыць выяву Хрыста і ў 1934 г. прывёў яе да мастака Яўгена Казіміроўскага ў Вільні. Такім чынам паўстаў першы вядомы абраз Міласэрнага Езуса.

Чытаць цалкам: Беласток – горад Міласэрнасці

 

Ці Касцёл пагаджаецца з несакрамэнтальнымі саюзамі?

Зваротная сувязь - Пытанні і адказы

кс. Андрэй РадзевічПаводле меркаванняў каталіцкага Касцёла несакрамэнтальнае сужэнства – гэта саюз мужчыны і жанчыны, якія жывуць разам і вядуць сумесную гаспадарку (як муж і жонка), але не звязаны сакрамэнтам Сужэнства. Гэта ахрышчаныя людзі, якія не могуць заключыць шлюб, згодна з патрабаваннямі хрысціянскай веры, хоць бы ў многіх выпадках яны гэтага хацелі. Перашкодай для іх з’яўляецца тое, што яны заключылі раней сакрамэнтальны сужэнскі саюз у Касцёле, развяліся і ўзялі з іншай асобай грамадзянскі шлюб. Жывучы ў такім стане, яны хочуць быць у споведзі і прыняць св. Камунію, часам абвінавачваючы Касцёл, што ён - вельмі суровы для іх.
    Ведаючы сітуацыю гэтых людзей, напэўна, нельга тут гаварыць пра віну Касцёла. Не можа ён (і гэта трэба ясна сказаць) адмовіцца ад збаўчых вартасцяў і ад місіі, даверанай яму Хрыстом. У Божым плане сужэнства – неразрыўнае. У сваім навучанні Езус проціпастаўляючы тэндэнцыям да разводаў, спасылаецца на план Творцы, сцвярджае: “Дык што Бог злучыў, чалавек хай не разлучае” (Мц 19, 6) і аб’яўляе, што сужэнская сакрамэнтальная сувязь з’яўляецца знакам вернага і вечнага адзінства Бога з чалавецтвам. А саюз, які не з’яўляецца сапраўдным сужэнствам, Езус называе вельмі рэзка: распустай: “Кожны, хто пакідае жонку сваю, акрамя як з прычыны яе распусты, выстаўляе яе на чужаложства” (Мц 5, 32).

Чытаць цалкам: Ці Касцёл пагаджаецца з несакрамэнтальнымі саюзамі?

 

Толькі для дарослых!

Адпачынак - Дзіцячы куточак

Для вопытных, уплывовых, ашчадных, заспакоеных, самазадаволеных, непахісных, няўмольных, заклапочаных, умудроных, рэалістаў, рацыянальных, беспамылковых... Для дарослых, якія думаюць адно, гавораць другое, а робяць трэцяе. Для дарослых, якія жывуць так, як быццам пішуць чарнавік, а паўнацэннае жыццё пачнецца ў іх толькі “заўтра”. Для дарослых, якія развучыліся быць шчаслівымі, развучыліся бачыць праўдзівае становішча рэчаў і падмянілі сапраўдныя каштоўнасці пустымі лічбамі на паперках.
“Дарослыя вельмі любяць лічбы. Калі расказваеш ім, што ў цябе з'явіўся новы сябар, яны ніколі не спытаюць аб самым галоўным. Яны ніколі не скажуць: “А які ў яго голас? У якія гульні ён любіць гуляць? Ці ловіць ён матылькоў?” Яны спытаюць: “Колькі яму гадоў? Колькі ў яго братоў? Колькі ён важыць? Колькі зарабляе яго бацька?” І пасля гэтага ўяўляюць, што пазналі чалавека. Калі гаворыш дарослым: “Я бачыў прыгожую хату з ружовай цэглы, вакол яе цвітуць чырвоныя ружы, а на страсе – галубы”, – яны ніяк не могуць уявіць сабе гэтую хату. Ім трэба сказаць: “Я бачыў хату за сто тысяч франкаў”, - і тады яны ўсклікнуць: “Якая прыгажосць!” ... “Сапраўды, дзіўны народ гэтыя дарослыя!»
А. дэ Сэнт-Экзюперы “Маленькі прынц”

Чытаць цалкам: Толькі для дарослых!

 

Вырабы з восеньскага лісця

Адпачынак - Хвіліна творчасці

Восень - адзін з самых маляўнічых сезонаў года. У гэты час ёсць вялікая колькасць магчымасцяў увасобіць свае здольнасці ў вырабы з прыроднага матэрыяла, напрыклад, з прыгожай восеньскай лістоты, якая апала.

Сава

   Вазьміце кардон, намалюйце контур сілуэту савы і акуратна яго выражце. Падрыхтуйце дэталі для вачэй (2 шт. жоўтага колера і чорнага), для лапак (2 шт. чырвонага колера) і адзін чырвоны трохвугольнік для дзюбы.
  1. На контур, пачынаючы знізу, наклейце сухія лісточкі, чаргуючы каляро вую гаму жоўта-бронзавага адцення.
  2. Па завяршэнні “апярэння” савы, наклейце лапкі па-над лісцем.
  3. Наклейце спачатку жоўтыя кружочкі для вачэй, а зверху чорныя – і вочкі гатовыя.
  4. Выберце лісцікі прадаўгаватай формы (2 шт.) і наклейце іх зверху – гэта будуць вушкі савы!
  5. Трохкутнік - гэта дзюба. Наклеіць яе трэба пасярэдзіне, паміж вачамі.
Рамачка

   Вазьміце кардон, падрыхтуйце 2 квадраты. Адзін з іх будзе меншы. Менавіта ў ім пасярэдзіне акуратна прарэжце акенца. Вазьміце фатаграфію, якая вам найбольш падабаецца, размясціце яе паміж падрыхтаванымі квадратамі і склейце іх. Зверху абляпіце лісцем. Рамачка гатова!



 
Восеньскі фотаальбом

   На вокладку фотаальбома наклейце рознакаляровае лісце. Пераплёт аклейце бяростою. Пасля гэтага пакрыйце паверхню лакам.

Жадаем творчых поспехаў!
 

Старонка 220 з 220:

Актуальны нумар

Наш каляндар

 

kalendar 2018 by2s
Каляндар «Слова Жыцця»
на 2018 год

Літургічны каляндар

green
Літургія Слова на сёння:
Адзначаем імяніны:
Сёння ўспамінаем памерлых святароў:
Да канца года засталося дзён:  49

Чакаем Вашай падтрымкі

skarbonkaДарагія Чытачы!
Просім Вас аб дапамозе ў абвяшчэнні Добрай Навіны. Мы чакаем Вашых лістоў, артыкулаў, здымкаў і падтрымкі ў фінансаванні газеты. Як адна сям’я “Слова Жыцця” мы прагнем несці Божае слова, гаварыць аб Хрысце і Касцёле ўсё большай колькасці людзей у Беларусі і па-за яе межамі.